«Εκείνος και Εκείνος» στη Λεμεσό από το Θέατρο Versus

Το Θέατρο Versus επανέρχεται δυναμικά, προσφέροντας ξανά ζωντανό θέατρο στο κοινό, παρουσιάζοντας το θεατρικό έργο «Εκείνος και Εκείνος» βασισμένο στην συλλογή μονοπράκτων του Κώστα Μουρσελά. Ακολουθεί έπειτα περιοδεία των παραστάσεων 

Υπόθεση έργου: Μια τολμηρή, κωμωδία που ακολουθεί τον Λουκά και τον Σόλωνα , δυο αδέσμευτους, αντισυστημικούς άστεγους που περιδιαβαίνουν την πόλη, συγκρουόμενοι με ιδέες, ανθρώπους και θεούς. Με καυστικό χιούμορ και αστείρευτο αυτοσαρκασμό, ξεδιπλώνουν σκέψεις και ερωτήματα που τους βασανίζουν, τόσο στην καθημερινότητά τους όσο και στο διηνεκές. Μέσα στα φώτα της νύχτας, ανατρέπουν δεδομένα, αναμετριούνται με την καθεστηκυία τάξη και διαλύουν «το αυγό», τη δική τους αλληγορία για το σύστημα. Και μαζί με αυτό… δοκιμάζουν τις αντοχές τους, αλλά και των γύρω τους! Μια σύγχρονη σάτιρα που δε μασάει τα λόγια της και βάζει στο μικροσκόπιο όχι μόνο τα στραβά της κοινωνίας, αλλά και τα «καλά» της. Είναι πράγματι τόσο καλά όσο νομίζουμε;

• Χώρος: Θέατρο Ένα, Β Δημοτική Αγορά Λεμεσού
• Σκηνοθεσία: Λουκάς Ζήκος
• Παίζουν: Ελεάνα Παπαδοπούλου, Γιάννος Αντωνίου, Λουκάς Ζήκος
• Εισιτήρια : «Εκεινος και Εκεινος» απο το Θεατρο Versus – Myticketcy

Start Date:20/03/2025 8:30 pm

End Date:12/04/2025 10:00 pm

Λουκάς Ζήκος (Σκηνοθέτης & Ηθοποιός):
«Δεν υπάρχει πιο συγγενικό νεοελληνικό θεατρικό κείμενο με το λεγόμενο "Θέατρο του Παραλόγου" από τα μονοπράκτα του Μουρσελά. Ο Λουκάς και ο Σόλων συνομιλούν –χωρίς να αντιγράφουν– με τους Βλαδίμηρο και Εστραγκόν από το Περιμένοντας τον Γκοντό. Είναι οι αιώνιοι απροσάρμοστοι της ζωής, δύο κωμικοτραγικές φιγούρες που μένουν εκτός συστήματος, αντιστέκονται, σκέφτονται, γελάνε. Το έργο είναι μια αλληγορία που λυτρώνει και ταυτόχρονα πολιορκεί το μυαλό μας πολύ καιρό μετά το χειροκρότημα».

Ελεάνα Παπαδοπούλου (Ηθοποιός):
«Το έργο φωτίζει δρόμους, δεν διδάσκει με επιβολή. Μας βάζει σε διαδικασία ενδοσκόπησης. Οι χαρακτήρες που ενσαρκώνω είναι καθημερινοί άνθρωποι, αναγνωρίσιμοι. Η μία αθώα, γεμάτη ελπίδα. Η άλλη πιο σκληρή, εγκλωβισμένη σε στερεότυπα. Και οι δύο ζουν μέσα στο ίδιο σύστημα, όμως αντικρίζουν τον κόσμο με τελείως διαφορετικά μάτια».

Γιάννος Αντωνίου (Ηθοποιός):
«Ο Μουρσελάς είναι ανελέητος. Θέτει τα ερωτήματα που αποφεύγουμε. Πόσο χώρο μένει για την αγάπη και την ανθρωπιά σε μια κοινωνία που μετρά μόνο το κέρδος; Ο Λουκάς που υποδύομαι είναι αυθόρμητος, αληθινός, παιδικός. Ένας χαρακτήρας που αγαπάς χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί. Και αυτό είναι δύναμη του συγγραφέα. Το έργο το γνωρίζω από παλιά, είναι ευλογία να αγγίζεις τέτοιους ρόλους».

 Κύριε Ζήκο, θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για το έργο. 

Λουκάς Ζήκος (Σκηνοθέτης & Ηθοποιός): Νομίζω ότι δεν υπάρχει συγγενικότερο νεοελληνικό θεατρικό κείμενο προς αυτό που -ατυχώς ή επιτυχώς- ονομάστηκε «Θέατρο του Παραλόγου» από τη σειρά μονοπράκτων του Κώστα Μουρσελά με τίτλο “Εκείνος και… Εκείνος”. Ενός θεάτρου που άλλαξε εν πολλοίς την αντίληψή μας για το θέατρο και με αριστουργήματα όπως το «Περιμένοντας τον Γκοντό», τις «Ευτυχισμένες μέρες», το «Τέλος του παιχνιδιού», το «Μάθημα», τον «Ρινόκερο», τον «Επιστάτη», την «Προδοσία» και άλλα, άφησε βαθιά τα σημάδια του στο παγκόσμιο θέατρο κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. 

Οι δύο ήρωές του, ο Λουκάς και ο Σόλων,θα έλεγες ότι συνομιλούν απ’ ευθείας -χωρίς να τους αντιγράφουν καθόλου- με τον Βλαδίμηρο και τον Εστραγκόν από το εμβληματικό έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό».       

Το «Εκείνος και...Εκείνος» είναι μια πρωτότυπη θεατρική σειρά μονοπράκτων, που αν και έχουν μια αυτονομία μεταξύ τους, μια αυτοτέλεια, εν τούτοις διατηρούν μια ενότητα από το γεγονός ότι τα συνδέουν οι δύο βασικοί ήρωές τους, ο Λουκάς και ο Σόλων... 

Οι δυό τους είναι οι αιώνιοι απροσάρμοστοι της ζωής. Δύο φουκαράδες, εύθυμοι, κωμικοτραγικοί, συμπαθητικοί «αλήτες». Τα κουρέλια που φορούν, αντιπροσωπεύουν τη δική μας ηθική ένδεια. Μένουν εκτός των τειχών, εκτός των αγαθών που τους προσφέρει η σύγχρονη κοινωνία, εκτός του «αυγού» όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρουν στο ομώνυμο μονόπρακτο. Τα αρνούνται ο ένας (Σόλων) από θέση και ο άλλος (Λουκάς) από ένστικτο και εμπειρίες, για να μπορούν να διατηρήσουν τουλάχιστον την εσωτερική τους Ελευθερία… Όσο αντέξουν...Όσο ελπίζουν… Όσο μπορούν… Τους ενοχλεί ας πούμε η λεγόμενη «αλλοτρίωση»...Νομίζουμε ότι ζουν εκτός χρόνου, αλλά στην πραγματικότητα είναι ευαίσθητοι σε όλα τα γεγονότα και τις συνθήκες, τόσο της εποχής τους όσο και της σημερινήςεποχής. Σ’ αυτούς τους δύο τύπους, συναντούμε στοιχεία Αριστοφάνη, Φλυάκων, Καραγκιόζη, Βωβού Κινηματογράφου, Τσίρκου...

Είναι δύο σύνθετοι χαρακτήρες, που προσπαθούν να κατανοήσουν το μυστήριο, το παράλογο της σύγχρονης ζωής και να αντιμετωπίσουν ανθρώπινα το σύγχρονο άγχος της, που είναι απότοκο της απάνθρωπης δόμησης και ιεράρχησής της. Δεν παύουν όμως ούτε στιγμή να είναι και Ρωμιοί ως το κόκκαλο, δυό Ρωμιοί που απηχούν μια παγκοσμιότητα στους διάφορους προβληματισμούς τους.     

Οι δύο κεντρικοί ήρωες, που ο ένας είναι το alter ego του άλλου, είναι σα να στέκουν απορώντας μπροστά σε μία κοινωνία που φαίνεται να έχει πάρει με ορμή τον δρόμο της, αγνοώντας όμως τα βασικά. Τη σχέση μας με τη φύση, τη δουλειά, τον έρωτα, με τους άλλους ανθρώπους, με το κράτος, την πολιτική, τον ήλιο,τη θάλασσα, με το σύνολο της ζωής εν τέλει.   

Προφανώς έχουμε να κάνουμε με μιά ιδιοφυή αλληγορία του συγγραφέα η οποία μας χαρίζει λυτρωτική ευφορία την ώρα που παρακολουθουμε την παρά σταση και ταυτόχρονα λειτουργεί ως βραδυφλεγής βόμβα, πυροδοτώντας για πολύ καιρό μετά την σκέψη μας, πολιορκώντας το μυαλό μας, αλλάζοντας πολλές φορές τον ρηχό, τον επιπόλαιο με τον οποίο αντικρύζουμε και βιώνουμε τον βίο μας. 

Κυρία Παπαδοπούλου, τι έχει να διδάξει στον θεατή το έργο;

Ελεάνα Παπαδοπούλου (Ηθοποιός): Το έργο είναι γεμάτο με πολλά και καθαρά μηνύματα ,νοήματα και αλήθειες. Διδάσκει χωρίς να σηκώνει το δάκτυλο στον μαθητή- αναγνώστη γιατί τα καλά έργα δε διδάσκουν,αλλά φωτίζουν δρόμους ,ματιές για να μπορέσουμε μέσα από αυτά να δούμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος .Με κύριο θέμα το ασυμβίβαστο, το έργο ταξιδεύει διαχρονικά και έχοντας μία παγκοσμιότητα γιατί όλα αυτά αφορούν τον καθένα από μας σε κάθε μεριά του πλανήτη. 

Μας βάζει σε διαδικασία ενδοσκόπησής, μας κάνει και αναρωτιόμαστε για τα σημαντικά της ζωής για τις ισορροπίες της με κέντρο τον άνθρωπο και την σχέση του με τους άλλους ανθρώπους , τα αντικείμενα χρηστικά και μη ,τη φύση ,τα θεία,το σύμπαν,την τάξη και τελικά την ισορροπία.

Με τι πραγματεύεται το έργο κύριε Αντωνίου;

Γιάννος Αντωνίου (Ηθοποιός): Ο Μουρσελάς στο Εκείνος και Εκείνος είναι οξύς, αιχμηρός,ειρωνικός και ανελέητος.

Μέσα απο τους "ήρωες" του -θέτει ερωτήματα που οι περισσότεροι από μας στην τρελή καθημερινότητά μας αρνούμαστε να θέσουμε και να αντιμετωπίσουμε.

Αμφισβητεί σχεδόν τα πάντα. Υποσκάπτει με χιούμορ τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Την κονιορτοποιεί. 

Σε μια κοινωνία που τα πάντα μετριούνται και υπολογίζονται με το κέρδος, με το τι έχει και τι κατέχει ο καθένας -άσχετα με το πως το απέκτησε- πόσος χώρος μένει για την αγάπη, την πίστη , την ελπίδα, την ευτυχία...την ανθρωπιά!

Κύριε Ζήκο, γατί έχετε επιλέξει το συγκεκριμένο έργο; 

Λουκάς Ζήκος (Σκηνοθέτης & Ηθοποιός): Το έργο παρ’ ότι μετράει πάνω από πενήντα χρόνια ζωής, είναι απολύτως σύγχρονο για να μην πώ ότι είναι πιο μπροστά από την εποχή μας. Απαιτεί από τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό πολλαπλές δεξιότητες, αλλά κυρίως πνευματική ενάργεια και εγρήγορση για να μπορέσει να αποδοθεί σε όλο της το εύρος η σκέψη του συγγραφέα. Και το εγχείρημα είναι ακόμα πιο δύσκολο διότι αυτή η σκέψη είναι δοσμένη με χιούμορ. Ο θεατής κατά τη διάρκεια της παράστασης, αν είναι επιτυχημένη η παράσταση, θα γελάσει και μετά στο σπίτι του θα σκεφθεί και θα δει τα της ζωής του, κάτω από άλλο πρίσμα. Αυτό από μόνο του είναι ένα στοίχημα και γι’αυτό το λόγο επέλεξα το συγκεκριμένο έργο. 

Εσείς κυρία Παπαδοπούλου, πως θα περιγράφατε τους ρόλους που υποδύεστε;

Ελεάνα Παπαδοπούλου (Ηθοποιός): Έχω δύο πολύ διαφορετικούς ρόλους γιατί το έργο είναι πολλά μονόπρακτα συνδεδεμένα με πολύ ευφυή τρόπο από τον σκηνοθέτη μας. Αυτό συνεπάγεται ότι στα δύο που συμμετέχω οι ρόλοι είναι άκρως αντίθετοι με κοινό στοιχείο ότι είναι πολύ αναγνωρίσιμοι άνθρωποι και χαρακτήρες της καθημερινότητάς μας που όπως σχεδόν όλοι μας έτσι κι αυτοί υπάρχουν στο ίδιο σύστημα .Αυτες οι δύο γυναίκες είναι μέρος της κοινωνίας μας η μία μεν αθώα και με την ελπίδα των νιάτων ότι και κάποια πράγματα μπορεί να είναι και έτσι όπως ο Σόλων και ο Λουκάς τα παρουσιάζουν και θα ήθελε πολύ να συμφωνήσει μαζί τους σε αυτό που αυτοί αντιλαμβάνονται και βλέπουν μέσα από το δικό τους πρίσμα μέσα από τη δική τους ματιά.

Η άλλη πιο μεγάλη με παγιωμένα στερεότυπα αντιδρά και δεν αποδέχεται τίποτα έξω από το σύστημα έξω από τον μικρόκοσμο της που άλλωστε πιστεύει ότι αυτό είναι η ζωή . Αντιδρά λοιπόν όταν ο Σόλων και Λουκάς της φωτίζουν τη ζωή έξω από το σύστημα και θα μπορούσαμε να πούμε της αφαιρούν με κομψό συγγραφικό τρόπο τις παρωπίδες που αυτή έχει.

Κύριε Αντωνίου, γνωρίζω ότι έχετε ξεχωρίσει ιδιαίτερα αυτόν τον ρόλο...

Γιάννος Αντωνίου (Ηθοποιός): Όταν μου τηλεφώνησε ο Λουκάς ο Ζήκος και με ρώτησε αν θα με ενδιέφερε να κάνουμε αυτό το έργο, υποδυόμενος τον συγκεκριμένο ρόλο δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ καθόλου. Η απάντηση μου ήταν άμεση και θετική παρόλο που διανύω μια περίοδο που συνειδητοποιώ ότι έχω γίνει πιο δύσκολος, πιο επιλεκτικός αν θες.

Τον Μουρσελά τον ήξερα- είχα την τύχη να τον γνωρίσω και προσωπικά- το έργο το ήξερα- είχα την τύχη να το προλάβω τότε ως ασπρόμαυρη σειρά στην ΕΡΤ και αργότερα- με τους δύο αυτούς τεράστιους ηθοποιούς που πρωτοενσάρκωσαν τους δύο αυτούς ρόλους- Μιχαλακόπουλο και Διαμαντόπουλο- ήταν ευλογία και πρόκληση να αναμετρηθώ με τον έναν απ' αυτούς τους ρόλους.

 Πάντα με σεβασμό και σοβαρότητα συναισθανόμενος το βάρος της ευθύνης.

Ο Λουκάς, ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι αυθόρμητος, λειτουργεί πιο πολύ με το ένστικτο, απολαμβάνει στο έπακρο τα λίγα που έχει- ακόμα κι αυτά που δεν έχει- δείχνει αφελής αλλά δεν είναι, ρωτά συνεχώς, διψά να μάθει τα πάντα. Ψάχνει , φοβάται, αγαπά, ελπίζει.

Αρνείται να εγκαταλείψει την παιδικότητά του.

Πως να μην τον ξεχωρίσω!

Κύριε Ζήκο, πως προσεγγίσατε το συγκεκριμένο έργο; 

Λουκάς Ζήκ