Επαναφορά του «φόρου ΚΟΤ» και εισιτήριο στον Ακάμα προτείνει ο Άγγελος Λοΐζου

Ο Άγγελος Λοΐζου είναι ένας τεχνοκράτης, που δεν μασά τα λόγια του. Υποστηρίζει τις απόψεις του με πάθος, όσο αιρετικές κι αν φαντάζουν.

Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξής του στο CyprusAlive, ο πρόεδρος του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού υπεραμύνεται της πολιτικής για ισόρροπη ανάπτυξη του τουρισμού τόσο σε ποσοτικό όσο και σε ποιοτικό επίπεδο και εισηγείται την επαναφορά του «φόρου ΚΟΤ». Επιπλέον, τάσσεται υπέρ της ήπιας ανάπτυξης του Ακάμα, με ταυτόχρονη επιβολή εισιτηρίου για όσους επιθυμούν να επισκεφθούν το Εθνικό Πάρκο, υποστηρίζει την προσφορά “all inclusive” πακέτων απ’ τα ξενοδοχεία και προτείνει τη θεσμοθέτηση διαδικασίας πιστοποίησης όσων εργάζονται ή επιθυμούν να εργαστούν στην κυπριακή τουριστική αγορά, στα πρότυπα της Ελβετίας.

Διαβάστε επίσης: Άγγ. Λοΐζου: «Ο υφυπ. Τουρισμού πρέπει να είναι ένας αναγνωρισμένος τεχνοκράτης» – Συνέντευξη του προέδρου του ΚΟΤ στο CyprusAlive (Α’ μέρος)

«Είμαστε η νούμερο ένα χώρα στην Ευρώπη –να μην πω στον κόσμο– που έχει τέσσερις φορές τουρισμό ανά κάτοικο, έχει 2.500 € εισόδημα ανά κάτοικο από τον τουρισμό»

ΕΡ: Πιστεύετε ότι η τουριστική μας πολιτική θα πρέπει να εστιαστεί στην αύξηση των αφίξεων ή στο πώς η Κύπρος θα μπορούσε να προσελκύσει περισσότερους τουρίστες υψηλών εισοδημάτων;

ΑΠ: Και στα δυο. Θέλουμε το σωστό mix το οποίο και έχουμε. Γιατί είμαστε η πιο απομακρυσμένη χώρα της Ευρώπης, είμαστε νησί και χρειαζόμαστε αεροπλάνα για να φέρνουμε τουρίστες. Τ’ αεροπλάνα, όμως, για να μπορούν να διατηρήσουν τα δρομολόγια και τις πτήσεις τους πρέπει να μεταφέρουν και τον μέσο και τον ευκατάστατο τουρίστα, που μπορεί να πληρώσει business class. Γιατί τ’ αεροπλάνα έχουν κάποιες θέσεις business και τις υπόλοιπες economy class; Ακριβώς το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Πρέπει να έχουμε ένα μείγμα κι απ’ τα δυο.

Ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε η νούμερο ένα χώρα στην Ευρώπη –να μην πω στον κόσμο– που έχει τέσσερις φορές τουρισμό ανά κάτοικο, έχει 2.500 € εισόδημα ανά κάτοικο από τον τουρισμό. Είμαστε η χώρα, που εργοδοτεί τον περισσότερο κόσμο στον τομέα του τουρισμού. Η εισοδηματική στάθμη των τουριστών μας είναι υψηλότερη από άλλους ανταγωνιστικούς προορισμούς.

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι, αυτή τη στιγμή, ο τουρισμός  δεν συμβάλλει μόνο στο 3,4%-3,5% της αύξησης του ΑΕΠ. Συμβάλλει πολύ περισσότερα. Αλλά, λόγω του ότι έχουμε άλλους τομείς της οικονομίας που παρουσιάζουν ύφεση, βγαίνει ο μέσος όρος του 3,4%. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι η τουριστική βιομηχανία προσφέρει πολύ περισσότερα, αφού υπάρχει ο λεγόμενος πολλαπλασιαστής ο οποίος κυμαίνεται γύρω στο 60%. Δηλαδή, για κάθε ευρώ, που μπαίνει στην οικονομία, το πραγματικό όφελος ανέρχεται στο 1,6 ευρώ. Αυτό ονομάζεται multiplier effect.

ΕΡ: Από αυτό το ποσοστό επανεπενδύεται κάποιο μέρος στην ανάπτυξη του τουρισμού;

ΑΠ: Κοιτάξτε, παλαιότερα υπήρχε ο λεγόμενος «φόρος ΚΟΤ» ο οποίος επιβαλλόταν στις τουριστικές επιχειρήσεις κι επέστρεφε με διάφορες μορφές πίσω στην τουριστική αγορά. Το 2005, ο φόρος αυτός συγχωνεύθηκε με τον ΦΠΑ. Όμως είναι εντελώς διαφορετικό να μαζεύεις ένα ποσό σ’ ένα καλάθι αποκλειστικά για τον τουρισμό και διαφορετικό αυτό το ποσό να μπαίνει στο μεγάλο καλάθι του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας και να μην ξέρει κανείς σε ποιο ακριβώς ποσοστό του εισπραττόμενου ΦΠΑ αναλογεί. Νομίζω, λοιπόν, πως σήμερα είναι κατάλληλες οι συνθήκες, ώστε ο συγκεκριμένος φόρος να επανέλθει.

«Ο Ακάμας είναι το ωραιότερο μέρος της Κύπρου. Είναι το μοναδικό Εθνικό Πάρκο που έχουμε. Όμως, καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει τοπικό σχέδιο για την περιοχή»

ΕΡ: Τα τελευταία χρόνια γίνεται μεγάλη συζήτηση για το κατά πόσον και μέχρι ποιου σημείου θα μπορούσε να αναπτυχθεί τουριστικά η περιοχή του Ακάμα. Ποια είναι η δική σας θέση επί του θέματος;

ΑΠ: Ο Ακάμας είναι το ωραιότερο μέρος της Κύπρου. Είναι το μοναδικό Εθνικό Πάρκο που έχουμε. Όμως, καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει τοπικό σχέδιο για την περιοχή. Ούτε τολμά καμία κυβέρνηση να πάρει μιαν απόφαση για το αν θα πρέπει ν’ αναπτυχθεί, πώς θα πρέπει ν’ αναπτυχθεί, αν θα πρέπει να γίνει δρόμος κοκ. Εγώ πιστεύω ότι θα πρέπει να μπορεί ο οποιοσδήποτε να απολαύσει με τον σωστό τρόπο αυτό το υπέροχο διαμάντι μας.

ΕΡ: Όταν λέτε με τον σωστό τρόπο, τι εννοείτε;

ΑΠ: Να πάει κάποιος να τον περπατήσει, για παράδειγμα. Γιατί να πάρει τη γουρούνα, γιατί να πάρει το τζιπ, που δημιουργούν θόρυβο και σκόνη, και να μην πάρει ένα όχημα πιο ήπιας λειτουργίας; Να μην πω για το Blue Lagoon, που έχει γίνει “Yellow Lagoon” απ’ τις κατούρες, που πηγαίνει ένας σωρός πλοιάρια με τις σούβλες επάνω. Ο καημένος ο κοινοτάρχης του Νέου Χωριού στέλνει εργάτες, με δικά του έξοδα, να μαζεύουν τις ακαθαρσίες όσων ανεξέλεγκτα μένουν μέσα. Κι όλ’ αυτά, διότι δεν τολμάμε να βγάλουμε μιαν απόφαση.

ΕΡ: Κρίνετε, δηλαδή, ότι είναι προτιμότερη μια ελεγχόμενη, ήπια ανάπτυξη, παρά η ανεξέλεγκτη κατάσταση η οποία υπάρχει αυτή τη στιγμή;

ΑΠ: Σιγουρότατα. Και να πληρώσεις, κύριε, για να μπεις μέσα. Να πληρώσεις στην είσοδο ένα σεβαστό ποσό, για να μπορέσω μετά εγώ να δημιουργήσω έναν μηχανισμό ελέγχου με εκπαιδευμένο προσωπικό, και να περισυλλέξω και τα σκουπίδια σου απ’ εκεί. Να δημιουργηθούν, ίσως, και κάποιες μικρές επιχειρήσεις για τους χωριανούς, που έχουν τη γη και δεν μπορούν να την αναπτύξουν.

Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να γίνουν όμορφα, μικρά ξύλινα κιόσκια, ωραίες αρχιτεκτονικές κατασκευές κάτω απ’ τα δέντρα οι οποίες ούτε καν να φαίνονται, ώστε να μπορεί ο τουρίστας, που θα μπει μέσα, να φάει, να πιει ή να ψωνίσει κάτι. Τόσα πάρκα, που υπάρχουν παγκοσμίως, πώς νομίζετε ότι δουλεύουν; Εμείς γιατί να μην μπορούμε;

«Το “all inclusive” είναι μια παγκόσμια τάση, πρέπει να τη σεβόμαστε, να τη δεχόμαστε και δεν έχει κανένας, μα κανένας το δικαίωμα να ασκεί κριτική»

ΕΡ: Για τα “all inclusive” πακέτα, για τα οποία ερίζουν οι ξενοδόχοι με τους εστιάτορες και τις άλλες κατηγορίες επαγγελματιών, που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό, ποια είναι η πολιτική του ΚΟΤ;

ΑΠ: Καμία πολιτική. Είναι αδιανόητο να έχει πολιτική για τούτο το θέμα ένας εθνικός οργανισμός τουρισμού. Ο κόσμος δεν διοικείται από δικτατορίες ή με απολυταρχικές θεωρίες. Υπάρχει ελεύθερη οικονομία. Το “all inclusive” είναι μια παγκόσμια τάση, πρέπει να τη σεβόμαστε, να τη δεχόμαστε και δεν έχει κανένας, μα κανένας το δικαίωμα να ασκεί κριτική. Άσε που στην Κύπρο δεν μας αφορά τόσο πολύ, καθώς δεν αποτελεί πάνω από το 25% της αγοράς.

Για να το θέσω κι αλλιώς. Γιατί να επιβάλλω στον οποιονδήποτε επισκέπτη, που θα ’ρθει με την οικογένειά του, να μη μείνει στο ξενοδοχείο; Δηλαδή, να βγαίνει έξω, να τον κλέβει ο καθένας και να ’χει έναν ανεξέλεγκτο προϋπολογισμό για τις διακοπές του. Όχι. Αν σου παρέχεται η ευχέρεια να βρεις ένα κατάλυμα, που σου προσφέρει δωρεάν φαγητό, κυρίως για τα παιδιά σου, και ξέρεις ότι έχεις έναν ελεγχόμενο προϋπολογισμό, γιατί να μην το κάνεις;

Επιπρόσθετα, ένα πράγμα μετρά μόνο. Η οικονομία του τόπου. Κι όταν ρωτήσεις και μάθεις, θα δεις ότι το 2016 τα εστιατόρια με τις καφετέριες και τα μπαρ είχαν αύξηση του τζίρου τους πέραν του 30% απ’ τον προηγούμενο χρόνο. Τα αυτοκίνητα ενοικιάσεως είχαν αύξηση 40%. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν γίνεται εμένα να μου λαλούν πελλάρες. Όλ’ αυτά τα ψεύτικα κλάματα και τα παραπονούθκια, που κάνουν κάποιοι, θα πρέπει να σταματήσουν.  Πρέπει να σοβαρευτούμε πλέον.

«Θα πρέπει, στο πλαίσιο της Εθνικής Τουριστικής Στρατηγικής, να επιβάλουμε σε όσους εργάζονται σε τουριστικά πόστα, να διαθέτουν και το ανάλογο πιστοποιητικό»

ΕΡ: Να σοβαρευτούμε, αλλά πώς, όταν στα περισσότερα τουριστικά μέρη της Κύπρου οι εργαζόμενοι στον τουρισμό δεν μιλούν καν τα ελληνικά;

ΑΠ: Ξέρετε, σε όλες τις χώρες του κόσμου οι εργαζόμενοι στην τουριστική βιομηχανία είναι ξένοι. Στην Αμερική είναι Μεξικάνοι, Κολομβιανοί, Βενεζουελανοί, Αφγανοί, Αγκολέζοι. Στην Αγγλία είναι κατά 80% Πολωνοί. Στην Ελβετία, τη μάνα του τουρισμού, Κούρδοι. Όμως, τι έκανε η Ελβετία, που δεν έκαναν όλες οι άλλες χώρες; Έβγαλε μια νομοθεσία και τους υποχρέωσε, πριν να προσληφθούν, να παρακολουθούν ένα εννεάμηνο course, στο οποίο διδάσκονται τη γλώσσα, την ιστορία και τη γεωγραφία της χώρας, προκειμένου να λάβουν ένα πιστοποιητικό μετά από εξετάσεις.

Στην Κύπρο, τον καιρό που υπήρχε μεγάλη ζήτηση για εργαζόμενους στην τουριστική αγορά, οι επιχειρηματίες τούς έφερναν απ’ το εξωτερικό και τους πλήρωναν και καλά. Ύστερα άρχισαν να φέρνουν υποδεέστερους (άρα και πιο φθηνούς) προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώσουν και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Θα πρέπει, λοιπόν, στο πλαίσιο της Εθνικής Τουριστικής Στρατηγικής, να επιβάλουμε σε όσους εργάζονται σε τουριστικά πόστα, να διαθέτουν και το ανάλογο πιστοποιητικό.