Οι επιθυμίες μας, μας κρατάνε ζωντανούς ψυχικά!

Εμείς οι άνθρωποι, που υποτίθεται φημιζόμαστε για την λογική μας, βασίζουμε τα θέλω μας στα στερεότυπα της κοινωνίας και του περίγυρου μας. Μπαίνουμε και εμείς οι ίδιοι, σε εκείνα τα καλούπια που γεννήθηκαν και αναπτυχθήκαν στην ψυχή μας πριν ακόμη γεννηθούμε. Και επειδή έτσι μάθαμε, με ευκολία δείχνουμε κάποιον, αν αυτός κάνει κάτι που δεν ανταποκρίνεται στο «κανονικό» και το «αποδεκτό» της κοινωνίας.

Με την ίδια σκεπτική νιώθουμε «ενοχές» εάν γεννηθεί μέσα μας η επιθυμία για κάτι μη επιτρεπτό από τους άλλους. Όλοι διαθέτουμε εκείνη την εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει ότι «είναι λάθος!» μα όσο και να προσπαθούμε να την αγνοήσουμε εκείνη δυναμώνει κάνοντας το αίσθημα της ενοχής σε συνδυασμό με την επιθυμία, ακόμη μεγαλύτερο.

Τα βασικότερα είδη ενοχής σύμφωνα με τους περισσοτέρους ψυχοθεραπευτές και ψυχολόγους είναι τα εξής:

• Για κάτι που νομίζεις ότι έκανες.
• Για περιπτώσεις όπου αδυνατείς να βοηθήσεις κάποιον.
• Για κάτι που έκανες.
• Για κάτι που θες να κάνεις, αλλά δεν κάνεις γιατί νιώθεις ενοχές.

Σύμφωνα με την έρευνα του Erikson, ο άνθρωπος προσαρμόζεται στα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» του περιβάλλοντος του. Ο άνθρωπος λέει, νιώθει πρώτη φορά τύψεις στην παιδική ηλικία κάνοντας τις δικές του επιλογές, ενώ υποσυνείδητα φοβάται ότι δεν είναι επιτρεπτές και θα έχει επιπτώσεις. Βάσει αυτού, αν και θεωρούμαστε ελεύθερα όντα είμαστε στην τελική έρμαιο των «πρέπει» και των «δεν πρέπει» των άλλων. Κάθε άλλο από ελεύθεροι!

Αν τύχει από την άλλη και σπάσουμε τα καλούπια και κάνουμε τις επιθυμίες μας πράξεις νιώθουμε ενοχές και υποσχόμαστε στον εαυτό μας πως δεν θα ξανασυμβεί. Πράγμα αδύνατον! Πως είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ξεφύγει από ότι τον κάνει πραγματικά ευτυχισμένο;; Το να νιώθεις άσχημα, ενώ κάνεις αυτό που πραγματικά επιθυμείς, είναι μάλλον απόδειξη του παραλόγου και όχι της λογικής.

Πηγές: 

• yang.gr
• enallaktikidrasi.com