Η αντιμετώπιση των παραβατικών μαθητών στα σχολεία

Κάνοντας μια μικρή βόλτα στα σχολεία είδαμε πολλούς μαθητές διάφορων ηλικιών με διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικότητες.

Σε αυτό που πρέπει να δοθεί περισσότερη σημασία είναι σε εκείνα τα παιδιά που είναι περισσότερο ατίθασα και αντιδραστικότερα από κάποια άλλα. Οι πλείστοι άνθρωποι τους ονομάζουν << παραβατικούς μαθητές>> είναι εκείνα τα παιδιά που μπορεί να μην θέλουν να ακούσουν το μάθημα, που χτυπούν αντικείμενα ξαφνικά, που φωνάζουν και κραυγάζουν, που μαζεύονται σε κρυφές γωνίες των σχολείο, που τους αρέσει να πειράζουν τους συμμαθητές τους και να γελάνε δυνατά, εκείνα τα παιδιά που δημιουργούν μικρές ομάδες και όλοι τους φοβούνται.

Αυτά τα παιδιά που όλοι οι καθηγητές βλέπουν ως τα ζιζάνια του σχολείου. Σαφώς όμως υπάρχουν εκπαιδευτικοί οι οποίοι νοιάζονται πραγματικά γι’ αυτά τα παιδιά και για την πορεία τους, όμως υπάρχουν και αυτοί που τους βλέπουν σαν εκκολαπτόμενους εγκληματίες. Πολλές φορές στα σχολεία δεν υπάρχει οργάνωση σε απλά και βασικά πράγματα με αποτέλεσμα να είναι μια μικρή ανοργάνωτη κοινωνία με μεγάλο κατακριτέο μάτι που ευνοεί τους καλούς μαθητές, αγνοεί τους μέτριους και παραγκωνίζει τους πιο άτακτους.

Αν τα θεμέλια είναι σάπια πως να χτίσεις κάτι δυνατό που θα αντέξει στον χρόνο και θα έχει αξία;
Πουθενά δεν είδαμε εξειδικευμένους ανθρώπους που με πραγματικό ενδιαφέρον θα επιβλέπουν και θα μάθουν στους μικρούς μάγκες του σχολείου (όπως ακούμε να ονομάζουν) τις βασικές αξίες και αρχές που πρέπει να έχει κάποιος όταν εντάσσεται σε μια ομάδα, είτε αυτό ονομάζεται οικογένεια, είτε ομάδα φίλων, είτε αθλητική ομάδα είτε μια τάξη του σχολείου. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει μάθει να επικοινωνεί, να ακούει, να συζητά και να κατανοεί, είναι λογικό να μην συμπεριφέρεται όπως αναμένεται.

Όλα ξεκινούν από το σπίτι και όπως βλέπουμε καθρεπτίζονται στο σχολείο.
Αυτά τα παιδιά όμως κανείς δεν τα ρώτησε πως είναι να μην τα αποδέχονται γι’ αυτό που είναι και πως νιώθουν όταν τους κοιτάζουν όλοι, καθηγητές και μαθητές (εκτός των εξαιρέσεων) με υποτιμητικό ύφος, φόβο και προκατάληψη. Αυτό είναι μια μορφή βίας λοιπόν η οποία αποτελεί και στερεότυπο. Τα παιδιά αυτά πίσω από την μαγκιά και την αγριότητα που δείχνουν με τον τρόπο που συμπεριφέρονται κρύβουν, θυμό, απόρριψη, πόνο, θλίψη, έλλειψη αγάπης και φροντίδας, κάποιο τραύμα ή κάποια μαθησιακή δυσκολία. Αυτά τα παιδιά είναι παιδιά έξυπνα και θέλουν αγάπη όπως όλα τα άλλα παιδιά με τη διαφορά που αυτά τα παιδιά είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε δύσκολες συνθήκες με ακατάλληλο οικογενειακό πλαίσιο.

Αν όλοι προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αυτά τα παιδιά και θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε θα ένιωθαν την αποδοχή που αρμόζει στον κάθε άνθρωπο όσο διαφορετικός και αν είναι. Αν δούμε μέσα από τα μάτια τους και αντιληφθούμε πως βλέπουν τον κόσμο θα μπορέσουμε να τους δώσουμε τις αρχές, τις αξίες και τα όρια που άργησαν να βάλουν στην συμπεριφορά τους. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με αγάπη, κατανόηση και θέληση. Πάντα υπάρχει ελπίδα για βελτίωση.

Σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους γύρο μας – ας κλείσουμε με αυτό!

Φωτογραφία: https://dialogos.com.cy/organomenoi-goneis-se-ypsila-epipeda-i-paravatikotita-sta-scholeia/