Δεν έχουν τρόφιμα και χρειάζονται ρούχα και παπούτσια για τα παιδιά τους

«Γεννηθήκαμε στη Βουλγαρία αλλά εδώ και 19 χρόνια ζούμε στην Κύπρο (στη Λευκωσία). Εδώ γνωριστήκαμε και παντρευτήκαμε. Αποκτήσαμε δυο παιδάκια που σήμερα είναι 11 και 7 ετών. Η ζωή μας ήταν όμορφη. Εργαζόμασταν και ποτέ δεν ζητήσαμε βοήθεια από κανέναν. Δυστυχώς όμως…

Τον Δεκέμβριο του 2021 όλα άλλαξαν. Ένα εργατικό ατύχημα του συζύγου μου, στάθηκε η αφορμή να διαλυθούν τα πάντα στη ζωή μας. Από τότε μόνο αρρώστιες και προβλήματα τον κυνηγούν.

Αυτή τη στιγμή, πέρα από τις τόσες ασθένειες (σακχαρώδη διαβήτη, πίεση, πρόβλημα στο συκώτι και τη καρδιά) έχει και σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εργαστεί και να χρειάζεται κάποιον συνέχεια δίπλα του να τον φροντίζει. ΄

Παίρνουμε μόνο το επίδομα τέκνου (1000 ευρώ το χρόνο) και σήμερα δεν έχουμε καθόλου χρήματα, ούτε για να αγοράσουμε φαγητό. Μας δίνει ο κόσμος.

Δεν έχουμε να πληρώσουμε το ενοίκιο, το ρεύμα, το νερό. Θα μας πάρουν και το αυτοκίνητο και δεν θα μπορώ να πηγαίνω τα παιδιά μου στο σχολείο. Δεν έχουμε να τους πάρουμε ρούχα και παπούτσια για το σχολείο.

Έχουμε απελπιστεί…

Μας λένε «γιατί δεν γυρνάτε πίσω στον τόπο σας;», μα πώς να πάμε αφού εδώ μεγαλώσαμε, εκεί δεν έχουμε τίποτα. Τα παιδιά μας εδώ μεγάλωσαν και έμαθαν, εδώ πια είναι ο τόπος μας, εδώ είναι η ζωή μας.

Ο άντρας μου αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό και εγώ δεν μπορώ να λείψω στιγμή από το πλευρό του. Φεύγω μόνο την ώρα που θα πάω τα παιδιά στο σχολείο και με το άγχος. Δεν ξέρω τι άλλο πια θα μας συμβεί… Λυπάμαι τα παιδάκια μας… Λυπάμαι τη ζωή και τα όνειρά μας…».