Ράμι Αλέξης

Στη σημερινή μας παρέα ο συγγραφέας κύριος Ράμι Αλέξης θα μας μιλήσει για το βιβλίο του με τον τίτλο: Τα παλιοσίδερα της πίκρας που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ.

Καλώς ορίσατε. Σας ευχαριστούμε πολύ.

Καλώς σας βρήκα. Σας ευχαριστώ πολύ που με καλείτε στην παρέα.

Μιλήστε μας για το συγγραφικό σας έργο.

Ξεκίνησα να γράφω βιβλία από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Στα πρώτα μου χρόνια στο Δημοτικό θυμάμαι στα κενά απ’ τα μαθήματα να γράφω εκθέσεις (πάντοτε ταξιδιάρικου, αλλόκοτου περιεχομένου). Πολλά τα ερεθίσματα από περίεργες τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και φυσικά βιβλία στην αρχή. Αργότερα με τράβηξαν αρκετά Αμερικάνοι συγγραφείς όπως ο Λάβκραφτ και ο Πόε, από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους λογοτέχνες του τρόμου και η Λίζα Τζέιν Σμίθ με την Άνν Ράις, που δραστηριοποιήθηκαν κυρίως στον τομέα της Βαμπιρικής Λογοτεχνίας, την οποία και αγαπώ. Μετά τις ιστορίες πού έγραφα ως παιδί ακολούθησε, λόγω των επιρροών αυτών, ένας κύκλος ιστοριών στα αγγλικά, μια γλώσσα την οποία εκτιμώ και σπούδασα, άσχετα από το εάν τελικά στο γράψιμο την άφησα πίσω. Ύστερα, όταν «μυήθηκα» από ένα βιβλίο της μητέρας μου (που αγαπώ και θα εκτιμώ πάντοτε ως τον άνθρωπο που με «προσκάλεσε» στον χώρο του βιβλίου), τα Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα, στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη και το ύφος των μεγάλων μας Λογοτεχνών, η πορεία μου στη συγγραφή ήταν πια δεδομένη. Άλλοι μεγάλοι γίγαντες που «πνέουν» στο έργο και τις πηγές έμπνευσής μου είναι ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης κ.α

Ποιο είναι το περιεχόμενο της ιστορίας που αναφέρεται στο βιβλίο σας;

Τα Παλιοσίδερα της Πίκρας είναι ένα αμάλγαμα διηγημάτων που έγραψα κατά την 5ετία 2019-2023 και αφορά στο σύνολό του μικρές ιστορίες και νοβελέττες ονειρικού υπερρεαλισμού, με φόντο τα Δυτικά Προάστια και τις παρηκμασμένες περιοχές του Αθηναϊκού κλοιού. Έχει για πρωταγωνιστές κοινότητες και ανθρώπους του περιθωρίου, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με ποικίλες εκφάνσεις του αλλόκοτου, στο ύφος πάντοτε του φολκλορικού τρόμου.

Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να μεταδώσετε στον αναγνώστη μέσα από το  συγκεκριμένο βιβλίο;

Κάθε μου βιβλίο γεννιέται απ’ τα μολύβια μου κι όταν τελειώνει ανήκει στους αναγνώστες, να το ερμηνεύσουν όπως θαρρούν εκείνοι σοφότερο. Τα

συγκεκριμένα διηγήματα, εκτός από ένα ταξιδιάρικο μονοπάτι στη λαογραφία της πλούσιας ελληνικής μας παράδοσης και στις ανεξερεύνητες διαδρομές των θρύλων, των μύθων και της δεισιδαιμονίας, προσφέρουν και μια οξεία ματιά στη γλυκοκατάντια των ανθρώπων και των περιοχών του περιθωρίου που ο διαβάτης στη μεγαλούπολη της πρωτεύουσας συχνά θα παραβλέψει. Ελπίζω ένας βαθμός ευαισθητοποίησης του κοινού σε έννοιες όπως η μειονότητα, η φτώχεια και ο καθημερινός, «κρυμμένος πόνος» να προκύψει αβίαστα.

Τα παλιοσίδερα της πίκρας τιτλοφορείται το βιβλίο σας. Ποιο ήταν το κίνητρο που σας ώθησε να δώσετε τον συγκεκριμένο τίτλο;

Όπως προανέφερα, στα διηγήματα αυτά είναι «Καπεταναίοι» αν θέλετε οι Άρχοντες του Περιθωρίου, της Παρακμής, των ξεχασμένων μειονοτήτων, των κοινωνικών ομάδων που οι πολλοί βαπτίζουν απόκληρες. Αυτή ήταν η σκέψη. Ίσως και μια στάση λεωφορείου στα Άνω Λιόσια που λέγεται «Σίδερα».

Οι ιστορίες που αναφέρονται στο βιβλίο είναι αλληλένδετες ή κάθε ιστορία είναι αυτοτελής;

Οι ιστορίες διαβάζονται ως αυτοτελή διηγήματα, ωστόσο υπό το γενικότερο θεματικό τους πρίσμα και ύφος τις έχω χωρίσει σε 4 ενότητες, τις ιστορίες

νεοαστικού τρόμου (Μελαγχολίας Αγέρι), τις τσιγγάνικες ιστορίες (Τσιγγάνικο Σούρουπο), τις νοσταλγικές/ιστορικές αφηγήσεις (Παλιοί Καϋμοί) και τά 5

αστικά διηγήματα για μια χαμένη αγάπη (Της Παναγιώτας/Σταλαγματιές του Οκτώβρη).

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου ο αναγνώστης συναντά τη φράση: Μᾶς ῥήμαξαν, βλέπεις, τὰ ἀπωθημένα. Θέλετε να τη σχολιάσετε; Θεωρείτε ότι τα απωθημένα που έχουμε στην ψυχή ενδέχεται να προκαλέσουν κάποιες δυσκολίες στη ζωή μας;

Η φράση αυτή είναι παρμένη από ένα διήγημα στην ενότητα Παλιοί Καϋμοί, με τίτλο Σκονισμένες Ψυχές. Αναφέρεται σε έναν καλό μου φίλο, από τους

παλαιότερους, αυτούς που αποκαλώ «αθάνατους», έναν φίλο με τον οποίο ίσως να μη βλέπομαι συχνά καθότι τα μονοπάτια της καθημερινότητας δε

συγκρούονται πάντα, μα με τον οποίο καθημερινά μιλώ. Ο φίλος μου αυτός, ο Σωτήρης (ξέρει εκείνος), υπήρξε εκεί σε πολλές σημαντικές περιόδους της εφηβείας και της νεαρής ενήλικης ζωής μου, ζήσαμε μαζί πολλές όμορφες εμπειρίες και μας συνδέει κοινή αγάπη για τη φύση και το βουνό (συχνό σκηνικό στις ιστορίες μου). Μια δυναμική που συχνά συζητείται μεταξύ μας είναι η κλίση μας σε κάθε «απομεινάρι» άλλων εποχών, περασμένων: κάποιο ξεχασμένο ναυάγιο, ένα παρατημένο κτίσμα, κάποιας ιστορικής αξίας εκκλησίτσα. Μας συνδέει μια γλυκιά μελαγχολία η οποία θαρρώ είναι και ο βασικός πυλώνας της αιώνιας φιλίας μας. Ένας γνωστός μας κάποτε μας είχε πει να μην αναπολούμε τα περασμένα. Μα εμείς, που αγαπήσαμε τη νοσταλγία και τις εποχές της εφηβείας μας που ποτέ πια δε θά’ ρθουν, θεωρήσαμε πως ο γνωστός μας αυτός έσφαλλε. Μπορεί αν πισωγυρίζαμε τον χρόνο κανείς να μην ήταν πια εκεί να μας περιμένει, μα είναι πολλά που ξέρουμε πως θα θέλαμε από την ομίχλη εκείνων των εποχών ακόμη να γευθούμε. Κάπως έτσι δικαιολογείται και η περήφανη αυτή η φράση, για τα απωθημένα.

Το βιβλίο είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα. Για ποιο λόγο αποφασίσατε να χρησιμοποιήσετε τη συγκεκριμένη μορφή της Ελληνικής γλώσσας Ήταν εύκολη η χρήση της κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

Η Καθαρεύουσα για εμένα είναι ένα στολίδι, ένα κόσμημα όπως χαρακτήριζε η μητέρα μου τη συγγραφή του Παπαδιαμάντη, το οποίο θα βρίσκεται για πάντα σε μια χρυσή προθήκη στην καρδιά μου, κι ας μην τη χρησιμοποιώ πια στις τωρινές ιστορίες μου ή στα βιβλία που έπονται. Από μικρός λάτρεψα την ελληνική μας γλώσσα, τα Αρχαία μας ( κ. Αντωνάτου, καθηγήτριά μου στο γυμνάσιο, ακόμη σας μνημονεύω που τόσες σπουδαίες βάσεις μου δώσατε), τά «ύψιλόν» μας αυτά που έλεγε κι ο Ελύτης, τις περισπωμένες και τις ψιλές (με τις οποίες θυμάμαι να γράφω στο σχολείο τις σημειώσεις μέχρι και μαθημάτων όπως τα Μαθηματικά κι η Φυσική) και τους σπουδαίους πυλώνες της Γραμματικής και του Συντακτικού μας. Είμαστε τυχεροί που έχουμε για μητρική μας μια γλώσσα τόσο πολυποίκιλτη, δυναμική κι αιώνια. Η Καθαρεύουσα ταυτίστηκε- αδίκως- με σκιώδεις προκατόχους και σκοπούς που ξέφυγαν από το φάσμα της λογοτεχνίας και της γλώσσας, μα με τη βαθιά της πίστη στους στυλοβάτες αυτούς της Αρχαίας όπως το κλιτικό σύστημα και η ορθή εκφορά του συντακτικού κατάφερε να λειάνει τις ατέλειες της «σκόρπιας» δημοτικής και να καλλωπίσει τη γλώσσα μας ως και τα σήμερα. Την αγάπησα στο έργο του Παπαδιαμάντη ,που πάντα στην καρδιά μου είναι πρώτος και σε πολλών δημοσιογράφων, ιστορικών και λογοτεχνών/ποιητών όπως ο Κάλβος, ο Κοραής, ο Παγανέλης και ο Καρκαβίτσας τους οποίους μελέτησα και γνώρισα μέσα από το σύνολο της δουλειάς τους. Για εμένα η Καθαρεύουσα, τόσα χρόνια μετά τον θάνατό της, υπήρξε μια σπουδαία δασκάλα της οποίας η εκμάθηση,

στον διψασμένο μου νου, υπήρξε ταιριαστή και ευκόλως αφομοιωμένη. Με τέτοια θηρία όπως αυτά που προανέφερα ( κι άλλους πόσους που δε χωρούν) και το έργο τους για να με διδάξει, δύσκολο δε μου ήταν ούτε στιγμή. Μπορεί έκτοτε να χειρίζομαι πια τη Δημοτική, μα το ορθό συντακτικό, τη γραμματική και τα «φαντάσματα» αυτά αν θέλετε, τους «ίσκιους» της Καθαρεύουσας τα χω πάντα εκεί, να κάνουν πιο στιλπνή τη γραφή μου.

Ποιοι είναι οι συνταξιδιώτες – συνοδοιπόροι που σας βοήθησαν στην ολοκλήρωση του συγκεκριμένου συγγραφικού σας ταξιδιού;

Κάθε όνομα από όσα προανέφερα. Και βέβαια η δυναμική, ελεύθερη ψυχή του Νίκου Καζαντζάκη.. Και μια φίλη μου καλή, ξέρει αυτή ποια είναι. Και φυσικά η πρώτη μου αναγνώστρια, η μαμά μου

Οι αναγνώστες που επιθυμούν να γνωρίσουν Τα παλιοσίδερα της πίκρας. που μπορούν να αναζητήσουν το βιβλίο σας, ώστε να το καταφέρουν έστω κι αναγνωστικά;

Μπορούν να το αναζητήσουν σε όλα τα βιβλιοπωλεία κατόπιν παραγγελίας και φυσικά να το βρουν και από τις Εκδόσεις Διάνοια.

Ευχαριστούμε πολύ. Να είστε πάντα καλά, το βιβλίο σας να είναι καλοτάξιδο και να κατακτήσει την καρδιά πολλών πολλών αναγνωστών.

Σας ευχαριστώ θερμά, μέσα από την καρδιά μου.