3 Κύπριοι πήγαν με μοτοσικλέτες στο Νεπάλ, μεταφέροντας παπούτσια στα παιδιά

Και, μάλιστα, δεν πήγαν ως την ασιατική χώρα με άδεια χέρια, αλλά για να μεταφέρουν παπούτσια και ρουχισμό σε φτωχά παιδιά και ενδυμασίες σε βουδιστές μοναχούς, με σκοπό να προβάλουν τις αξίες του εθελοντισμού και να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο.

Το ταξίδι του Σωκράτη Ρωσσίδη, ιδρυτή του ιδρύματος «Rhea Foundation» και των αδερφιών Νικόλα και Κωνσταντίνου Νικολάου διήρκησε 15 μέρες και οι τρεις τους μετακινούνταν -σε ορεινά κυρίως χωριά του Νεπάλ- με off road μοτοσικλέτες για να καταφέρουν να πετύχουν το στόχο τους.

Η CITY, λίγες βδομάδες μετά το μεγάλο ταξίδι, μίλησε με τον αρχηγό της ομάδας, Σωκράτη Ρωσσίδη, ο οποίος μας περιγράφει την όμορφη εμπειρία τους.

 

 

 

Μόλις τελείωσα τις σπουδές μου και την άσκηση μου στη νομική, κατάλαβα ότι η ζωή μου τράβηξε μια τροπή όπου οι τσέπες μου θα ήταν γεμάτες αλλά ο εσωτερικός μου κόσμος θα ήταν άδειος.

 

 

Πως είναι να αφήνεις την οικογένεια σου τις μέρες του Πάσχα για να ταξιδέψεις μέχρι το Νεπάλ;

Το να αφήνεις την οικογένεια σου δεν είναι ποτέ εύκολο, ειδικά τις χρονιάρες ημέρες που είναι όλοι με άδεια και βρίσκονται μαζί για να περάσουν καλά και να φάνε τις νοστιμιές που ψήνει η γιαγιά. Για μας προσωπικά το Πάσχα συμβολίζει κάτι παραπάνω. Γιορτάζουμε την αυτοθυσία μιας μορφής που με τον τρόπο που έζησε τη ζωή της, δημιούργησε ένα κίνημα αυτοθυσίας το οποίο ξεχάστηκε στις μέρες μας. Το δράμα της αυτοθυσίας βοηθά το άτομο να γίνει πιο συνειδητό, έτσι ώστε να εξελιχθεί και να μεταμορφωθεί σε μια οντότητα με υψηλότερο πεπρωμένο το οποίο μπορεί να αγγίξει και να μεταμορφώσει τους ανθρώπους γύρω του. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπική ιστορία και έναν λόγο ο οποίος τον οδηγεί να ζήσει μια εμπειρία και μια υποδειγματική ζωή. Για μας η απόφαση ήταν απλή και ήταν μεταξύ ενός μεγάλου Πασχαλινού γεύματος σε ένα πλούσιο τραπέζι, ή η ευκαιρία να ζήσουμε μια ακραία εμπειρία η οποία θα μας επηρέαζε θετικά για μια ζωή και θα μας έκανε πραγματικά να εκτιμήσουμε την ποιότητα ζωής που απολαμβάνουμε πίσω στο σπίτι μας. Αυτό όμως δεν αντικαθιστά το γεγονός ότι πεθυμήσαμε την οικογένειά μας και το γεγονός ότι στις πείνες μας στο Νεπάλ αναπολήσαμε για λίγο το πασχαλινό τραπέζι που χάσαμε στη γιαγιά.
 

Τι προετοιμασίες κάνατε για το ταξίδι;

Ξέραμε εξ αρχής ότι ο χρόνος μας στο Νεπάλ θα ήταν περιορισμένος και ότι θα έπρεπε να καλύψουμε μια μεγάλη απόσταση 1000 χιλιομέτρων, εκτός δρόμου, σε βουνίσιες τοποθεσίες για να παραδώσουμε το ρουχισμό, τα παπούτσια και τα ράσα στους μικρούς μοναχούς και στα παιδιά που έμεναν σε ορεινές περιοχές. Όταν είδαμε τα δρομολόγια στον χάρτη συνειδητοποιήσαμε ότι το περιθώριο λάθους θα ήταν μηδαμινό και θα έπρεπε να προετοιμαστούμε καλά. Για την προετοιμασία της ομάδας χρειάστηκαν συνεχείς προπονήσεις με μοτοσυκλέτες motocross στις ορεινές περιοχές της Επισκοπής στη Λεμεσό υπό την καθοδήγηση του εκπαιδευτή της ομάδας «Motocat», Γιώργου Γιάγκου. Περαιτέρω χρειάστηκε προετοιμασία 3 μηνών έντονης σωματικής άσκησης για να ψηλώσουν οι αντοχές μας έτσι ώστε να μπορέσουν οι πνεύμονες μας να ανταπεξέλθουν στο ψηλό υψόμετρο των οροσειρών που θα περνούσαμε καθώς και ιατρικές εξετάσεις, εμβολιασμοί, και μελέτη της κουλτούρας, των εθίμων και των ορεινών δρομολογίων εκτός δρόμου του Νεπάλ. Σε πολλές περιπτώσεις προπονούμασταν τις πρωινές ώρες πριν πάμε στις δουλειές μας.

 

 

 

 

 

 

Πώς μαζέψατε τα ρούχα και τα παπούτσια που μεταφέρατε;

Μετά από εταιρική χορηγία που λάβαμε οργανωθήκαμε με τους χορηγούς μας στο τι δώρα θα προσφέραμε στα παιδιά του Νεπάλ. Καταλήξαμε στην προσφορά ευπροσάρμοστων παπουτσιών (the-shoe-that-grows), θερμαντικών ενδυμασιών και ράσα για τους μικρούς μοναχούς. Στην αρχή προσπαθήσαμε να στείλουμε τα ρούχα και τα παπούτσια από εργοστάσια της Αμερικής και της Κίνας και να τα εκτελωνίσουμε μόλις πηγαίναμε εκεί. Προς κακή μας τύχη συνειδητοποιήσαμε ότι η κυβέρνηση και οι τελωνειακές Αρχές του Νεπάλ δεν ήταν συνεργάσιμες ακόμα και με ένα Εγγεγραμμένο Κοινωφελή Ίδρυμα σαν και εμάς που θα βρισκόταν στη χώρα τους με προσωπικά τους έξοδα για να βοηθήσει τον άπορό τους πληθυσμό και τα θύματα των σεισμών του 2015. Όπως καταλάβαμε, δεν θα λαμβάναμε βοήθεια χωρίς μίζες και λάδωμα. Επικοινωνήσαμε με αρμόδια πρόσωπα της κυβέρνησης εκεί για να βοηθήσουν αλλά όπως διαπιστώσαμε δεν ήταν διατεθειμένα να μας βοηθήσουν παρά το γεγονός ότι τα δώρα απευθύνονταν στα άπορα παιδιά και στους φτωχούς μοναχούς της ίδιας τους της χώρας. Αυτή απολάμβαναν ένα ψηλό επίπεδο ζωής λόγω της κυβερνητικής τους θέσης και δεν έμπαιναν καν στον κόπο να βοηθήσουν ένα συμπολίτη τους. Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να δράσουμε γρήγορα γιατί σε λιγότερο από 2 μήνες θα φεύγαμε για το ταξίδι και καμιά βοήθεια δεν ερχόταν από την πολιτική ηγεσία του Νεπάλ. Μετά από προσχεδιασμό καταστρώσαμε το σχέδιο να μεταφέρουμε τα παπούτσια προσωπικά στις αποσκευές μας. Επικοινωνήσαμε με την αεροπορική εταιρεία που θα μας μετέφερε στο Νεπάλ και εξασφαλίσαμε ακόμα μια επιπλέον αποσκευή. Κουβαλήσαμε από 10 κιλά παπούτσια ο καθένας μας στην προσωπική του αποσκευή, αφαιρώντας προσωπικά μας αντικείμενα και όσα παπούτσια έμειναν τα βάλαμε στην επιπλέον αποσκευή που μας πρόσφερε η αερογραμμή. Τα ρούχα που παραδώσαμε τα παραγγείλαμε από ντόπια εργοστάσια στο Νεπάλ και τα ράσα των μοναχών από τοπικές βιοτεχνίες των χωριών, τα οποία τα παραλάβαμε μόλις φτάσαμε εκεί. Το αποτέλεσμα ήταν ότι εκτός από τα δώρα και τα ρούχα που προσφέραμε στα παιδιά και τους μοναχούς του Νεπάλ, καταλήξαμε να ενισχύσουμε και την ντόπια οικονομία ενός κράτους που η πολιτική του ηγεσία δεν είχε τη διάθεση να μας βοηθήσει.

 

 

 

Κουβαλήσαμε από 10 κιλά παπούτσια ο καθένας μας στην προσωπική του αποσκευή, αφαιρώντας προσωπικά μας αντικείμενα και όσα παπούτσια έμειναν τα βάλαμε στην επιπλέον αποσκευή που μας πρόσφερε η αερογραμμή.

 

 

 

 

 

 

 

Ποια η αντίδραση από το κόσμο που βοηθήσατε και ποιο το καλύτερο σχόλιο που ακούσατε;

 

 

Ο κόσμος του Νεπάλ είναι συνηθισμένος στο να βιώνει τον Δυτικό επισκέπτη  στον ρόλο του τουρίστα. Περαιτέρω, οι παραπάνω Δυτικοί που επισκέπτονται το Νεπάλ τείνουν να κρατούν κάποια απόσταση από τον ντόπιο πληθυσμό και δεν εκτίθενται συναισθηματικά σε αυτόν. Μπορούμε να πούμε ότι πολλοί Δυτικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τους απλούς Νεπαλέζους σαν υποδεέστερους ανθρώπους κάτι που είναι πολύ αστείο, γιατί ο απλός Νεπαλέζος, αν και φτωχός σε υλικά αγαθά, είναι πολύ πιο πλούσιος πνευματικά από πολλούς Δυτικούς και δεν εξαρτάται από την αξία του χρήματος για να νιώσει γνήσια χαρά. Με αυτά υπόψη μπορείτε να καταλάβετε ότι το να λαμβάνουν ένα χαμόγελο και δώρα από Δυτικούς ανθρώπους εκτός από το να τους σοκάρει θετικά τους γεμίζει θετικότητα και φιλοδοξία ότι ο κόσμος μπορεί να παίρνει μια πιο θετική τροπή και ότι άτομα από χώρες πλούσιες σε υλικά αγαθά είναι διατεθειμένα να βοηθήσουν ανθρώπους που γεννήθηκαν σε λιγότερο βιώσιμα τριτοκοσμικά κράτη σαν και το δικό τους. Το καλύτερο σχόλιο που ακούσαμε ήταν από τον αρχι-μοναχό ενός βουδιστικού μοναστηριού στα προάστια του Κατμαντού, το οποίο είχε μεγάλη ανάγκη από φαρμακευτική βοήθεια. Οι μικροί μοναχοί είχαν αρρωστήσει βαριά και δεν είχε λεφτά το μοναστήρι για να τους περιθάλψει. Δράσαμε γρήγορα και αγοράσαμε φάρμακα για όλα τα παιδιά του μοναστηριού με τα κονδύλια που λάβαμε από τους χορηγούς μας και είμαστε ευτυχείς να αναφέρουμε ότι όλα τα παιδάκια του μοναστηριού είναι στο δρόμο προς την πλήρη ανάρρωση. Το σχόλιο που έκανε ο μοναχός πριν φύγουμε ήταν «Οι νόμοι του ανθρώπου αλλάζουν με το πώς αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Οι νόμοι του πνεύματος όμως μένουν πάντα οι ίδιοι. Σας ευχαριστούμε».

 

 

 

Πολλοί Δυτικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τους απλούς Νεπαλέζους σαν υποδεέστερους ανθρώπους κάτι που είναι πολύ αστείο, γιατί ο απλός Νεπαλέζος, αν και φτωχός σε υλικά αγαθά, είναι πολύ πιο πλούσιος πνευματικά από πολλούς Δυτικούς και δεν εξαρτάται από την αξία του χρήματος για να νιώσει γνήσια χαρά.

 

 

 

Περίγραψε μας λίγο την εμπειρία που ζήσατε στο Νεπάλ.

Στο Νεπάλ βρέθηκα ξανά πριν επτά χρόνια όταν έλαβα μέρος σε ανθρωπιστικές αποστολές ως δάσκαλος αγγλικών σε Βουδιστικά μοναστήρια κοντά στις περιοχές των Ιμαλαΐων. Μετά τους μεγάλους σεισμούς το 2015 είχα την ανάγκη να επιστρέψω και να βοηθήσω στην ανοικοδόμηση αυτής της χώρας που μου πρόσφερε αγάπη και στήριξη όταν δούλευα ως δάσκαλος εκεί. Το Νεπάλ μπορεί να προσφέρει πολλά πράγματα σε έναν επισκέπτη. Εκτός από τη θεαματική τοπογραφία, την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, τις διαφορετικές θρησκείες και τον φυσικό πλούτο, η πρωτεύουσα του Νεπάλ, το Κατμαντού μαζί με τις γειτονικές πόλεις Μπακταπούρ και Πατάν είναι μεσαιωνικής ταυτότητας γεμάτες με εκατοντάδες τεχνικά αριστουργήματα και ναούς τα οποία χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα π.χ.. Με την επίσκεψη μας εκεί εκτεθήκαμε στην πλούσια πνευματική κληρονομιά του έθνους γιατί είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ποικιλία θρησκειών, οι οποίες θρησκείες ζουν όλες μαζί αρμονικά και σε συμβίωση. Συναντούμε μεγάλα ποσοστά Βουδιστών, Ινδουιστών, Ιαναιστών, Σίντο, Παγανιστών, Χριστιανών, Μπαχάι και πολλές άλλες θρησκείες τις οποίες δεν ακούμε αλλού στον κόσμο. Αυτό μπορεί να κάνει το θεατή να αξιολογήσει ότι δεν υπάρχει λόγος να είναι κλειστόμυαλος ώστε να συνεχίσει να πιστεύει ότι η δική του κουλτούρα βρήκε τη λύση στο «πνευματικό πρόβλημα» και ότι όλες οι άλλες θρησκείες είναι υποδεέστερες ή ότι οι ακόλουθοι των άλλων θρησκειών είναι κατώτερα πνευματικά όντα. Το Νεπάλ θεωρείτε ως το πνευματικό κέντρο της Ασίας και είναι η τοποθεσία όπου γεννήθηκε ο Βούδας και η ανατολική φιλοσοφία. Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός των Θιβετιανών προσφύγων καθιστά το Νεπάλ ως το ιδανικό μέρος για όσους ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό του Θιβετιανού Βουδισμού. Το Νεπάλ μάς έμαθε ότι όλες οι φιλοσοφίες και οι θρησκείες έχουν κάτι να προσφέρουν στον άνθρωπο και πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και να μην καταδικάζουμε κάποιον άνθρωπο που βάση του πεπρωμένου του πιστεύει σε μια διαφορετική ιστορία. Εκτός από τον πλούσιο του πνευματικό θησαυρό και πολιτισμό το Νεπάλ φιλοξενεί το ψηλότερο βουνό του κόσμου, το Έβερεστ και τα 8 από τα 10 ψηλότερα βουνά του κόσμου βρίσκονται στις οροσειρές των Ιμαλαΐων στο Νεπάλ δίνοντάς του επάξια τον τίτλο ως η «οροφή του κόσμου». Με την αποστολή μας καλύψαμε πάνω από 1000 χιλιόμετρα ορεινών δρόμων περνώντας και από οροσειρές των Ιμαλαΐων και εκεί