Υιοθεσία των παιδιών της Πρώτης δημοτικού από τα παιδιά της Έκτης

Πολύ ενθαρρυντικό να το βλέπουμε να υιοθετείται στην ουσία η αρχή που διέπει την μοντεσσοριανή παιδαγωγική φιλοσοφία, που εφαρμόστηκε απο την ίδια τη Μαρία Μοντεσσόρι στα πρώτα «σπίτια των παιδιών’.

Κάθε πρωτάκι του σχολείου, υιοθετείται στην αρχή της χρονιάς από ένα εκτάκι. Το εκτάκι αναλαμβάνει να το προστατεύει, να το καθοδηγεί και να το βοηθάει καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί και κάπου αλλού εκτός από τους δασκάλους του για οτιδήποτε το απασχολεί. Και τα εκτάκια κρατούν συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν τα πρωτάκια τους. Δεν γνωρίζω πριν από πόσα χρόνια μπήκε σε εφαρμογή αυτός ο θεσμός στο σχολείο, ούτε ποιος τον σκέφτηκε, εκείνο όμως που βλέπω είναι ότι χρόνο με τον χρόνο αναβαθμίζεται και λειτουργούν όλα με αριστουργηματικό τρόπο.»

Είναι τα λόγια μιας μητέρας που είναι ενθουσιασμένη με τον θεσμό και τον στηρίζει απόλυτα (https://www.aspaonline.gr/2014/10/10/ektakia-iothetoun-protakia-i-zoi-omorfoteri/).

H Άσπα είναι μία μητέρα 2 πανέμορφων κοριτσιών και διατηρεί το δικό της blog, στο οποίο μοιράζεται τις σκέψεις της και τις περιπέτειες της για τις κόρες της.

Από τότε που οι κόρες της πήγαν δημοτικό, ένας ιδιαίτερος θεσμός υπάρχει στο σχολείο τους. Ο θεσμός αυτός έχει κύριο πυρήνα την Υιοθεσία των παιδιών της Πρώτης δημοτικού από τα παιδιά της Έκτης.

Το θεσμό αυτό τον έζησε ως μαμά παιδιών πρώτης δημοτικού, και τώρα έφτασε η στιγμή που η κόρη της, πηγαίνει έκτη και μόλις υιοθέτησε το δικό της πρωτάκι!

Αυτό λειτουργεί υπέρ για τα παιδιά καθώς τα παιδιά της Έκτης γνωρίζουν ήδη την αξία του θεσμού, μια και τον έχουν ζήσει ως πρωτάκια αλλά η δασκάλα τους τους μιλάει περισσότερο για αυτόν και τους εξηγεί τις λεπτομέρειες της διαδικασίας. Αντίστοιχα οι δασκάλες της πρώτης μιλάνε στα πρωτάκια τους για το τι θα συμβεί.
Ο τρόπος που γίνεται η σύνδεση μεταξύ παιδιών: Το Στ1 υιοθετεί παιδιά από το Α1, το Στ2 από από το Α2 κ.ο.κ. Δηλαδή τα τμήματα γίνονται ζευγαράκια.

Τα παιδιά διδάσκονται τη συνεργασία και τη συνύπαρξη και οι μικροί μαθητές αισθάνονται πιο ασφαλείς σε ένα καινούριο περιβάλλον. Πρόκειται για μία δημιουργική απάντηση απέναντι σε κάθε ίχνος εκφοβισμού, που μπορεί να αναπτυχθεί εντός του σχολείου.

Σκοπός του εκπαιδευτικού προγράμματος ήταν, αφενός, η ομαλή προσαρμογή των μαθητών/τριών της Α΄ τάξης στο νέο σχολικό περιβάλλον και, αφετέρου, η ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων από τους μαθητές/τριες της Στ’ τάξης.

Πιο συγκεκριμένα το πρόγραμμα στόχευε:

στην κοινωνικοποίηση
στην προαγωγή της φιλίας, την ενίσχυση της συνεργασίας, τη δημιουργία δεσμών και πλεγμάτων αλληλοβοήθειας
στην ενδυνάμωση θετικών συμπεριφορών και στάσεων των μαθητών/τριών όσον αφορά στον εαυτό τους αλλά και στους συμμαθητές τους
στην εδραίωση της κουλτούρας της αποδοχής
στην ανάδειξη της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης ως το πλέον κατάλληλο μέσο για την πρόληψη και αντιμετώπιση περιστατικών σχολικού εκφοβισμού
στην αντιμετώπιση των αιτίων απομόνωσης και περιθωριοποίησης ορισμένων παιδιών και στην ανάπτυξη στρατηγικών ένταξής τους στην ομάδα
για τα εκτάκια, στην καλλιέργεια αισθημάτων υπευθυνότητας, συνέπειας και αλτρουισμού.

Το πρόγραμμα διέτρεχε ολόκληρη τη σχολική χρονιά με ποικίλες δραστηριότητες. Ενδεικτικά: Γιορτή υιοθεσίας, παιχνίδια γνωριμίας, ανταλλαγή καρτών και μικροδώρων, ξενάγηση στους χώρους του σχολείου, συνοδεία των μικρών από τους μεγάλους μαθητές κάθε φορά που είμαστε εκτός σχολείου (εκδρομές, εκπαιδευτικές επισκέψεις κλπ), φροντίδα κατά τα διαλείμματα, συνοδεία των μικρών από τους μεγάλους κατά την προσέλευση και την αποχώρηση από το σχολείο και παράδοσή τους στους γονείς/κηδεμόνες, κοινές δραστηριότητες με διάφορες αφορμές πχ εορτασμούς παγκόσμιων ημερών, επισκέψεις της μίας τάξης στην άλλη και συμμετοχή σε οργανωμένες δραστηριότητες, τελική παρουσίαση του προγράμματος στη λήξη της σχολικής χρονιάς κατά τη διάρκεια της γιορτής αποχαιρετισμού της Στ’ τάξης.

Ο βιωματικός τρόπος δουλειάς είναι ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης της γνώσης, εμπειρικός, που συνδέεται άμεσα με την παρουσία, τη συμμετοχή και το δέσιμο των μελών της ομάδας και αποτελεί τον κατεξοχήν τρόπο εκπαίδευσης σε ψυχοκοινωνικές δεξιότητες.

Και όλα αυτά από μια απλή ιδέα… Οι απλές ιδέες όμως, κάνουν τη ζωή ομορφότερη! Μακάρι αυτόν τον υπέροχο θεσμό να τον υιοθετήσουν σε όλα τα σχολεία!