Αμμόχωστος Βασιλεύουσα

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις με την προκλητική απόφαση της κατοχικής Τουρκίας να επεκτείνει την άδεια εισόδου στο παραλιακό μέτωπο στην Αμμόχωστο και τις διαμαρτυρίες γι’ αυτές τις εξελίξεις ας διαβάσουμε 4 ποιήματα για να βρεθούμε έστω «πνευματικά» στην αγαπημένη πόλη φάντασμα.

Μια πόλη όμορφη, μια πόλη ιστορική που αποτελεί ανοικτή πληγή στις ψυχές των προσφύγων αλλά και σ’ όλους τους Κύπριους.

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

Για να σε λησμονήσω

ξαπλώνω στην άμμο σου

και μαζεύω φωτόνια

Ύστερα τα αλείβω

με ευλάβεια στο δέρμα μου

Μικροσκοπικά αστέρια

φυτρώνουν εντός μου

και τότε ανατέλλω

μηδενικά φορτισμένη

πανδέκτης και πανσέληνος αλλού

Μα δε σε λησμονώ

Αγγέλα Καϊμακλιώτη, Ποιητική συλλογή «Οι πικροδάφνες θέλουν κούρεμα»

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ

Περίλυπα μας κοιτάς σήμερα.

Διαβάζω τη σκέψη σου.

Πάλι καλπάζει η μνήμη.

Άλλη μοναξιά δεν αντέχεις,

σαράντα τρία χρόνια βουβή.

Στέκουμε όρθιοι απέναντί σου

ούτε ένα βήμα πίσω!

Μονάχα την ανάσα σου

αφουγκραζόμαστε,

ολοένα σφίγγει η θηλιά τον λαιμό.

Τα χρόνια μάκρυναν,

μίκρυνε της αντοχής ο χρόνος,

την τελευταία σπίθα ελπίδας κρατάμε.

Τα δάκρυα στέρεψαν,

μα δεν πετάξαμε μαντήλια,

τα δέντρα ξεράθηκαν,

αλλά μπορούμε να ακούσουμε

των πουλιών το κλάμα.

Εκκλησιές χαλασμένες

μα στο βάθος καμπαναριά αγέρωχα,

φωτογραφίες ασπρόμαυρες

στα υπολείμματα ερειπίων.

Σε βλέπουμε πια καθαρά

μέσα από την ομίχλη σου.

Ολοένα λιγοστεύουμε,

άγνωστο, πόσοι θα προλάβουμε.

Θάνατος αργός η προσμονή σου.

Χέρι να σε φτάσουμε απλώνουμε,

μας πνίγει όμως το κενό

κι ύστερα, αυτά της ντροπής

τα συρματοπλέγματα

που σκούριασαν,

πίνοντας της θυσίας το αίμα.

Εύα Γεωργίου, Ποιητική Συλλογή «Πίσω από τη σιωπή»

ΓΗ ΑΛΩΜΕΝΗ

Αμμόχωστος.

Γη που έδινες ζωή.

Γη που χάριζες χαρά.

Γη του έρωτα και γη της ομορφιάς.

Ευλογημένη γη.

Γη που κατακτήθηκες απ’ των εχθρών τα σύνεργα.

Γη που βεβηλώθηκες σαν δε σου πρέπει.

Γη πολιορκημένη.

Ελληνική γη.

Γη που σ’ αγάπησα και σ’ ερωτεύτηκα

από τις μνήμες του παππού και της γιαγιάς.

Γη που σε γνώρισα σαν δε σου πρέπει.

Το φοβερό της μνήμης θα με ακολουθεί

ώσπου η Ρωμιοσύνη ν’ αναστηθεί

και τότε θα ‘μαστέ μαζί.

Γη, δική μου γη.

Ανδρέας Τιμοθέου, Ποιητική συλλογή «Για μια στιγμή και μια αιωνιότητα»

Φέρτε μας το Βαρώσιν μας

Να σμίξουμεν το κλάμαν μας

που τον Βορράν στο Νότον

οι χτύποι της καρτούλλας μας

παντού να κάμουν κρότον.

Όι έν σας χαρίζουμεν

ίντζαν απου την γήν μας.

Εμείς εν να την γιάνουμεν

την αννοιχτήν πληγήν μας.

Επιάτε την Αμμόχωστον

αχόρταοι Αττίλες

εν αννοιχτές για λλόου σας

της Κόλασης οι Πύλες...

Τα χώματα μας τ' Άγια

αντί να προσσυνάτε

με βίαν τζιαι με άππωμαν

πάνω τους παρπατάτε.

Φέρτε μας το Βαρώσιν μας

την Μόρφου την Τζερύνεια

που πάνω να πετήσουσιν

α(η)δόνια καναρίνια!

Να σμίξουμεν τα γέλια μας

να πνάσει η καρκιά μας

να πάμεν εις τόπους μας

εμείς τζιαι τα παιθκιά μας.

Αργυρούλα Τίκκου