Ήταν «ένα σφάλμα εκτίμησης», λέει ο Πρόεδρος. να 'ταν μόνο ενα θα ηταν καλα

Όπως παραδέχτηκε ο υπουργός Υγείας, Μιχάλης Χατζηπαντέλα, μιλώντας χθες στον Φιλελεύθερο, «δεν υπολογίσαμε σωστά τις αντιδράσεις που θα προκαλούσαμε». Μιλούσε για το διορισμό του Πέτρου Αγαθαγγέλου στο διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Ασφαλείας Υγείας. «Βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο», είπε, διότι δεν υπολόγισαν τις αντιδράσεις. Να γίνει μια λανθασμένη εκτίμηση και να το παραδεχτείς και να διορθώσεις είναι κατανοητό. Αλλά, το πρόβλημα εδώ είναι ότι ακόμα κι όταν είδαν τις αντιδράσεις και βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο, ακόμα κι όταν υπήρξαν παραιτήσεις λόγω αυτού του διορισμού, ο ίδιος ο Πρόεδρος, ο εκπρόσωπος του, ο υπουργός, επέμεναν στην απόφασή τους και έκαναν δηλώσεις (επιθετικές και προκλητικές) για να πείσουν ότι όλοι οι άλλοι που αντιδρούν είναι παράλογοι.

 

Λίγες μέρες προηγουμένως, την περασμένη Δευτέρα, ο Νίκος Αναστασιάδης, σε συνέντευξή του στο Σίγμα, ομολογούσε ακόμα μια λανθασμένη εκτίμηση. Για τα οικογενειακά ταξίδια στις Σεϋχέλλες με το αεροσκάφος του Σαουδάραβα επιχειρηματία. Ήταν, είπε, «ένα σφάλμα εκτίμησης η αποδοχή ενός ταξιδιού στις Σεϋχέλλες… Όντως αυτό ήταν λάθος εκτίμηση. Ήταν δυο ταξίδια… το ένα πληρώθηκε με βάση τα ναύλα που χρέωνε…».

Κατανοητό κι αυτό. Σφάλμα εκτίμησης. Αλλά, όταν ξέσπασε το ζήτημα πριν από δυο χρόνια, ο Πρόεδρος έκανε επιθέσεις σε όσους ζητούσαν εξηγήσεις. Κι έλεγε δικαιολογίες προκλητικές. Ότι, ας πούμε, πήγαινε προς τα εκεί το αεροπλάνο και τους είπε ο Σαουδάραβας, πάει που πάει κοπιάστε να σας πάρω! Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, όμως, ειδικά ο αρχηγός του κράτους, δεν επιτρέπεται να δέχεται δώρα από επιχειρηματίες. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πεις: Δεν επιτρέπεται. Κανένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δεν ανέχεται τέτοιες παρεκτροπές από αυτό τον άγραφο κανόνα ηθικής και δεοντολογίας. Αυτό γιατί είναι αδύνατο να γίνει κανόνας στο δικό μας κράτος;

Κατηγορούσε ο Πρόεδρος ότι «η ενέργειά μου έγινε αφορμή να δημιουργηθεί ένας αχρείαστος σάλος και έδωσε λαβή για καλόπιστους ή και κακόπιστους ισχυρισμούς έστω και παντελώς αβάσιμους» (επιστολή προς την Επιτροπή Ελέγχου της Βουλής). Δεν μπορεί, όμως, να είναι κακόπιστος ισχυρισμός ή αχρείαστος σάλος το ότι ο αρχηγός του κράτους δέχτηκε δώρο από έναν ξένο επιχειρηματία. Επειδή ήταν, δήθεν, φίλος του. Του πρόσφερε τα δώρα επειδή ήταν ο Πρόεδρος. Τελεία και παύλα. Και, ακριβώς επειδή καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να είναι επαρκής, ο πολιτικός πολιτισμός απαγορεύει με απόλυτο τρόπο τέτοιες συναλλαγές. Διαφορετικά, ο κάθε αξιωματούχος, Πρόεδρος ή άλλος, θα μπορεί να κρίνει από μόνος του πότε θα αυτοεξαιρείται από τους άγραφους κανόνες της ηθικής και της δεοντολογίας.

Αυτά και πολλά άλλα «σφάλματα εκτίμησης», οφείλονται σε ένα μόνο γεγονός. Στο ότι η Πολιτεία μας -κυβέρνηση, Βουλή, κόμματα, θεσμοί- δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο ελέγχων για όσα είναι δυνατό να δημιουργούν συνθήκες για επαναλαμβανόμενες λανθασμένες αποφάσεις λόγω κακών εκτιμήσεων ενός μόνο ανθρώπου, του Προέδρου της Δημοκρατίας ή του (κάθε) υπουργού ή του (κάθε) γενικού διευθυντή.

Διδάχθηκαν, μήπως, από το διορισμό Αγαθαγγέλου στον ΟΑΥ; Καθόλου. Ιδού τώρα η επανάληψη με τις αντιδράσεις για το διορισμό του Κώστα Χαμπιαούρη στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας. Όπως και πολλοί άλλοι διορισμοί, που ήταν αποφάσεις βασισμένες μόνο στην εξυπηρέτηση προσωπικών ή πολιτικών σκοπιμοτήτων. Με ποια κριτήρια διορίζονται τα μέλη της ΕΕΥ; Ποιος ελέγχει αν οι διορισμένοι διαθέτουν τα προσόντα, τις ικανότητες, την ανυστεροβουλία, την αντικειμενικότητα και την ανεξαρτησία να υπηρετήσουν σημαντικούς θεσμούς της Δημοκρατίας; Κανένας. Αποφασίζει ο Πρόεδρος και τελείωσε. Αν αποδειχθεί κάποια στιγμή ότι ήταν λάθος (και αποδείχτηκε σε άπειρες περιπτώσεις, κάποιες έφτασαν και στη Δικαιοσύνη), το αποδίδει ο Πρόεδρος σε «σφάλμα εκτίμησης» και τελείωσε.

Στην Αμερική, για παράδειγμα, ακόμα και ο διορισμός πρέσβεων από τον Πρόεδρο πρέπει να επικυρωθούν με ψηφοφορία από τη Γερουσία. Πολύ περισσότερο οι διορισμοί δικαστών στο Ανώτατο Δικαστήριο (οι οποίοι εμφανίζονται στη Γερουσία και ανακρίνονται σκληρά) και πολλών άλλων θεσμικών οργάνων του κράτους. Μπορεί για τα δικά μας θέσμια να μην είναι κάτι τέτοιο το καλύτερο. Αλλά, δεν γίνεται να μη συζητηθεί και να ρυθμιστεί ο έλεγχος, τουλάχιστον, σε θεσμούς - κλειδιά για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την παιδεία, τη δημόσια υπηρεσία. Στην ΕΕΥ, για παράδειγμα, πριν από τον Χαμπιαούρη ήταν για έξι χρόνια η Αθηνά Κυριακίδου. Πρώην βουλευτής του ΔΗΚΟ, που αποχώρησε για να στηρίξει τον Νίκο Αναστασιάδη στην πρώτη του θητεία. Δεν ρώτησε κανένας με ποια κριτήρια διορίστηκε. Έτσι γούσταρε ο Πρόεδρος. Τώρα γουστάρει Χαμπιαούρη. Μπορεί να είναι άψογος ο άνθρωπος, αλλά ποιος το λέει, ποιος το εγκρίνει, ποιος το ελέγχει. Η δημοκρατία χρειάζεται περιφρούρηση, αλλιώς γίνεται μοναρχία κι ετσιθελισμός.

 

 

Πηγη:Φilenews