Φτώχεια και θλίψη

Η περίοδος που διανύουμε είναι γκρι. Υπάρχει άφθονη απαισιοδοξία, πληθώρα προβλημάτων, αρρώστιες, ανασφάλεια και μαζικά κακές ειδήσεις. Το ίδιο γκρίζοι είναι και οι άνθρωποι. Οι ασθενείς, οι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι. Οι πολίτες ως ένα ενιαίο σώμα, έχουν κρατήσει λίγο λευκό, την ελπίδα τους, δηλαδή, ότι η κατάσταση θα αρχίσει να βελτιώνεται. Ότι η επιστήμη θα δώσει ένα τέλος και θα βρει γιατρειά στην πανδημία. Ωστόσο, έχουν κρατήσει και άφθονο μαύρο. Το φόβο τους για το αύριο, το πένθος τους. Δεν χρειάζεται πτυχίο ψυχολογίας για να διακρίνει κάποιος τη μουντάδα σε μια συζήτηση δύο ανθρώπων ή έστω για να προσέξει ότι απουσιάζει ο ενθουσιασμός και το φλερτ με τη ζωή.

Ως προσωπικό παράδειγμα, λίγο μετά την Πρωτοχρονιά πληροφορήθηκα πως μια γυναίκα είχε χάσει την εργασία της ως λογίστρια, μέσω της οποίας ξεχρέωνε και το δάνειο της στην τράπεζα. Ήταν σε απόγνωση. Αμέσως μετά, ένας ελεύθερος επαγγελματίας με ενημέρωνε πως η μέχρι πρότινος επικερδής του επιχείρηση τον είχε χρεώσει σε μόλις ένα έτος το 2020, με €25.000. Σε άλλη συζήτηση μια νεαρή εργαζόμενη μητέρα, σημείωνε πόσο κουρασμένη και εγκλωβισμένη ένιωθε ανάμεσα στα περιοριστικά μέτρα και στην πανδημία. 

Τις δυσκολίες ανάμεσα στην κοινωνία κατέγραψαν και οι εθελοντές της εκστρατείας «Υιοθετήστε μια οικογένεια τα Χριστούγεννα», οι οποίοι σημείωσαν στον «Φ» ότι καταγράφηκε η μεγαλύτερη ζήτηση βοήθειας από οποιαδήποτε άλλη χρονιά. «Ξεπεράσαμε ακόμη και τις ανάγκες που είχαν δημιουργηθεί κατά την οικονομική κρίση και το κούρεμα του 2013. Είναι, επίσης, η πρώτη φορά που ζητούν χρήματα και τροφή φοιτητές, καθώς δεν μπορούν να τους στηρίξουν οι γονείς τους», είχε σημειώσει ο πρόεδρος του Παγκύπριου Συντονιστικού Συμβούλιου Εθελοντισμού, Ηλίας Δημητρίου.

Ειδικότερα, εξήγησε ότι φέτος απεύθυναν έκκληση περισσότερες από 1.600 οικογένειες, δηλαδή, οι διπλάσιες από πέρσι. Οι αριθμοί, ανέφερε ο κ. Δημητρίου, μαρτυρούν ότι πέρα από 4.800 παιδιά βρίσκονταν σε απόγνωση και αδυνατούν να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. «Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι μας ζητούν βοήθεια και στήριξη. Ακόμη και για να εξασφαλίσουν τα απολύτως βασικά, εκείνα που οι περισσότεροι θεωρούν αυτονόητα». Σημείωσε, παράλληλα, ότι οι άνθρωποι αισθάνονται μεγάλη μοναξιά και ότι η γραμμή ψυχολογικής στήριξης 22-000001 έχει μεγάλη ζήτηση. Το τηλέφωνο δεν σταματάει να χτυπά. Ο κόσμος έχει ανάγκη να πει μια κουβέντα.

Η ανεργία, η φτώχεια, η μοναξιά, που συνοδεύουν την πανδημία ως συνέπειες της, πρέπει να απασχολήσουν πολύ σοβαρά την Πολιτεία, όσο είναι νωρίς. Σε λιγότερο από ένα έτος, έχει αλλάξει το προφίλ της κοινωνίας, έχουν χαθεί περιουσίες και άνθρωποι κινδυνεύουν από εξαθλίωση. Η πανδημία πρέπει να απασχολεί, όμως, δεν πρέπει να παραμένει το μοναδικό ζήτημα που θα βρίσκεται στο τραπέζι των αποφάσεων.