Δολοφονήθηκε ενώ υπηρετούσε την στατιστική του θητεία

Η επιστολή που έστειλε τον Οκτώβρη 2013 προς τον τότε πρωθυπουργό της Αυστραλίας Tony Abbott και την υπουργό Εξωτερικών Julie Bishop με τη σπαραχτική έκκληση να βοηθήσουν «να λάμψει η αλήθεια» για τον θάνατο του γιου της Θανάση Νικολάου το 2005.

Έγραψε μεταξύ άλλων: «Είμαι η μητέρα ενός Αυστραλού πολίτη που δολοφονήθηκε ενώ υπηρετούσε την υποχρεωτική στρατιωτική του θητεία στην Κύπρο και βρίσκομαι αυτές τις μέρες στην Αυστραλία για ιατρικούς λόγους. Ζούσα στην Αυστραλία με τον σύζυγό μου Χαράλαμπο Νικολάου από το 1970. Είχαμε τέσσερα παιδιά, τρεις γιους και μια κόρη που γεννήθηκαν όλοι στη Μελβούρνη μεταξύ 1972 και 1982. Το 2003 αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στην Κύπρο και αν τα παιδιά ένιωθαν καλά να μείνουμε, αφού θέλαμε τα παιδιά μας να μάθουν την κληρονομιά τους. Το δεύτερο παιδί μας ο Θανάσης είχε τελειώσει τις σπουδές του στο Victoria University και είχε πάρει πτυχίο Αρχιτεκτονικής το 2002. Όταν επιστρέψαμε στην Κύπρο, έπρεπε να υπηρετήσει την υποχρεωτική θητεία στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου. Ο Θανάσης κατετάγη στις 12 Ιουλίου 2005 για βασική εκπαίδευση και ήταν ικανοποιημένος και ενθουσιασμένος. Μετά τη συμπλήρωση της βασικής εκπαίδευσης μεταφέρθηκε στη μονάδα του. Μας είπε όμως ότι είχε τοποθετηθεί στη χειρότερη μονάδα γιατί κάποιοι στρατιώτες στη μονάδα του είχαν ήδη αρχίσει το bullying σε βάρος του και τους φοβόταν! Δεν έφταναν εκείνα που ο Θανάσης έβλεπε να συμβαίνουν στη μονάδα του, υπέμενε και διάφορα επίθετα που τον φώναζαν γιατί ήταν ξένος από την Αυστραλία. Σε αυτά περιλαμβανόταν το παρατσούκλι 'καγκουρό'. 

»Σύμφωνα με μαρτυρίες, ενώ ο Θανάσης προσπαθούσε να δέσει τα άρβυλά του, κάποιοι στρατιώτες σε διάφορες περιπτώσεις έσπρωξαν το κεφάλι του προς το έδαφος για να του σπάσουν τα νεύρα. Μας τα έλεγε στο σπίτι και τον συμβουλέψαμε να μιλήσει στον λοχαγό του, αλλά αρχικά αρνήθηκε γιατί φοβόταν τα αντίποινα. Σύμφωνα με μαρτυρία του διοικητή, στις 27 Σεπτεμβρίου 2005 ο στρατιώτης που παρενοχλούσε και τρομοκρατούσε περισσότερο από τους άλλους τον Θανάση, του πέταξε ένα αντικείμενο στο πρόσωπο. Ο Θανάσης από αγανάκτηση και επειδή η υπομονή του έφτασε στα όριά της, έβαλε στην άκρη τους φόβους του για εκείνον τον στρατιώτη και τους 'φίλους' του και έκανε παράπονο στον διοικητή. Ο διοικητής θεώρησε το περιστατικό πολύ σοβαρό και το ανέφερε στον επιτελάρχη του στρατοπέδου. Την επόμενη μέρα 28 Σεπτεμβρίου 2005 ο επιτελάρχης, σύμφωνα με την κατάθεσή του, κάλεσε τον εμπλεκόμενο στρατιώτη που ήταν ο οδηγός του και του ζήτησε εξηγήσεις. Στη συνέχεια κάλεσε και τον Θανάση. Ο Θανάσης τού ζήτησε να μετακινηθεί σε άλλη μονάδα αλλά δυστυχώς ο επιτελάρχης απέρριψε το αίτημά του. Αντί να τον προστατεύσει από τον κίνδυνο των αντιποίνων, ο επιτελάρχης τού είπε ότι το αίτημά του για μετακίνηση ήταν δύσκολο να υλοποιηθεί και ότι έπρεπε να κάνει υπομονή. Επιπρόσθετα ο επιτελάρχης τού είπε ότι αν είχε οποιοδήποτε πρόβλημα ή ένιωθε πίεση, μπορούσε να πηγαίνει στο γραφείο του για καφέ και κουβέντα. Μετά από αυτό ο Θανάσης έφυγε από το γραφείο του επιτελάρχη ικανοποιημένος. Την ίδια μέρα το απόγευμα ήρθε στο σπίτι με άδεια διανυκτέρευσης. Το επόμενο πρωί 29 Σεπτεμβρίου 2005 ο γιος μου ξύπνησε νωρίς ως συνήθως. Έκανε ντους, έστρωσε το κρεβάτι του, έφαγε το πρόγευμά του και ετοίμασε την τσάντα του στρατού, γεμίζοντάς την με καθαρά ρούχα και τρόφιμα που είχε αγοράσει από την προηγούμενη νύχτα πριν έρθει στο σπίτι. Επίσης προγραμμάτισε το βίντεο για να καταγράψει μια τηλεοπτική σειρά, ώστε να τη δει την επόμενη φορά που θα ερχόταν στο σπίτι με άδεια. Έφυγε στις 6.30 το πρωί με το αυτοκίνητό του για το στρατόπεδό του που απέχει μόνο δύο χιλιόμετρα από το σπίτι μας. Δυστυχώς, τα έκανε όλα αυτά για τελευταία φορά... Αντί να βρίσκεται στη μονάδα του, βρέθηκε από την Αστυνομία νεκρός στις 4.20 το απόγευμα κάτω από μια γέφυρα ύψους 30 μέτρων, πεσμένος ανάσκελα, χωρίς εξωτερικές κακώσεις, με το στόμα του γεμάτο άμμο! Σίγουρα οι αναφορές και τα παράπονα που έκανε στον διοικητή και στον επιτελάρχη, την προηγούμενη του θανάτου του, σχετίζονταν με τον θάνατό του. Ξαφνικά χάσαμε τον αγαπημένο μας γιο και ο πόνος μας ήταν αβάσταχτος. 

»Η Αστυνομία δεν διερεύνησε τα αίτια του θανάτου επειδή ο ιατροδικαστής που έφερε η Αστυνομία απέκλεισε στη σκηνή την εγκληματική ενέργεια και ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος προήλθε από πτώση. Η υπόθεση θεωρήθηκε από την πρώτη στιγμή, «αφύσικος θάνατος-αυτοκτονία». Τα γεγονότα, τα ευρήματα, τα τεκμήρια, έδειχναν μια ειδεχθή δολοφονία, ενώ τίποτε δεν στήριζε την υπόθεση της αυτοκτονίας και της πτώσης από οποιοδήποτε ύψος. Όλοι αυτοί που ήρθαν στη σκηνή, δεν τα είδαν; Παρά τον πόνο και το πένθος για την απώλεια του γιου μας, έπρεπε να προχωρήσουμε με νομικό αγώνα, γιατί θέλαμε απεγνωσμένα να μάθουμε την αλήθεια πίσω από τον θάνατό του. Ήμασταν παρόντες στη σκηνή και δεν είχαμε δει στο σώμα του Θανάση οποιαδήποτε σημάδια πτώσης από το ύψος της γέφυρας. Όπως αντιλαμβάνεστε, για εμάς ήταν συνταρακτικό να δούμε τον γιο μας να κείτεται νεκρός. Εγώ φώναζα αναστατωμένη ότι τον σκότωσαν σε άλλο σημείο και έβαλαν το πτώμα του κάτω από τη γέφυρα για να δείχνει ότι έπεσε από τη γέφυρα. Όμως οι φωνές μου ότι ο στρατός μού σκότωσε τον γιο μου, αγνοήθηκαν από τους παρευρισκόμενους αστυνομικούς και τον ιατροδικαστή. Δεν μας έφτανε που χάσαμε τον πολυαγαπημένο μας γιο, μας ράγισαν τις καρδιές και αμαύρωσαν το όνομα του γιου μας και της οικογένειάς μας, προσπαθώντας να παρουσιάσουν την άγρια δολοφονία του ως αυτοκτονία. Η ζωή μου καταστράφηκε εντελώς και δεν ήμουν συναισθηματικά έτοιμη να στηρίξω την οικογένειά μου τα τελευταία  χρόνια, λόγω του άγχους και της προσπάθειάς μου να ψάχνω για απαντήσεις. Ξέρουμε ότι ο γιος μας δολοφονήθηκε και έχουμε τεκμηριωμένα στοιχεία και το αποδείξαμε. Θέλουμε να βρεθούν εκείνοι που σκότωσαν τον γιο μας και να δικαστούν. Η απονομή δικαιοσύνης είναι για μας η πιο σημαντική ανάγκη στη δυστυχισμένη ζωή μας. Κάνω έκκληση προς εσάς να προσεγγίσετε την κυπριακή κυβέρνηση για να λάμψει η αλήθεια και για να εκδοθεί το τελικό πόρισμα το συντομότερο δυνατόν

 

Πηγή:Φilenews