Ο Αδαμάντιος Διαμαντής και τα ντολμαδάκια της γιαγιάς μου Δέσποινας

Πίσω από το δίπατο αρχοντικό του παππού Σάββα Τενίζη εκτεινόταν μία βαθύσκιωτη εσωτερική αυλή όπου σιμά στο πηγάδι μια τεράστια κληματαριά έδινε και ίσκιο και καρπούς και φύλλα!

Μυρωδικός κουμπάρος ο Διαμαντής με τους παππούδες μου καθότι βάφτισε τον υιό τους Θεόδωρο, συχνά-πυκνά επισκεπτόταν μετά της συζύγου του το σπίτι του αναδόχου του και απολάμβανε να ζωγραφίζει κάτω από την κληματαριά τα πορτραίτα όλων!

Με προσοχή έκοβε η γιαγιά Δέσποινα τα τρυφερά φύλλα της κληματαριάς κι έφτιαχνε για τον μυρωδικό κουμπάρο τους μιαν χαλκομαγείρισσα κουπέπια, φαγητό αγαπημένο για τον Διαμαντή!

«Εγώ τα ζωγραφίζω στο χαρτί μα εσύ χρυσοχέρα τα καλλιτεχνείς με τη μαγειρική σου τέχνη!» χαριτολογώντας επαινούσε τη γιαγιά κάθε φορά ο Διαμαντής!

Αυτή του η αδυναμία να αγναντεύει κάτω από τον ίσκιο των κληματαριών καθώς κι η ευαίσθητα καλλιτεχνική ψυχή του επαληθεύεται κι από όλες όσες μαρτυρίες έχω συλλέξει πως ήταν επισκέπτης τακτικός και στο αρχοντικό της αδελφής της γιαγιάς Δέσποινας, της Μαρίτσας όπου κι εκεί έστηνε καβαλέτο και πινέλα και ζωγράφιζε τη γύρω φύση!

Ψηφίδες στο ψηφιδωτό του υπέροχου Στροβόλου, της γενετειράς μου την οποία αγαπώ και μεριμνώ!