Είναι μητέρα οκτώ παιδιών και σίγουρα το μικρό της παλικαράκι την καμαρώνει από εκεί ψηλά...

Είναι πολύ απλή και πολύ γλυκιά γυναίκα. Πάντα χαμογελαστή και αισιόδοξη. Μεγαλόκαρδη και φιλόξενη, είναι η αστείρευτη πηγή ζωής, για το σύζυγο και για τα παιδιά της.
Άφησε στην άκρη τον εαυτό της και η απέραντη αγκαλιά της δεν έκλεισε ποτέ… Ούτε ακόμη και τότε, που το μικρό της παλικαράκι έφυγε για τους ουρανούς. Αυτή η γυναίκα δεν θυμώνει όταν ακούει κάθε φορά, αντί επαίνου το λίαν επιτιμητικό: «και ποιος σας είπε κυρία μου να κάνετε τόσα παιδιά;». Εκείνη ξέρει καλά ότι… τα τόσα παιδιά, είναι η μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή της.

«Γεννήθηκα στην Αμμόχωστο αλλά όταν έγινε η Τουρκική Εισβολή – ήμουν οκτώ ετών τότε-, ήρθαμε στο χωριό Επταγώνια. Εκεί ζω μέχρι και σήμερα.

Όταν ήμουν 18 ετών παντρεύτηκα και το 1984 γέννησα το πρώτο μου παιδί. Ήταν ένα πανέμορφο αγοράκι και ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι με τον άντρα μου! Η ζωή όμως θέλησε να τα φέρει αλλιώς…

Το παιδάκι μου αρρώστησε με λευχαιμία και όταν έγινε 5 ετών, έφυγε για τους ουρανούς. Για μένα ήταν σαν να χάθηκε όλος ο κόσμος… χάθηκα σε έναν απέραντο λαβύρινθο πόνου…

Δεκαοκτώ μήνες πριν φύγει από τη ζωή το αγοράκι μας…

Αποκτήσαμε και δεύτερο παιδάκι και όταν πέθανε ο Στέλιος μας, ήμουν 5 μηνών έγκυος, το τρίτο.

Τη στιγμή που έκλεισε για πάντα τα ματάκια του, ήμουν δίπλα του. Το μόνο όμως που θυμάμαι, είναι ότι βρέθηκα στο μαιευτήριο και είχα πάνω από το κεφάλι μου τους γιατρούς να μου λένε «Θέλεις να χάσεις και αυτό το μωρό;».

Δεν μπορώ να περιγράψω τον πόνο στην ψυχή μου… Για χρόνια δεν μπορούσα να βλέπω τα πράγματά του… το κρεβατάκι του, τα ρουχαλάκια του… “έλιωνε” η ψυχή μου.

Κράτησα το καπελάκι του που έχει λίγες τριχούλες από τα μαλλάκια του…

Το φορούσε όταν άρχισαν να πέφτουν τα μαλλάκια του από την χημειοθεραπεία. Ο Στέλιος μου είμαι σίγουρη ότι βρίσκεται μαζί με όλα εκείνα τα μικρά παιδάκια που έφυγαν για τον ουρανό, δίπλα στην Παναγία μας. Είναι άγγελος και μας προσέχει από εκεί ψηλά. Δεν περνάει στιγμή που να μη το σκεφτώ, να μη φέρω στο νου μου το προσωπάκι του...

Είμαι μητέρα οκτώ παιδιών και είμαι πολύ περήφανη!

Όταν έμεινα έγκυος το τέταρτο μου παιδί, προσευχόμουν να ήταν κορίτσι. Είχα τρία αγόρια και ήθελα κοριτσάκι. Η ευχή μου πραγματοποιήθηκε… Όταν έμεινα έγκυος το πέμπτο, είπα: «μακάρι να είναι αγόρι και να το ονομάσουμε Στέλιο, όπως το αγοράκι μου που βιάστηκε να φύγει για τους ουρανούς…».

Από το 1984 μέχρι το 2003 απέκτησα και τα οκτώ μου παιδιά, τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Μόνο ο Στέλιος μου δεν είναι κοντά μου, ξέρω όμως ότι μας κοιτάει από εκεί ψηλά και μας αγαπάει όλους πολύ.

Πάντα αγαπούσα τα παιδιά…

Από τη φωτογραφία λείπει ο Στέλιος (το μεγάλο παιδάκι της οικογένειας που έφυγε από τη ζωή) και η Αικατερίνη (το μικρότερο παιδάκι της οικογένειας)

Πρόσεχα και φρόντιζα τα παιδάκια μου με τόση αγάπη…

Θυμάμαι πόσο πολύ μου άρεσε να φροντίζω τα μαλλάκια των κοριτσιών μου. Είχα απίστευτη υπομονή, ποτέ δεν τους θύμωσα, ποτέ δεν τα έδειρα. Τα έβλεπα να μεγαλώνουν και γέμιζε η ψυχή μου χαρά. Ένιωθα και νιώθω τόσο ευλογημένη!!! Τώρα ειδικά που μεγάλωσαν, τώρα που απέκτησα και πέντε εγγονάκια, η ψυχή μου φτερουγίζει από χαρά.



Κάθε φορά που μου έλεγαν: «μα πως μπορείς με τόσα παιδιά;» ή «καλά και αντέχεις με τόσα παιδιά», εγώ απαντώ: «Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μεγάλη είναι η ευλογία μέσα στο σπίτι και πόση μέσα στην ψυχή μου». Με ρωτούσαν και ακόμα με ρωτούν αν βρίσκω χρόνο για τον εαυτό μου. Η αλήθεια ποτέ δεν είχα χρόνο για τον εαυτό μου.

Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου στο σπίτι να μαγειρεύω, να πλένω, να φροντίζω τα παιδιά μου. Με βοηθούσαν βέβαια και οι γονείς μου. Ο άντρας μου ήταν γεωργός και οικονομικά τα βγάζαμε πέρα αλλά ζούσαμε λιτά, ήμασταν ολιγαρκής.

Θεέ μου!!! Τι να πρωτοθυμηθώ…

Τις χαρές τους, τις λύπες, τις αγωνίες μέχρι να μεγαλώσουν…

Αρρώσταιναν όμως με το παραμικρό…

Αγωνία κάθε φορά πάνω από το προσκέφαλό τους… Θυμάμαι μια φορά πήγαν κυνήγι και εκπυρσοκρότησε το όπλο που κρατούσε ο μικρότερος γιος μου (ήταν 15 ετών) στο πόδι του αδελφού του με αποτέλεσμα να χάσει το ένα του δάκτυλο. Πέρασαν έξι ολόκληροι μήνες να μπορέσει να περπατήσει και προηγήθηκαν και δυο χειρουργεία.

Περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές και με την υγεία του άντρα μου…

Ο άντρας μου έχει πολλά προβλήματα υγείας και ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ. Μεταξύ άλλων και από λοίμωξη της σπονδυλικής στήλης (ένα σχετικά σπάνιο νόσημα). Πέρασε και περνάει Γολγοθά…

Η ζωή μου σήμερα…

Μου λείπουν πολύ εκείνα τα χρόνια που το σπίτι μας ήταν γεμάτο παιδικές φωνές. Νιώθω ότι άδειασε η ζωή μου… Ευτυχώς όμως που έχω τα εγγονάκια μου. Περνάω τόσο όμορφα μαζί τους! Φτιάχνουμε κουλουράκια, παίζουμε παιχνίδια.

Φροντίζω τον σύζυγο, τα πεθερικά μου και γενικά όποιος χρειαστεί τη βοήθειά μου, είμαι δίπλα του!

Ξέρω πόσο δύσκολές είναι οι εποχές που ζούμε και πόσο δύσκολο είναι να πάρει κανείς την απόφαση σήμερα να γίνει γονιός. Είναι όμως τόσο μεγάλη

ευλογία να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και οι παιδικές φωνές, να φωτίζουν την ψυχή σου!!! Ευλογημένες όλες οι μάνες και όλοι οι πατεράδες του κόσμου! Οι φωνές των παιδιών είναι σαν ροδοπέταλα στις ψυχές».

Το μήνυμα των παιδιών της

«Γλυκιά μας μάνα, είσαι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μας. Είσαι δίπλα μας συνέχεια, ο φύλακας άγγελος που ο Θεός έστειλε για να μας προσέχει. Είσαι πάντα στο πλευρό μας, το στήριγμά μας. Μας δίνεις τα σημαντικότερα μαθήματα και μας μαθαίνεις όσα κανείς δεν πρόκειται να μας διδάξει: την υπομονή, τη χαρά της αυτοθυσίας, την αγάπη και την ελπίδα στον άνθρωπο.

Σε ευχαριστούμε για όσα έχεις κάνει και συνεχίζεις να κάνεις για μας. Πάντα είμαστε η προτεραιότητά σου και ελπίζουμε να σε τιμάμε με τις πράξεις μας και να είμαστε αντάξιοι της θυσίας σου. Σε εσένα που επέλεξες να αφιερώσεις ολόκληρη τη ζωή σου στα παιδιά σου, σε εσένα αξίζουν όλα τα βραβεία! Η Παναγιά μας από ψηλά σε βλέπει και σε σκέπει σαν μάνα που είναι και αυτή βοήθεια σου πάντα να την έχεις».

Αφιερωμένο στον μικρό Στέλιο και σε όλα τα παιδάκια που βιάστηκαν να φύγουν για τον ουρανό…

Γιάννης Ρίτσος

ΙΙ
«Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαί κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και τον χρόνο. Πάντα εκεί-
Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα
σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή
καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.

Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι
κι έχουν μια ξεχωριστή προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο

και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο
που ο πόνος κάτω απ΄τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση
μα από την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια
κραυγή στον ύπνο τους, ειναι που τα κοιλοπονάνε πάλι»

Πηγη:ANT1