Δεν έχει μόνο η Σαντορίνη όμορφο ηλιοβασίλεμα

Όταν ήμουνα μικρή και καιγόμουνα από την επιθυμία να ταξιδέψω στο εξωτερικό σε μέρη μακρινά και απρόσιτα πίστευα πώς αν έφευγα τότε μόνο θα έβλεπα μέρη που θα μου κόβαν την ανάσα. Εν μέρει αυτό έγινε, είδα πράγματι τόπους που μείνανε  στη σκέψη και στη μνήμη μου. Όμως  κάθε φορά που γύριζα πίσω έβλεπα με καινούργια ματιά αυτά που ήταν ήδη δικά μου. Και έμαθα σιγά-σιγά να τα εκτιμώ και να τα αγαπώ περισσότερο και τώρα πια να μην μπορώ να τα  αποχωριστώ. Ε ναι λοιπόν δεν έχει μόνο η Σαντορίνη το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα.

Όταν ξεμείνεις απογευματάκι αργά στις σπηλιές του Κάβο Γκρέκο βλέπεις αυτό.

και όταν ανηφορίζεις κατά την Αγία Νάπα τις ώρες πού ο ήλιος σε αποχαιρετάει από το πάρκο γλυπτικής, ανοίγεις το στόμα και δεν έχεις τι να πεις γιατί βλέπεις αυτό

ή αυτό

και σαν καθήσεις στα βράχια της κι αγναντεύεις το πέλαγος ανάλογα με την ώρα και τον καιρό βλέπεις αυτό

ή αυτό

κι όταν με την παρέα σου αγναντεύεις από μακριά τα καραβάκια στον Πρωταρά

μετράς χρυσά, κίτρινα, ασημένια και πορτοκαλιά, κι ένα σωρό άλλα χρώματα που τελειωμό δεν έχουν.

Είναι η ώρα που ο μοναχικός ψαράς δεν μπορεί να το κουνήσει, όχι γιατί ελπίζει ακόμα σε ψαριά αλλά γιατί απλά δεν μπορεί να φύγει ακόμα

Είναι το ηλιοβασίλεμα στην Κύπρο.