Νομίζεις πως αν τρέχεις με το αυτοκίνητο δεν θα την πάθεις μια μέρα;

Γράφει ο Βασίλης Ζηνωνος

 

Είναι οι ιστορίες που κουβαλάμε στις πλάτες μας, αυτά που μας θυμίζουν το παρελθόν  και χαράζουν την πορεία μας προς το μέλλον. Εκτός και αν είσαι στην απέναντι πλευρά, όπου ένα λάθος που έκανες πάνω στην νεανική τρέλα και ανοησία σου έχει γίνει ένα με το κορμί και την ψυχή σου.

Από μικρός μου άρεσε πολύ η ταχύτητα θυμάμαι από μικρό παιδί να τρέχω με το ποδήλατο, θυμάμαι που έβλεπα τον μηχανικό της περιοχής μου και περίμενα να ξεκίνησε το αγωνιστικό του αυτοκίνητο και να κάνω τους ήχους της μηχανής του. Έλεγα του εαυτού μου πως μια μέρα θα έχω και εγώ τέτοιο αυτοκίνητο. Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα σχετικά όμορφα, τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν μπήκαμε για τα καλά στην εφηβεία. Εκεί αρχίσαμε τις κόντρες με τις μηχανές, θυμάμαι τότε να κατεβαίνουμε το κατήφορο του γενικού νοσοκομείου Λεμεσού ο Θεός ξέρει με πόσα χιλιόμετρα δεν ξέρω ούτε πως σταματούσαμε, ουτε πως δεν είχαμε κάποιο άσχημο ατύχημα εφόσον τρέχαμε σαν τρελοί χωρίς φώτα, με μια μοτοσυκλέτα με μετατροπές και χωρίς κράνος.... Ίσως οι μανάδες μας να ήταν οι φύλακες άγγελοι μας ποιος ξέρει, αλλά η τύχη μας κάποτε θα τελείωνε και θα μαθαίναμε ότι αθάνατοι δεν είμαστε, και το μάθαμε με τον χειρότερο τρόπο.

Στα 17 μου αποφάσισα να πάρω το πρώτο μου αυτοκίνητο φύλαξα λίγα λεφτά και "έσπασα" τα νεύρα του γέρου μου να πάρω αυτοκίνητο, και έτσι του "γέλασα" και αντί Mitsubishi Lancer 1,6L πήραμε Lancer GSR 18 αλόγων turbo και τετρακίνητο, ίσως εκείνη η μέρα που το πήραμε να άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση για το μεγάλο κακό.

Και έτσι ξεκίνησα κάθε βράδυ και μια κόντρα, να γράφει το κοντέρ όσα πιάνει και βάλε, μετέτρεψα το αυτοκίνητο σε όπλο με βλήμα εμένα. Ήταν θέμα χρόνου ποτέ θα γνώριζα τον θάνατο, και ο χάρος ήρθε ήταν 28/11/2005 στις 02:45 το πρωί που θα γνώριζα τον χάρο, ήταν το ξημέρωμα που η τύχη μου με εγκατέλειψε όταν σε κόντρα έμαθα ότι δεν ειμαι αθάνατος, ούτε ήρωας. Ήμουν απλά ανόητος και έτσι γνωριστήκαμε εγώ και το δέντρο που μου άλλαξε την ζωή, στα 190 χιλιόμετρα είδα στροφή αριστερή μα ήταν αργά πολύ αργά για να κάνω κάτι... έκλεισα τα μάτια και το κάρφωσα στο δέντρο με 190 χιλιόμετρα την ώρα... Το δέντρο νίκησε την λαμαρίνα και τιμώρησε την σάρκα δίπλωσε το αυτοκίνητο χτύπησα το δέντρο στην δεξιά μεριά του αυτοκινήτου από το μπροστινό φανάρι το δέντρο βρέθηκε στην θέση του οδηγού και εγώ ότι είχε απομείνει ενδιάμεσα. Το όλο τραγικό συμβάν είχε και μάρτυρες άλλους ανόητους που ήρθαν να δουν την κόντρα μας ελπίζοντας ότι μια μέρα θα γίνουν και αυτοί ήρωες και αθάνατοι.

Φαίνεται ότι κάποιος ειδοποίησε την Αστυνομία η ασθενοφόρο πριν φύγει απο το σημείο της δικής μου τραγωδίας, δεν ξέρω ούτε πόση ώρα έμεινα μέσα στο μεταλλικό μου φέρετρο ούτε θυμάμαι αν ήξερα που ήμουν εγώ, το δέντρο, και ο χάρος. Άκουγα φωνές, ομιλίες, ήχους που μέχρι σήμερα δεν ξέρω ούτε τι έλεγαν και ούτε μπορώ να αναγνωρίσω τους ήχους. Ήταν οι άνθρωποι που με έβγαλαν κομμάτια από το αυτοκίνητο μάλλον.... 

Στο νοσοκομείο με μετέφεραν σε κομμάτια, και ενημέρωσαν την μάνα μου ότι πρέπει να έρθει να δει ότι έχει απομείνει απο τον γιο της... Ούτε μπορούσε να φανταστεί ότι ολόκληρη μου η δεξιά πλευρά μου είχε διαλυθεί, που να εξηγήσεις σε μια μάνα που είναι σε απόλυτο σοκ οτι περιμένεις να έρθει το πόδι του παιδιού της σε σακούλι για να προσπαθήσουν οι γιατροί να το κολλήσουν στο παιδί της.. Ήταν τόσο τραγικές οι στιγμές χαραγμένες στο μυαλό, την ψυχή και στο σώμα. Στον δρόμο για το χειρουργείο, αρχισα να νοιώθω πως κατι λείπει απο το σώμα μου κάτι άφησα πίσω, κάτι πάει λάθος δεν νιώθω τίποτα απο την δεξιά μου πλευρά, που να ήξερα πως ακόμη δεν ήρθαν τα κομμάτια που άφησα μέσα στο αυτοκίνητο. Κατάφερα να πάω νοσοκομείο πρωτα εγώ, και μετά να έρθουν και τα υπόλοιπα κομμάτια μου.

Δέκα ώρες και κάτι στο χειρουργείο. Έκοβαν και έσωζαν ότι μπορούσε να σωθεί. Άντεξα και επιβίωσα, ξύπνησα και είδα την μάνα μου ήμουν πάνω σε ενα κρεβάτι γεμάτος οθόνες και σωλήνεςνα μπαίνουν στο στήθος μου πόδια χέρια ήταν όλα μέσα σε γύψο η έτσι νόμιζα, εκείνο που ξέρω είναι ότι η έννοια πόνος μόλις είχε αποκτήσει νέο νόημα, θυμάμαι να προσπαθώ να μιλήσω αλλά να μην μπορώ, δεν μπορώ να κινηθώ δεν νιώθω τίποτα αλλά ακόμη και σήμερα 17 χρόνια μετά θυμάμαι τον πόνο, δεν ήμουν άτρωτος δεν ήμουν αθάνατος τελικά, το σώμα μου με καλοσωρισε στην κόλαση που ήταν η νέα μου ζωή αν μπορεί να χαρακτηριστεί ζωή αυτό που θα ακολουθούσε.

Όταν οι γιατροί μου ανακοίνωσαν την λίστα με το τι έπαθα όσα δάκρυα και αν έριξα δεν υπήρχε πλέον επιστροφή όσο και αν μετάνιωσα, ο χρόνος δεν μπορεί να πάει πίσω, ήρθε ο λογαριασμός της ηλιθιότητας μας και κάποιος πρέπει να πληρώσει. Έχασα τα πάντα μου ανακοίνωσαν πως κατάφεραν να κολλήσουν το πόδι μου αλλά θα έχω μέταλλα και βίδες σε όλο μου το σώμα. Όσο για το νεφρό μου και τον πνεύμονα μου ευτυχώς έχουμε δύο και έτσι έμαθα με τον χειρότερο τρόπο ότι η ζωή μπορεί να παίξει πρόστυχα.

Νόμιζα ότι θα περπατούσα αλλά το δράμα μου δεν ήταν μόνο οι ανακοινώσεις του τι έχασα αλλά και το αναπηρικό καροτσάκι. Με καλοσωρισε η κόλαση μου, ο αγώνας μου είχε μόλις ξεκινήσει θυμάμαι τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, περάσαμε απο το κατήφορο του γενικού νοσοκομείου εκεί όπου άρχισα να τρέχω σαν τρελός, το κάρμα που λέμε και έτσι και έγινε έπρεπε να πολεμήσω για να μπορέσω τουλάχιστον να ζήσω όσο ποιο φυσιολογικά μπορούσα. Μια δύσκολη κατάσταση να είσαι 18 ετών και να σε παίρνει τουαλέτα η μάνα σου, να θέλεις δύο άτομα για να σε βάλουν στο κρεβάτι σου, να σε κατεβάσουν απο τις σκάλες, να σε κάνει μπάνιο η μάνα σου, ο ανθρώπινος εξευτελισμός εκεί που πραγματικά το να πέθαινα στο ατύχημα θα ήταν η ποιο λογική επιλογή πάρα να ζήσω έτσι.

Θυμάμαι να προσπαθώ να βάλω ένα τέλος στην ζωή μου αλλά να μην μπορώ εφόσον, τα χέρια μου δεν μπορούσαν να κινηθούν, μπορούσα να ονειρευτω τον θάνατο μου αλλά μέχρι εκεί. Ούτε να βάλω ένα τέλος στην κόλαση μου δεν μπορούσα, ημουν στο έλεος του εαυτού μου που άρχισα να μισώ.

Ακολούθησαν πολλά χειρουργεία, μέχρι να αρχίσω αποθεραπεία ήμουν στα 19 μου χρόνια και κάτι σε αυτό το σημείο πάνω κάτω δύο χρόνια απο την αρχή της νέας μου ζωής, είχα αρχίσει να ζω με το τέρας και σιγά σιγά να αρχίζω να ονειρεύομαι ξανά το αύριο. Είχα  αρχίσει να κινούμε στο ελάχιστο οι αποκατάσταση μου ήταν αργή έμαθα να ξαναγράφω μπορούσα να κινήσω λίγο το δεξί μου πόδι, μια ελάχιστη ελπίδα ότι ίσως κάποτε θα επιστρέψω θα βγω απο εδώ μέσα θα περπατήσω την κόλαση μέχρι να βρω φως.

Και το βρήκα όταν άρχισα να βγαίνω από το σπίτι, κάπου εκεί η ζωή με έφερε σε ένα μπαράκι με δύο φίλους απέναντί μου μια νεαρή γυναίκα εσπρωξα το καροτσάκι μου κοντά της και αρχίσαμε συζήτηση, και εκείνη η συζήτηση κράτησε περισσότερα από δώδεκα χρόνια τώρα, ήταν η γυναίκα που με πήρε στους ώμους της και μου έλεγε "θα ξαναπερπατησεις" θα το περάσουμε μαζί και έτσι και έγινε είχα ενα σκοπό, ενα προορισμό χτύπησα την πόρτα του παραδείσου στα μάτια και την ψυχή της. Τα πρώτα μου 8 βήματα τα έκανα όταν αποφάσισα να την παντρευτώ 8 βήματα πόνου που έπρεπε να γίνουν μέχρι να πάω κοντά της, και έτσι πείσμωσα έπρεπε να επιστρέψω η ζωή μας άλλαξε οταν μου είπε "ξέρεις θα γίνεις πατέρας" η ζωή μας άλλαξε άρχισα να περπατάω να θέλω να δουλέψω.

Δεν ήταν απλά η γυναίκα μου ήταν αυτή που με πήρε στοθς ώμους της και περάσαμε την κόλαση μαζί η προσωπική μου νοσοκόμα ο άνθρωπος που με ειδε να ελπίζω.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα 17 χρόνια μετά το ατύχημα μου, όπου ξεκίνησα ξανά το τελευταίο στάδιο της αποκατάστασης μου με την ελπίδα πως θα η ποιότητα της ζωής μας θα βελτιωθεί ακόμη περισσότερο και να που η αποκατάσταση μου με βοηθά τόσο στην ποιότητα ζωής αλλά και στην εργασία μου. Επιστρέφω σε νορμάλ τρόπο ζωής οι πόνοι εχουν φύγει ελπίζουμε ότι το ταξίδι αυτό σύντομα τελειώνει μένουν μόνο τα σημάδια στο σώμα όπου θα μου υπενθυμίζουν ότι πλήρωσα βαρύ τίμημα για την νεανική μου ανοησία...

Σήμερα ζω μια φυσιολογική ζωή έμαθα να δουλεύω αν και είμαι στο 70% ανάπηρος αυτό ποτέ δεν μου στέρησε το δικαίωμα να ζω κανονικά. Αν και μου έστελναν επίδομα τα πρώτα χρόνια τους το έστελνα πίσω μέχρι που ζήτησαν τον λόγο που έστελνα τα λεφτά πίσω ήθελα να δουλέψω τους είπα έτσι πέρασα ξανά απο ιατρόσυμβούλιο μαι κινήσαμε θεούς και δαίμονες να μπορέσω να δουλέψω. Ναι βάλαμε μέσο για να μην παίρνω επίδομα αναπηρίας.

Και να που σήμερα ο άνθρωπος που δεν έπρεπε να είναι καν ζωντανός, επιστρέφει στην κανονική ζωή που ξέχασε οτι είχε στα 35 μου χρόνια σήμερα προσπαθώ να πάρω πίσω αυτά τα χαμένα χρόνια η αποκατάσταση μου προχωράει πολύ καλά, και ελπίζω ότι σύντομα θα επανέλθω.

Φέτος το ατύχημα μου γίνεται 18 ετών είναι μια σημαδιακή ημερομηνία όπου είναι πλέον σε ηλικία να φύγει απο πάνω μου. Φέτος δεν θα περπατήσουμε την διαδρομή που έκανα, φέτος δεν θα πάμε στο δέντρο που μου άλλαξε την ζωή. Φέτος οι δρόμοι μας χωρίζουν, συγχώρεσα τον εαυτό μου τα βρήκα με τα σημάδια μου.

Δεν είπα ποτέ μου ένα συγνώμη στην μάνα μου που της προκάλεσα τόσο πόνο, έτσι με την ημέρα της μάνας σε ευχαριστώ μάνα που ήσουν εκεί και συγνώμη για τον πόνο που σου προκάλεσα.

Στην γυναίκα μου ότι και να πω είναι λίγο ήσουν η μάνα μου, η νοσοκόμα μου, είσαι η αιτία που σήμερα είμαι εδώ που είμαι εσύ με πήρες και μαζί περπατήσαμε την κόλαση μέχρι να έρθουμε στο φως.

Και στους φίλους που μου στάθηκαν σαν αδερφοί σε αυτό το δύσκολο ταξίδι που χάρηκαν με κάθε βήμα μου. Που έκλαψαν μαζί μας, που χάρηκαν και είναι περήφανοι για μάς. Ξέρετε ποίοι είσαστε και είσαστε η δική μας τρελή οικογένεια, πάντα δίπλα μας σαν βράχοι. 

Και κλείνω με την ελπίδα ότι εσύ που τρέχεις στους δρόμους, και διάβασες αυτό το κείμενο να σταματήσεις ρε φίλε ούτε αθάνατος είσαι ούτε μαγκιά είναι. Πίστεψε με πέρασα την κόλαση γονατιστός για να είμαι εδώ και όλα αυτά επειδή ήμουν κάποτε ανόητος και πίστευα ότι δεν θα συμβεί σε μένα... 

 

"Ο κόσμος είναι γεμάτος ιστορίες και απο  καιρό σε καιρό οι ιστορίες αυτές επιτρέπουν στον εαυτό τους να ειπωθούν"