ΓΕΝΙΚΑ
H καταδικασμένη γενιά...Πώς φτάσαμε εδώ η επιβίωσή τους φαντάζει πλέον αδύνατη.
Μετά από όλα αυτά, κάποιοι εξακολουθούν να πανηγυρίζουν και να κάνουν λόγο για επιτυχία.
Δυσοίωνο προδιαγράφεται το μέλλον των νέων γενεών, σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί όσον αφορά την ψαλίδα που όλο και περισσότερο μεγαλώνει σε σχέση με τα έσοδα από την εργασία και το κόστος ζωής.
Για να μη λέμε ό,τι θέλουμε ή ό,τι μας βολεύει και να μιμούμαστε τον κομματικό λαϊκισμό, ας μιλήσουμε με αριθμούς.
Θα επιχειρήσω μια σύγκριση δύο διαφορετικών εποχών με διαφορά 20-25 χρόνια, όσο δηλαδή και η διάρκεια μιας ολόκληρης γενιάς, που ίσως οι παλαιότεροι να θυμούνται -όσοι αποτελούσαν μέρος του εργατικού δυναμικού- και οι νεότεροι καλό είναι να γνωρίζουν, γιατί είναι η δική τους γενιά που μέλλει να χαθεί στον αγώνα για μια αξιοπρεπή επιβίωση.
Περί τα τέλη λοιπόν της περασμένης χιλιετίας, ο σιωπηρός (δεν υπήρχε νομοθεσία που να καθορίζει κατώτατο όριο) μισθός πρόσληψης ενός υπαλλήλου κυμαινόταν περίπου στα €680. (Έχει γίνει η μετατροπή της αναλογίας από λίρες για να μην μπερδεύεστε).
Σήμερα, 25 χρόνια μετά, έχουν καθοριστεί ως κατώτατος μισθός τα €940. Από το τότε στο σήμερα η αύξηση που καταγράφεται είναι περίπου της τάξης του 39%.
Να περάσουμε όμως και στα παρελκόμενα… Παρακάτω σημειώνω ενδεικτικά τις τιμές κάποιων προϊόντων ευρείας κατανάλωσης για τα δικά σας καταληκτικά συμπεράσματα.
Η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης τότε ήταν στα 17 σεντ το λίτρο και σήμερα έφτασε το €1,40, οκτώ φορές πάνω! Η βενζίνη ήταν 51 σεντ το λίτρο και σήμερα βρίσκεται στο €1,55. Τρεις φορές πάνω! Τα τσιγάρα 75 σεντ κατά μέσο όρο -ανάλογα με τη μάρκα- σήμερα είναι στα €4,50. Έξι φορές πάνω! Το ψωμί πέντε φορές, το γάλα έξι και το εθνικό φαγητό (σουβλάκι) τέσσερις φορές πάνω και πάει λέγοντας…
Στο σημείο αυτό άξιο μνείας είναι και το γεγονός που αφορά τα υπόλοιπα μισθολόγια τα οποία στην πλειονότητά τους έχουν καταλήξει σε επίπεδα προ εικοσαετίας, ενώ η αύξηση στο κόστος ζωής είναι πολλαπλάσια!
Για να προλάβω τα φιντανάκια και τους παρατρεχάμενους του ευνόητου λόγου, που συνήθως φυτρώνουν πλέον παντού, η αύξηση των τιμών στα αγαθά είναι μια φυσιολογική εξέλιξη μέσω του χρόνου, όπως όμως και η αύξηση του μισθολογίου για να διατηρείται κατά κάποιο τρόπο ένα ισοζύγιο. Από τη στιγμή λοιπόν που ο μισθός παραμένει καθηλωμένος και οι αυξήσεις στα αγαθά είναι απανωτές, τότε δημιουργείται ένα τεράστιο χάσμα και είναι αυτό που σήμερα ταλανίζει τα πλείστα νοικοκυριά και η επιβίωσή τους φαντάζει πλέον αδύνατη.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάνουμε στον κατώτατο μισθό ή και γενικότερα στους μισθούς, οι οποίοι κάθε άλλο παρά ανταποκρίνονται στο κατώτατο επίπεδο κόστους ζωής με ό,τι αυτό συνεπάγεται στα σημερινά δεδομένα.
Με τέτοιους μισθούς, λοιπόν, πώς μπορεί κάποιος να καλύψει τις βασικές του ανάγκες που περιγράφονται πιο πάνω; Χωρίς καν τη συμπερίληψη οποιουδήποτε δανείου ή ενοικίου κ.ά. βασικών αναγκών.
Μετά από όλα αυτά, κάποιοι εξακολουθούν να πανηγυρίζουν και να κάνουν λόγο για επιτυχία. Προφανώς, εξαρτάται από την ερμηνεία που προσδίδει ο καθείς και τις σκοπιμότητες που εξυπηρετεί.
Πώς φτάσαμε ίσα με εδώ
Λίγο η στρογγυλοποίηση προς τα πάνω με την αλλαγή του νομίσματος το 2008, λίγο η τραγωδία του Μαρί το 2011, λίγο η οικονομική κρίση του '13, λίγο η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης 2020-2021 και λίγο ο πόλεμος στην Ουκρανία 2022, οδήγησαν σ’ αυτό το τεράστιο χάσμα. Τα δύο τελευταία γεγονότα μπορεί να παρουσιάζουν χαρακτηριστικά ανωτέρας βίας, όμως, ακόμη και σε αυτά η διαχείριση των κυβερνώντων ήταν αυτή που έκανε ακόμη μεγαλύτερη τη διαφορά.
Πηγη:Φilenews