Άρχισα να σε θρηνώ, ενώ είσαι ακόμα ζωντανή...

Αν ήξερα πότε ήταν η τελευταία φορά που θα με αγκάλιαζες συνειδητά θα την έκανα να διαρκούσε για πάντα. Αρρώστησες και δεν το αποδέχθηκα. Αρρώστησες και ένιωθα να σε μισώ. Αρρώστησες και δεν το συνειδητοποιούσα. Αρρώστησες και θύμωνα. Θύμωνα που έγινες για μένα μια άλλη ενώ ήσουν η ίδια. Θύμωνα γιατί χανόσουν γιατί επαναλαμβανόσουν. Δεν ήξερα πως η αρρώστια αυτή είχε αυτά τα συμπτώματα. Σου θύμωνα γιατί επαναλαμβανόσουν, συγχιζόσουν, έχανες το μυαλό σου...Άρχισα να τρομάζω. Άρχισα να φοβάμαι εσένα, που εσύ με έφερες στο κόσμο. Άρχισα να φοβάμαι για μένα, τι θα απογίνω χωρίς εσένα. Ήμουν σε άρνηση και είμαι ακόμα. Μπορεί και να χω ελπίδες ακόμη. Μπορεί να μην είχα και πότε. 8 χρόνια από τότε που αντήχησε στα αυτιά μου η αρρώστια σου. Αλτζχάιμερ. Πρόωρο στα 60 σου. Έχασες τον κόσμο σου και γω τη μαμά μου. Έχασες το μυαλό σου και γω το στήριγμά μου. Έχασες τις αναμνήσεις σου και μου στέρησες τις δικές μου. Για μένα χάθηκες πια τη μέρα που δε με αναγνώρισες. Εκείνη τη μέρα που έτρεξα να σε πάρω αγκαλιά και με ρώταγες ποια είμαι. Ένιωσα ότι μου κόβονταν τα φτερά. Άνοιγε η γη και με κατάπινε. Φώναζα...Μαμά εγώ είμαι. Τίποτα. Συγκλονίστηκα. Άρχισα να σε θρηνώ ενώ είσαι ακόμα ζωντανή. Όταν πια δε με αναγνώρισε η μάνα που με έφερε στον κόσμο, ένιωθα να χάνω το μυαλό μου μαζί με σένα. 8χρόνια μετά...έχεις γίνει αγνώριστη, εξωτερικά και εσωτερικά. Με πληγώνει που δε νιώθεις. Δεν αισθάνεσαι. Αιωρείσαι σαν ένα αόρατο εκκρεμές. Με πληγώνει να σε βλέπω να βυθίζεσαι κάθε μέρα σε ένα κόσμο ξένο. Δε ξέρω πόσο φρικτά νιώθεις σε έναν κόσμο με αγνώστους αλλά και συ για μας έχεις γίνει άγνωστη, και ας ήσουν αυτή που μας χάρισες τις πιο μεγάλες αναμνήσεις. Με πληγώνει που έμειναν όλα στις αναμνήσεις μου και σε σένα ούτε καν σε αυτές. Δε θέλω να σε βλέπω. Δε θέλω να βλέπω πως έχεις απογίνει. Είσαι η μαμά μου και δεν είσαι. Δε ξέρω ούτε και γω ποια είμαι για σένα πια. Προσπαθώ να καταλάβω. Προσπαθώ να σου τραγουδήσω, τραγούδια που λέγαμε παλιά. Ώρες-ώρες σκάει λίγο το χειλάκι σου κάνει να γελάσει. Δε ξέρει πια να γελά. Άρχισα να σε εκτιμώ ακόμα περισσότερο όταν έγινα μάνα. Όταν ένιωσα πως είναι να είσαι μάνα. Κρίμα που δεν μπορείς πια να το καταλάβεις και δεν έχω τρόπο να στο δείξω. Κρίμα που τα παιδιά μου δε γνώρισαν ένα υπέροχο άνθρωπο, μια καταπληκτική γιαγιά. Μου στοιχίζει που δε γνώρισες και δεν αναγνώρισες ποτέ τα παιδιά μου. Τι να πω και σε αυτά; Ότι η γιαγιά πέθανε νοητικά και ζει σωματικά. Αλτζχάιμερ: πως να ζήσεις πεθαίνοντας. Μια απλή περιγραφή για την αρρώστια αυτή. Λυπάμαι μαμά που είχες αυτή τηνατυχία. Δεν σου άξιζε αυτός ο αργός και βασανιστικός θάνατος. Αναγκάζομαι να ζήσω μια ζωή με τη μαμά μου, χωρίς τη μαμά μου. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο φρικτό. Δε ξέρω πόσες φορές έκλαψα για σένα με σένα, χωρίς εσένα και δε θα το μάθεις ποτέ. Δε ξέρεις και δε θα μάθεις πόσες φορές σε χρειάστηκα, σε επικαλέστηκα, σε είχα ανάγκη. Δε ξέρεις πόσο περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο και να είσαι εσύ. Μάλλον δε θα γίνει ποτέ πια αυτό. Δε ξέρεις ποτέ πόσες φορές περίμενα να γίνεις καλά και να με αναγνωρίσεις. Δε ξέρεις ποτέ πόσες φορές είπα ότι θα σε πάρω τηλέφωνο και δεν μπόρεσα πια να το κάνω ποτέ. Δε ξέρεις πόσες φορές ένα παιδί έχει ανάγκη τη μαμά του. Δεν έχω κανένα άλλο από σένα που να με είχε αγαπήσει και νοιαστεί τόσο. Δε θα βρω ποτέ κανένα να νιώθω πως είμαι γι' αυτόν ότι εγώ υπήρξα για σένα, το παιδί σου. Δε θα καταλάβει ποτέ κανείς πόσο μου λείπεις και πόσο αφοπλιστικά ζω με σένα στην παρουσία σου, μέσα στην απουσία σου. Δε θα μάθεις ποτέ πια πόσο Σ' αγαπώ και λυπάμαι για όσες ευκαιρίες έχασα για να στο πω. Υποφέρεις, Υποφέρω,Υποφέρουμε. Και πονάμε. Σ' αγαπώ για πάντα.

Αφιερωμένο σε όσους έχασαν ή χάνουν καθημερινά τους δικούς τους ανθρώπους.