Κάποιους ανθρώπους τους αγαπάς μία φορά και για πάντα

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό απ’ το να ξυπνάς το πρωί και να συνειδητοποιείς πως το “για πάντα” σου… ανήκει πια σε κάποια άλλη.

Να τον βλέπεις να γελά, να ζει, να αγαπά, αλλά όχι εσένα. Να ανήκει αλλού. Και να σκέφτεσαι με δάκρυα στα μάτια: «Ήταν δικό μου το λάθος. Μια στιγμή. Μια βλακεία… που μου κόστισε τα πάντα.»

Έχασα τον έρωτα της ζωής μου. Και δεν έχει περάσει μέρα από τότε που να μην τον αγαπώ με την ίδια ένταση. Ίσως και πιο πολύ. Δεν έφυγε απλώς από τη ζωή μου. Πήρε μαζί του ένα κομμάτι της ψυχής μου.

Κι όσο κι αν το έπνιξα, όσο κι αν φόρεσα το χαμόγελο της “δυνατής”, η αλήθεια είναι μία: Τον αγαπώ.

Εσύ έκανες λάθη. Εγώ έκανα το λάθος. Ένα που διέλυσε ό,τι χτίσαμε, κι ας μην το ήθελα. Σε πλήγωσα. Και το ξέρω. Και σου ζητώ συγγνώμη.

Αυτό που είχαμε δεν ήταν απλώς “μια σχέση”. Ήταν κάτι μοναδικό, κάτι που μόνο μια φορά έρχεται στη ζωή… κι εγώ το νιώθω ακόμα. Δεν έσβησε, δεν ξεθώριασε.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω… θα έτρεχα σ’ εσένα. Θα τα άλλαζα όλα.

Αλλά αν δεν γίνεται, τότε να ξέρεις το εξής: Θα είμαι πάντα εδώ. Δική σου. Στο τώρα, στο αύριο, στο ποτέ.

Και αν κάποτε, μια μέρα, σταθείς για λίγο και σκεφτείς: «Άραγε μ’ αγαπάει ακόμα; Με σκέφτεται;» Η απάντηση είναι μία. Δεν έπαψα ποτέ.