Απηύθυνε διάγγελμα ο Τυχικός

Στην αντεπίθεση περνά ο τέως Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, ο οποίος προχώρησε σε βιντεοσκοπημένο διάγγελμα το οποίο δημοσίευσε στην πλατφόρμα του YouTube, απαντώντας στις κατηγορίες και στις εξελίξεις που οδήγησαν στην απομάκρυνσή του από τον μητροπολιτικό θρόνο της Πάφου. Στο μήνυμά του, ο ίδιος κάνει λόγο για «κλίμα συκοφαντιών, πιέσεων και ψευδών κατηγοριών», υποστηρίζοντας πως η απόφαση εις βάρος του ήταν προαποφασισμένη, ενώ καταγγέλλει ότι δεν του δόθηκε η δυνατότητα να υπερασπιστεί ουσιαστικά τον εαυτό του.

Παράλληλα, αναφέρεται με έντονη συναισθηματική φόρτιση στην πολυετή διακονία του στην Εκκλησία της Πάφου, δηλώνοντας πως «ποτέ δεν επιδίωξα αξιώματα, χρήματα ή δόξα», ενώ κάνει ιδιαίτερη μνεία στη στάση του Μακαριοτάτου, εκφράζοντας πικρία για τη μεταχείριση που, όπως υποστηρίζει, έτυχε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Μεταξύ άλλων ο ίδιος ανέφερε:

«Με πόνο ψυχής αλλά και με πίστη ακλόνητη στον Θεό αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ σήμερα προς όλους εσάς. Τους ανθρώπους που πορευτήκαμε μαζί τόσα χρόνια […] εσείς με γνωρίζετε. Με γνωρίζετε όχι από φήμες ούτε από κατηγορίες, αλλά από την καθημερινή μας κοινή πορεία μέσα στην εκκλησία. Γνωρίζετε την αγάπη μου για την Πάφο, τους ανθρώπους της, για τους ιερείς μας, για τα μοναστήρια, για τους αγίους μας. Για τους νέους, τους φτωχούς και πονεμένους ανθρώπους που καθημερινά ζητούσαν έναν λόγο παρηγοριάς και ελπίδας. […] για περίπου 25 χρόνια διακόνησα αυτή τη μητρόπολη με όλες μου τις δυνάμεις. Ποτέ δεν επιδίωξα αξιώματα, χρήματα ή δόξα.

»Το μόνο που επιθυμούσα ήταν να λειτουργώ, να κηρύττω το ευαγγέλιο, να εξομολογώ, να στηρίζω τον πονεμένο άνθρωπο και να βοηθώ κάθε ψυχή να πλησιάσει το Χριστό. Όταν με εκλέξατε Μητροπολίτη της, το θεώρησα σταυρό ευθύνης και όχι θρόνο εξουσίας και προσπάθησα με φόβο Θεού να σταθώ αντάξιος της εμπιστοσύνης σας. Δυστυχώς όμως μέσα σε ένα κλίμα συκοφαντιών, πιέσεων και ψευδών κατηγοριών οδηγήθηκα σε αντικανονική απομάκρυνση από τον μητροπολιτικό θρόνο της Πάφου. Το λέω με πόνο αλλά και με ειλικρίνεια. Αισθάνθηκα ότι η απόφαση είχε προαποφασιστεί. Υπάρχουν άνθρωποι άλλωστε που το μαρτυρούν πριν ακόμη ακουστεί ουσιαστικά η δική μου φωνή. Η απόφαση της απομάκρυνσης προηγήθηκε των κατηγοριών. Κατηγορίες που παρουσιάστηκαν ενώπιόν μου ουδέποτε με σαφήνεια και πληρότητα ώστε να μπορώ να υπερασπιστώ πραγματικά τον εαυτό μου. Μέχρι και σήμερα, έναν χρόνο μετά, δεν γνωρίζω πλήρως ποιοι με κατηγόρησαν, ποια ακριβώς στοιχεία παρουσιάστηκαν και πάνω σε ποια βάση κρίθηκα ανάξιος της διακονίας μου. Μάλιστα κάποιες από τις κατηγορίες που μου αποδόθηκαν αδίκως φαίνεται από στοιχεία ότι τις είχε διαπράξει ακριβώς ο Μακαριότατος χωρίς να τίθεται θέμα κρίσεως του.

»Η διαδικασία που έζησα θύμιζε για εμένα δίκαιη κρίση. Βρέθηκα μέσα σε ένα περιβάλλον μεγάλης πίεσης, με διακοπές όταν επιχειρούσα να μιλήσω και με λόγια που πλήγωσαν βαθιά την ψυχή μου. Άκουσα χαρακτηρισμούς όπως “είσαι ψεύτης, είσαι ανίκανος, είσαι αγράμματος, είσαι ανυπάκουος, είσαι αχάριστος”. Σε ένα τέτοιο κλίμα χωρίς ουσιαστική προετοιμασία, χωρίς νομική ή άλλη υποστήριξη, ο άνθρωπος δυσκολεύεται ακόμη και να εκφράσει καθαρά όσα έχει μέσα του.

»Το λυπηρότερο ήταν όταν είδα τον Μακαριότατο, ως πατέρας μου τόσα χρόνια μαζί του, τον οποίο αγάπησα και αγαπώ ακόμα και σέβομαι, που θα έπρεπε να με αγκαλιάσει, να με σκεπάσει, να με προστατεύσει, εκφραζόταν και ενεργούσε με κάθε τρόπο με σκοπό την εξόντωσή μου και εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως η απόφαση είχε ήδη ληφθεί.

»Μετέβη μετέπειτα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο με ελπίδα και προσευχή ότι θα εξεταστεί πραγματικά το έγκλητό μου. Όπως κι εκεί, όπως το βίωσα, δεν εξετάστηκαν ουσιαστικά οι κατηγορίες που με αφορούσαν και οι οποίες καταρρίπτονται.

»Αντί αυτού δέχτηκα ερωτήσεις γενικότερου εκκλησιαστικού περιεχομένου για τη Σύνοδο της Κρήτης, το Ουκρανικό, τον οικουμενισμό και τους διαλόγους. Και μέσα μου γεννήθηκε ακόμα πιο έντονα η αίσθηση ότι η ουσία της υποθέσεώς μου δεν ακούστηκε και δεν κρίθηκε πραγματικά. Αδελφοί μου. Ομολογώ ενώπιον σας ότι υπήρξαν στιγμές που λύγισα ανθρώπινα, που το βάρος της πιέσεως, των τηλεφωνημάτων, των γεγονότων και του ψυχικού φορτίου οδηγήθηκα να ζητήσω συγγνώμη και ευκαιρία επίλυσης. Αυτή η συγγνώμη όμως δεν ήταν παραδοχή ενοχής, ήταν κραυγή ταπεινώσεως και πόνου. Μέσα στην εκκλησία έμαθα να ζητώ συγγνώμη όχι μόνο όταν φταίω αλλά και όταν θέλω να διαφυλάξω την ειρήνη, την ενότητα και την αγάπη.

Ζήτησα συγγνώμη ακόμη κι αν μέσα στη συνείδησή μου δεν αισθανόμουν ένοχος για όσα μου αποδόθηκαν. Για οχτώ μήνες, ενώ δεν ήμουν σε αργία, μου είχε απαγορεύσει ο Αρχιεπίσκοπος αυτά να λειτουργώ μέχρι να φτάσει και στην αργία. Ο λόγος πιστεύω είναι καθαρά προσωπικός του σκοπός και όχι της εκκλησίας. Έναν χρόνο έζησα χωρίς να μιλώ, με προσευχή, μέσα σε έναν καταιγισμό συνεχών νέων, ανυπόστατων συκοφαντιών.

Ήλπιζα ότι ο Μακαριότατος και οι αδελφοί μου συνοδικοί θα προσπαθούσαν να τηρηθούν οι ιεροί κανόνες και ο σεβασμός σε αυτούς πρώτα και ύστερα προς το αρχιερατικό αξίωμα που φέρω. Τουλάχιστον να περιμένουν την απόφαση των δικαστηρίων. Δηλώνω ενώπιον Θεού και ανθρώπων ότι η συνείδησή μου παραμένει καθαρή. Πώς θα νιώθει η εκκλησία ενώπιον Θεού και της ιστορίας για την καταδίκη ενός αθώου χωρίς καν δίκη;».

Στην συνέχεια ο ίδιος μοιράστηκε ένα όραμα το οποίο είδε λίγο πριν βρεθεί ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τον ίδιο να αναφέρει: «Τις ημέρες αυτές της μεγάλης δοκιμασίας ο Θεός δε με εγκατέλειψε. Λίγο πριν από τη συνεδρία της συνόδου που μετατράπηκε αυτοστιγμεί αντικανονικά σε δικαστήριο είχα μία έντονη πνευματική εμπειρία. Σαν σε όραμα είδα τον Απόστολο Παύλο, πώς αδικήθηκε, πώς οδηγήθηκε στη Ρώμη αναζητώντας δικαιοσύνη και πώς στάθηκε με πίστη μέσα στις δοκιμασίες του. Το γεγονός αυτό έμεινε βαθιά χαραγμένο μέσα μου, το πλέον όμως συγκλονιστικό ήταν όταν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας με απομάκρυναν από την αίθουσα για να ληφθεί η απόφαση. Στάθηκα μόνος και προσευχήθηκα. Κρατούσα μια εικόνα και καινούργια Καινή Διαθήκη στα χέρια μου, την άνοιξα τρεις φορές αφού κάθε φορά προσευχόμουν θερμά στον Χριστό να μου δώσει δύναμη. Και τις τρεις φορές έπεσα σε ευαγγελικές περικοπές της δίκης και της καταδίκης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Δε το θεώρησα τυχαίο. Το ένιωσα ως σημείο παρηγοριάς και ενίσχυσης από τον Θεό για να αντέξω αυτόν τον σταυρό με πίστη, υπομονή και ταπείνωση».

Δείτε ολόκληρο το διάγγελμα:

Πηγή: omegalive