Φόβος

Από τα αρχαία χρόνια, το ανθρώπινο είδος είχε ενσωματωμένο μέσα του τον φόβο. Συνήθως ο άνθρωπος πέρα από τις προσωπικές φοβίες που έχει ο κάθε ένας ξεχωριστά, έχει δύο βασικούς φόβους. Το μέλλον και το άγνωστο. Σκέψεις για καταστάσεις που δεν έχουν συμβεί και που μπορεί να μην συμβούν ποτέ. Αφού λοιπόν οι συγκεκριμένοι φόβοι δεν επιβεβαιώθηκαν για ποιο λόγο τους αφιερώνουμε χρόνο;

Νομίζω πως η απάντηση είναι πως αγαπάμε την ζωή. Άλλωστε, αν δεν την αγαπούσαμε ποιος ο λόγος για όλο αυτό; Ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία κατάσταση που δεν έχουμε ποτέ ξανασυναντήσει και ανούσιες σκέψεις αιχμαλωτίζουν τον νου μας. Σίγουρα άλλος ένας λόγος είναι ο εγωισμός.
Κάποιες φορές, δεν δεχόμαστε την αποτυχία, όμως, αυτός είναι ένας καθημερινός φόβος.

Θα μείνω κυρίως στον φόβο όσον αφορά κυρίως θέματα υγείας.
Τι θα γίνει αν μια μέρα τελειώσουν όλα; Ανέκαθεν ποτέ δεν μπορούσαμε να αποδεχθούμε ένα πολύ βασικό στοιχείο: Δεν είμαστε αθάνατοι, όμως ζούμε σαν αθάνατοι. Κάποια στιγμή, όσο μακιγιάζ και να βάλουμε όση διατροφή και να κάνουμε, όσο και να προσέχουμε, ο οργανισμός μας αρχίζει και μας προειδοποιεί. Θεωρούμε το τέλος κάτι τραγικό, κάτι μαύρο και αυτό το ενδυναμώνει ο φόβος...για το άγνωστο.
 
Δεν ξέρουμε τι γίνεται μετά και προς το παρόν δεν πρέπει να μας αφορά. Θεωρώ, πως ο φόβος είναι ένας πολύ καλός φίλος φτάνει να μπορούμε να τον δαμάσουμε, να μη μας κυριεύει. Όλα είναι θέμα εξάσκησης. Η ζωή είναι μπροστά μας, κάνουμε το καλύτερο, σίγουρα δε γίνεται να έχουμε την ίδια χημεία με τους πάντες, όμως οφείλουμε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Ο κάθε ένας ανάλογα με τον δικό του διαφορετικό χαρακτήρα.