Σε δημόσια καταγγελία προβαίνει η κόρη ενός 62χρονου που απεβίωσε πρόσφατα από κορωνοϊό

Σε δημόσια καταγγελία προβαίνει η κόρη ενός 62χρονου που απεβίωσε πρόσφατα από κορωνοϊό και με επιστολή της προς τους αρμόδιους φορείς, αναφέρεται στα όσα βίωσε ο πατέρας της και η οικογένεια της κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. 

Η επιστολή της Άντρης Νικολαΐδου διαβιβάστηκε προς Υπουργό Υγείας, Γενική Διευθύντρια Υπουργείου Υγείας, Επαγγελματίες Υγείας, ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό.

Σημείωνεται ότι ο πατέρας της κατέληξε στην ΜΕΘ του ΓΝ Λευκωσίας μετά από μάχη που έδινε επί έναν ολόκληρο μήνα, με τη νόσο Covid-19. Πρόκειται για έναν άνθρωπο όπως αναφέρει στην επιστολή της η κόρη του, ψηλό, αδύνατος, μη καπνιστή και χωρίς υποκείμενα νοσήματα...

Στην επιστολή της η κ. Νικολαΐδου εκφράζει τις ευχαριστίες της στους γιατρούς και νοσηλευτές της ΜΑΦ και ΜΕΘ2 του νοσοκομείου και αναφέρεται στην περίπτωση μιας νοσηλεύτριας που στάθηκε δίπλα στην οικογένεια τους αυτές τις δύσκολες ώρες...Από την άλλη ωστόσο εκφράζει την απογοήτευση της για τους νοσηλευτές και νοσηλεύτριες στον Χειρουργικό Β' θάλαμογια, για την συμπεριφορά, τους χειρισμούς, αλλά και την ολιγωρία τους σε θέματα φροντίδας των ασθενών τους.

Αναφέρεται σε συγκεκριμένα περιστατικά που βίωσε η οικογένεια της.

• "Όταν ο πατέρας μου έπρεπε να μεταφερθεί στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας του έγραψα ένα μήνυμα, στο οποίο του ζητούσα να έχει υπομονή και να μη χάνει τις ελπίδες του. Με καθησύχασε, γράφοντάς μου πως σε αυτό τον θάλαμο ανέβηκε η ψυχολογία του, τύγχανε καλύτερης φροντίδας και γλίτωσε από αυτούς του Χειρουργικού Β΄, όπου ΥΠΕΦΕΡΕ."
• "Όταν κάποια στιγμή έτυχε να του τηλεφωνήσω σε φάση που δεν ένοιωθε καλά και έβλεπε το οξυγόνο του να ανεβοκατεβαίνει, του είπα να χτυπήσει το κουδούνι και μου απάντησε ότι είναι ώρα που το χτυπά και δεν έρχεται κανείς και ότι -άκουσον, άκουσον- πάντα έτσι κάνουν! ΣΟΚ"
• "Γνωρίζετε μήπως ότι το πρόγευμα των ασθενών το άφηναν στην είσοδο, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται οι ίδιοι οι ασθενείς να σηκωθούν από το κρεβάτι τους, να βγάλουν τη μάσκα τους και να πάνε να πάρουν το φαγητό τους, με την αγωνία αν θα καταφέρουν να γυρίσουν έγκαιρα στο κρεβάτι τους και να επανατοποθετήσουν τη μάσκα τους, ώστε να μην λιποθυμήσουν από την απότομη μείωση του οξυγόνου;"

Αυτούσια η επιστολή της Άντρης Νικολαΐδου:

Αξιότιμοι,

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι σε όλα τα επαγγέλματα πάντα κάποιοι ξεχωρίζουν έναντι των υπολοίπων, είτε γιατί κατέχουν περισσότερες γνώσεις για το αντικείμενό τους, είτε γιατί ξέρουν πώς ακριβώς πρέπει να αντιμετωπίζουν και να συμπεριφέρονται στον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους. Από τα πιο απαιτητικά επαγγέλματα είναι αυτό των ιατρών και νοσηλευτών, οι οποίοι καλούνται να τιμήσουν τον όρκο του Ιπποκράτη και να ασκήσουν όχι απλά ένα επάγγελμα, αλλά ένα λειτούργημα, έχοντας ως γνώμονα το καλύτερο για τον κάθε συνάνθρωπό τους, που χρειάζεται τη βοήθειά τους. Δυστυχώς όμως, ακόμα και αυτό το ιερό επάγγελμα / λειτούργημα δεν θα μπορούσε να μη νοσεί εξαιτίας κάποιων ατόμων, οι οποίοι, όπως φαίνεται, ασκούν το επάγγελμα καθαρά και μόνο για βιοποριστικούς σκοπούς.

Μέσω της επιστολής μου αυτής θέλω να διαχωρίσω αυτές τις δύο κατηγορίες νοσηλευτών, σύμφωνα και με τα όσα βιώσαμε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του πατέρα μου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Ο πατέρας μου μεταφέρθηκε στο ΓΝΛ στις 24 Απριλίου 2021 με συμπτώματα κορωνοϊού και ενώ ήταν ένας άντρας νεαρός σε ηλικία (62ετών), ψηλός, αδύνατος, μη καπνιστής, χωρίς υποκείμενα νοσήματα, δυστυχώς νικήθηκε από τον καταραμένο αυτό ιό.

Νοσηλεύτηκε αρχικά σε Θάλαμο Covid (Χειρουργικό Β΄), στη συνέχεια σε Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας (Ουρολογικός θάλαμος / ΜΑΦ) και στο τέλος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ2), στην οποία και δυστυχώς κατέληξε. Θέλω, εκ μέρους της οικογένειας μου να εκφράσω τις ευχαριστίες μας στους γιατρούς και νοσηλευτές της ΜΑΦ και ΜΕΘ2 για τη φροντίδα και έγνοια που έδειχναν στον πατέρα μου κατά την διάρκεια της παραμονής του στους θαλάμους αυτούς, αλλά και στους φυσικοθεραπευτές που προσπάθησαν να τον βοηθήσουν μέσω της ιδιότητας τους. Ιδιαίτερα όμως θα ήθελα να απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Άντρη Αγαθοκλέους, νοσηλεύτρια της ΜΕΘ2, στον τελευταίο θάλαμο που νοσηλεύτηκε και δυστυχώς κατέληξε ο πατέρας μου. Η νοσηλεύτρια αυτή, στη δύσκολη εκείνη ώρα που έφευγε ο πατέρας μου, παραμέρισε για λίγο την ιδιότητα της ως νοσηλεύτρια και χειρίστηκε το θέμα με πολλή ανθρωπιά και της αξίζουν πολλά μπράβο. Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν κι άλλοι νοσηλευτές σαν την Άντρη που υπηρετούν με αγάπη και αφοσίωση το επάγγελμά τους, αλλά δυστυχώς είναι πολύ λίγοι μπροστά στο σύνολο.

Από την άλλη, θέλω να εκφράσω την έντονη δυσαρέσκεια, θυμό και απογοήτευσή μου για τους νοσηλευτές και νοσηλεύτριες στον Χειρουργικό Β θάλαμο, τόσο για την συμπεριφορά, τους χειρισμούς, αλλά και την ολιγωρία τους σε θέματα φροντίδας των ασθενών τους.

Θα επικεντρωθώ σε συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία με αναγκάζουν να προβώ σε αυτές τις καταγγελίες. Με τον πατέρα μου επικοινωνούσαμε κυρίως με γραπτά μηνύματα, ώστε να μην κουράζεται, γιατί φορούσε συνέχεια μία μάσκα οξυγόνου. Παράλληλα διατηρούσαμε μια σταθερή επικοινωνία με τον θάλαμο, 1 – 2 φορές την ημέρα, στην προσπάθειά μας να ενημερωνόμαστε για την πορεία της κατάστασής του από τους νοσηλευτές, αφού καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στον εν λόγω θάλαμο ουδέποτε μας τηλεφώνησε κάποιος γιατρός για ενημέρωση! Την επικοινωνία με τον θάλαμο την είχα αναλάβει εξαρχής εξολοκλήρου εγώ, εκ μέρους της οικογένειας μας, ώστε και οι νοσηλευτές να μην επαναλαμβάνονται. Ένοιωθα σχεδόν πάντα την ενόχλησή τους στο τηλέφωνο. Σχεδόν πάντα με δυσκολία και έκδηλη απροθυμία με ενημέρωναν, λέγοντας μου μόνο δύο τυπικές κουβέντες. Λες και ήταν αγγαρεία. Τους καθυστερούσα από κάτι; Τους διέκοπτα από κάτι; Προφανώς... Θα το διαπιστώσετε και μόνοι σας αν περάσετε από τον θάλαμο (όπως πέρασα κι εγώ τον προηγούμενο μήνα που δεν ήταν θάλαμος covid)... Προς το παρόν, δεν θα αναφερθώ στα στοιχεία των εμπλεκόμενων νοσηλευτών τους οποίους «φωτογραφίζω» στην επιστολή μου, να σημειώσω όμως ότι είναι καταγεγραμμένες οι μέρες και ώρες που επικοινωνούσα μαζί τους και οποιοσδήποτε θα μπορούσε να επιβεβαιώσει τα στοιχεία από το πρόγραμμα της βάρδιας τους.

Όπως όλοι οι ασθενείς, έτσι και ο πατέρας μου χρειάστηκε κάποιες φορές να χτυπήσει το κουδούνι για να τον βοηθήσουν. ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΥΣΑΝ να πάνε. Όταν κάποια στιγμή έτυχε να του τηλεφωνήσω σε φάση που δεν ένοιωθε καλά και έβλεπε το οξυγόνο του να ανεβοκατεβαίνει, του είπα να χτυπήσει το κουδούνι και μου απάντησε ότι είναι ώρα που το χτυπά και δεν έρχεται κανείς και ότι -άκουσον, άκουσον- πάντα έτσι κάνουν! ΣΟΚ! Πήρα αμέσως τηλέφωνο στον θάλαμο, όπως πιστεύω ότι θα έκανε οποιοσδήποτε στη θέση μου. Ένας αγενής νοσηλευτής μου απάντησε νωχελικός και νυσταγμένος και στην ερώτησή μου γιατί δεν πάει κάποιος να δει τον πατέρα μου, που χτυπάει εδώ και τόσα λεπτά το κουδούνι, μου είπε να του πω να κάνει υπομονή και ότι θα τους δουν όλους σε λίγο, όταν έρθει η ώρα που θα περάσουν για την φροντίδα των ασθενών. Συγκρατώντας τον θυμό μου, του επεσήμανα ότι για να χτυπάει κάποιος ασθενής το κουδούνι σημαίνει ότι τη συγκεκριμένη στιγμή είναι που χρειάζεται κάτι, όχι την προγραμματισμένη ώρα που θα πάνε να δουν όλους τους ασθενείς μαζί. Μου απάντησε πως είναι χρονοβόρα η διαδικασία για να φορέσει την στολή του και να εισέλθει στον θάλαμο (!) και γι’ αυτό καθυστερούν κάποιες φορές. Τον παρακάλεσα ξανά να πάει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ή να στείλει κάποιον άλλον, αν υπήρχε προσωπικό κώλυμα. Ταυτόχρονα, επικοινώνησα με τον πατέρα μου και του είπα να με ενημερώσει σε πόση ώρα θα πήγαινε κάποιος… και χρειάστηκε τελικά, να περιμένει περισσότερο από 40 λεπτά! Σημειώνω επίσης, ότι τους μιλούσαν με αγένεια και προφανή εκνευρισμό, επειδή τους «ενόχλησαν». Έμαθα εκ των υστέρων, επιβεβαιώνοντας από άλλους ασθενείς τις ανησυχίες μου, ότι οι νοσηλευτές σε αυτό τον θάλαμο ΔΕΝ έδειχναν το απαιτούμενο ενδιαφέρον στους ασθενείς τους και πολλές ήταν οι φορές που αγνοούσαν τα κουδούνια τους. Άλλες φορές τους φώναζαν από τα μικρόφωνα λέγοντάς τους να περιμένουν την σειρά τους και άλλες φορές έμπαιναν στον θάλαμο και τους έβαζαν τις φωνές επειδή τους ενόχλησαν, γιατί απλά και μόνο ζήτησαν την βοήθειά τους!

Γνωρίζετε μήπως ότι το πρόγευμα των ασθενών το άφηναν στην είσοδο, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται οι ίδιοι οι ασθενείς να σηκωθούν από το κρεβάτι τους, να βγάλουν τη μάσκα τους και να πάνε να πάρουν το φαγητό τους, με την αγωνία αν θα καταφέρουν να γυρίσουν έγκαιρα στο κρεβάτι τους και να επανατοποθετήσουν τη μάσκα τους, ώστε να μην λιποθυμήσουν από την απότομη μείωση του οξυγόνου; Σίγουρα το ξέρετε, σίγουρα σας το έχουν αναφέρει κι άλλοι. Γιατί να υπάρχει τόση έντονη διαφορά στην ανθρωπιά, στη συμπεριφορά και στους χειρισμούς των νοσηλευτών μεταξύ του Χειρουργικού Β θαλάμου έναντι των ΜΑΦ και ΜΕΘ2; Δεν υπάρχει ένας τουλάχιστον νοσηλευτής στο Χειρουργικό Β που να μπορεί να «υπερβεί» τον εαυτό του και να πάρει στους ασθενείς το πρόγευμα τους; Απ’ ότι φαίνεται όχι, γιατί έτσι θα απέφευγαν να φορέσουν ξανά τη στολή τους και να χάσουν χρόνο από άλλες ασχολίες... Εξυπακούεται πως είναι σεβαστό το δικαίωμά τους να κάνουν διάλειμμα, αλλά αυτοί φαίνεται το παράκαναν, τη στιγμή που δεν υπήρχε και κάποιος συγγενής εκεί κοντά να τους «ελέγχει». Είναι πραγματικά πολύ θλιβερό το γεγονός ότι σε αυτές τις νοσηλείες, λόγω περιορισμών covid, η οικογένεια δεν μπορεί να είναι στο πλευρό του ασθενούς, και εναπόκειται στην μοίρα σου για το πόσο τυχερός ή άτυχος θα είσαι, όσον αφορά στο ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό που θα τύχει να είσαι στη βάρδια του.

Αυτοί είναι αξιότιμε κύριε Υπουργέ και αξιότιμη κυρία Γενική Διευθύντρια οι νοσηλευτές που αμαυρώνουν ό,τι καλό προσπαθεί να φτιάξει το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.

Μια άλλη μέρα, σε επικοινωνία που είχε ο πατέρας μου με την μητέρα μου, της ανέφερε ότι τον σήκωσαν από το κρεβάτι και τον παράτησαν σε μια καρέκλα για αρκετή ώρα, περιμένοντας να έρθει η ειδοποίηση για την μετακίνησή του στην ΜΑΦ. Τον μετέφεραν στην καρέκλα για να ετοιμάσουν το κρεβάτι για τον επόμενο ασθενή, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι ο δικός τους ασθενής δυσκολεύεται τόσες ώρες σε μια καρέκλα. Τηλεφώνησα αμέσως στον θάλαμο να ρωτήσω τον λόγο αυτής της αναστάτωσης και η νοσηλεύτρια, φανερά ενοχλημένη για τον «έλεγχο» μου είπε «κύριε ελέησον, σηκώθηκε μόνος του και πήγε κι έκατσε εκεί, θα στείλω τώρα νοσηλευτές να τον βάλουν ξανά στην θέση του.» ΨΕΜΑΤΑ! Αλλά ποιος τολμά να τους πει ότι θα τους καταγγείλει στους ανωτέρους τους για τους χειρισμούς και τα ψεύδη τους, τη στιγμή που ο άνθρωπός σου είναι στα χέρια τους και εξαρτάστε όλοι από δαύτους; Απλώς κάνεις υπομονή και εύχεσαι να είναι το τελευταίο τους ατόπημα και ο άνθρωπός σου να ξεμπερδέψει όσο το δυνατόν πιο σύντομα.

Θα ήθελα να αναφερθώ και σε ένα τελευταίο περιστατικό. Όταν ο πατέρας μου έπρεπε να μεταφερθεί στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας του έγραψα ένα μήνυμα, στο οποίο του ζητούσα να