Δεν ξέρω αν έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο βαθιά σε αγάπησα. Ίσως όχι. Ίσως να προχώρησες χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς να κοιτάξεις πίσω.
Εγώ όμως... εγώ σε κουβαλώ ακόμη.
Σε μια ανάμνηση. Σε ένα τραγούδι. Σε μια σιωπή.
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί δεν μπορώ. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν από μέσα μας, απλώς μένουν, ήσυχα, σε μια γωνιά της καρδιάς. Εσύ είσαι ένας από αυτούς.
Δεν θα σε ξεχάσω. Όχι γιατί δεν προσπαθώ, αλλά γιατί δεν γίνεται.
Κάποιοι άνθρωποι δεν περνούν από τη ζωή μας, χαράζουν. Και εσύ χάραξες.
Ήσουν η αγάπη που ένιωσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Η επιλογή μου. Η καρδιά μου χωρίς άμυνα.
Και τώρα… είσαι κάπου αλλού.
Και εγώ εδώ, προσπαθώ να μάθω να ζω με την απουσία σου σαν να είναι φυσική κατάσταση. Μα δεν είναι.
Δεν είναι φυσικό να βλέπω τη ζωή σου να συνεχίζεται χωρίς εμένα.
Δεν είναι εύκολο να βλέπω ότι η θέση που κάποτε ένιωθα δική μου, ανήκει πια σε κάποια άλλη.
Κι όμως, δεν σε κατηγορώ.
Αν αγαπάς πραγματικά κάποιον, δεν του εύχεσαι δυστυχία.
Αν και πόνεσα κι ακόμα πονάω σου εύχομαι να είσαι καλά.
Όχι γιατί δεν με νοιάζει πια… αλλά γιατί με νοιάζει ακόμα.
Κι αν ποτέ γυρίσεις…
Να μην γυρίσεις από μοναξιά. Ούτε από νοσταλγία.
Αν γυρίσεις, να είναι γιατί κατάλαβες.
Γιατί έμαθες τι άφησες πίσω.
Γιατί δεν μπορείς να είσαι ολόκληρος χωρίς αυτό που ήμασταν.
Με αγάπη...