Σας έχω νέα.

Εμείς μπορεί γι' αλλού να κινήσαμε κι αλλού η ζωή να μας πήγε, ωστόσο το 1960 ευλογηθήκαμε να αποκτήσουμε ανεξάρτητο κράτος. Και όπως εύγλωττα είχε πει κάποτε ο Τάσσος Παπαδόπουλος: «Οι Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου ήταν ευλογία συγκρινόμενες με ό,τι ακολούθησε… Ο κυπριακός λαός βρέθηκε με ένα Σύνταγμα που δεν το ήθελε, που δεν το ζήτησε και δεν του δόθηκε ο χρόνος να κατανοήσει τα ωφελήματα και τα πλεονεκτήματά αυτού του νέου Συντάγματος, το οποίο δεν ήταν μεν η ένωση με την Ελλάδα, αλλά ήταν κάτι καλύτερο: Ήταν μια ανεξαρτησία του λαού ολόκληρου…». 

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ήταν και ευλογία και κατάρα συνάμα. Ευλογία διότι από τη μια «...ήταν κάτι καλύτερο, ήταν μια ανεξαρτησία του λαού ολόκληρου», κι απ’ την άλλη κατάρα δυσεπίλυτη διότι το νέο μωρό, όχι μόνο δεν αγαπήθηκε, αλλά του έλαχε να το μεγαλώσουν οι κλίκες που δεν το ήθελαν μεν, βρήκαν δε πεδίο δόξης να το καρπωθούν, να το απομυζούν και να το λυμαίνονται  για δεκαετίες. Εξού και το κακοποίησαν, το βίασαν και στο τέλος το εκπόρνευσαν.

Στα χέρια ενός μέτριου πολιτικού προσωπικού, όπου πολλοί από ζαπτιέδες έγιναν τρανοί πολιτικοί παράγοντες καθώς και μιας χούφτας ανθρώπων διαπλεκόμενων συμφερόντων, πετύχαμε, στα  60 χρόνια που μεσολάβησαν , να χάσουμε το μισό νησί, να  χρεοκοπήσουμε το υπόλοιπο, αλλά και να το διασύρουμε, να το κάνουμε ρεζίλι των σκυλιών ανά την υφήλιο. Το λες και κατόρθωμα!

Ένας τόπος με μέγιστο μήκος τα 240 χιλιόμετρα και πλάτος μόλις τα 100. Εννέα χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων όλων κι όλων. Από αυτά αφαιρέστε τα 3.500 που κρατούν οι Τούρκοι και τα 250 των Βρετανικών βάσεων. Α, και τα 240 της νεκρής ζώνης. Τι μας έμεινε να κουμαντάρουμε;  Κάτι  λιγότερο από 5.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα ! Ο πληθυσμός δε, μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες περισσότεροι από τον τακτικό στρατό του γειτονικού Ιράν.

Κι όμως. Ενώ υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ήμασταν ένα πριγκιπάτο, να λειτουργούν όλα ρολόι, ένας τόπος όμορφος, προσεγμένος εννοώ, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον, οι πόλεις να αστράφτουν και ο λαός να ευημερεί, δείτε πως έχουμε καταντήσει. Η Παιδεία παραπαίει, η Δικαιοσύνη νοσεί, οι υπηρεσίες υπολειτουργούν, οι Κοινωνικές Υπηρεσίες απογοητευτικές, το φυσικό περιβάλλον βιασμένο, το 12,2% των νοικοκυριών -6η κατά σειρά ευρωπαϊκή χώρα!- να δυσκολεύονται να πληρώσουν τα πάγια έξοδά τους, τα νερά τους και τα ρεύματα τους, τα έργα να τρενάρονται και να μην τελειώνουν ποτέ... Και κερασάκι στην τούρτα αλλά και πηγή του κακού, η αφετηρία και το τέρμα όλων αυτών, η απροκάλυπτη διαπλοκή. Πολιτικά - δικηγορικά γραφεία κάτω από όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, μεσάζοντες φίλοι ,  αφυπηρετήσαντες «άριστοι» αξιωματούχοι που αναλαμβάνουν υψηλές θέσεις σε επιχειρήσεις που ευνοήθηκαν στη διάρκεια της θητείας τους, η ασυδοσία των αχόρταγων, παραβάσεις και προεκτάσεις που νομιμοποιούνται, συγκρούσεις συμφερόντων μπροστά σε μάτια που δεν είδαν και αυτιά που δεν άκουσαν,  το λάδωμα και οι μίζες που καταγράφηκαν πλέον στα «ήθη και έθιμα» του τόπου, η διαφθορά που καλπάζει, που ξεχειλίζει από παντού. Που αγγίζει με τον πιο εξοργιστικό τρόπο ακόμα κι αυτόν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας - όχι απλώς το περιβάλλον του – ο οποίος ενώ υποβάλλει  κώδικες συμπεριφοράς  και δεοντολογίας στους υπουργούς του, τους καταστρατηγεί ο ίδιος ανερυθριάστως. Φτάνοντας, μεταξύ άλλων και στο ποταπό επίπεδο της αποδοχής «δώρων» που ξεφτιλίζουν τον θεσμό που υπηρετεί.

Η στήλη γράφεται Πέμπτη μεσημέρι. Τη μέρα που η Βουλή ύστερα από τριήμερη συζήτηση καλείτο να ψηφίσει τον προϋπολογισμό του κράτους. Το αποτέλεσμα τη ψηφοφορίας δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω την ώρα που σύρονται αυτές οι γραμμές αλλά σκεφτόμενος τα πιο πάνω, αναλογίζομαι πόσο οξύμωρη αντηχεί η φράση «αν δεν ψηφιστεί, θα καταρρεύσει το κράτος». Αντιλαμβάνομαι πλήρως τι εννοούν.  Ακόμα, όμως, κι αν ψηφίστηκε τελικά ο προϋπολογισμός, το κράτος έχει προ πολλού καταρρεύσει . Θα συνεχίσουμε να δκιαβαίνουμε όπως δκιαβαίναμε τα προηγούμενα χρόνια. Με όμορφες μεγαλοστομίες  -«μπαίνουμε το έτος πάταξης της διαφθοράς» / «θα γίνουμε ενεργειακός κόμβος» / κέντρο εκπαιδευτικός, πολιτιστικό και άλλες  ανοησίες... Κανονικό κράτος, δεν θα γίνουμε ποτέ. Και αυτό το υποτυπώδες που έχουμε, το οφείλουμε στους νόμους και στους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.