Τέτοιες στιγμές, τα ξημερώματα...

Τέτοιες στιγμές, τα ξημερώματα, τις αφιερώνω για μένα. Ετούτες οι στιγμές, είναι οι δικές μου στιγμές. Οι στιγμές που δίνω την πολυτέλεια στον εαυτό μου, να σκέφτομαι δυνατά, να κάνω τον απολογισμό της κάθε ημέρας και να αφήσω πίσω μου, ό,τι με πληγώνει. Γιατί ετούτος ο κόσμος, αυτή η κοινωνία στην οποία ζούμε, δεν είναι απλά δύσκολη. Είναι μπαγιάτικη και αδειάζει ανθρώπους που μένουν σαν ψόφια κουφάρια αναδίδοντας τη δυσοσμία της ματαιοδοξίας τους.

Αυτούς τους ανθρώπους, τους φοβάμαι. Όχι γιατί έχουν μάθει να πατάνε επί πτωμάτων αλλά επειδή, καθημερινά, σκοτώνουν ότι πιο αγνό και αυθεντικό, έχει μείνει σε αυτόν τον κόσμο.

Πώς καταντήσαμε έτσι; Τι είναι αυτό που μας κρατάει αλυσοδεμένους από την ευτυχία μας; Για ποιο σκοπό, ξεπουλήσαμε τα όνειρα και τα ιδανικά μας; Γιατί αποδεχθήκαμε την ήττα πριν προλάβουμε καν να δώσουμε τη μάχη;

Τέτοιες στιγμές, ακόμη και οι σκέψεις πονάνε. Κάθε μυαλό που βρίσκεται εγκλωβισμένο στη λογική κάποιων άλλων, παραμένει σε αδράνεια και αργοπεθαίνει οδυνηρά. Και στο τέλος κάθε ημέρας, την ώρα του απολογισμού, απλά αντιλαμβάνεσαι ότι αρνήθηκες τα πάντα και ζεις μόνος.

Θυμάμαι, πως είναι να νιώθεις όταν διεκδικείς. Να υποστηρίζεις αυτό που αισθάνεσαι, να στέκεσαι με το κεφάλι ψηλά. Θυμάμαι πως είναι να θέλεις και να μπορείς. Να δραπετεύεις από τη φυλακή και να τρέχεις ελεύθερος σε γνώριμα μέρη. Να γίνεσαι ένα με τον άνεμο, να νιώθεις την αύρα να καίει το πρόσωπο σου, να είσαι εσύ.

Τέτοιες στιγμές, τα ξημερώματα, τις αφιερώνω για μένα. Ετούτες οι στιγμές, είναι οι δικές μου στιγμές. Οι στιγμές που μου δίνουν τη δυνατότητα να ξεφεύγω από τα σάπια, τη ρουτίνα κι ό,τι χαλάει την καθημερινότητα μου. Αυτές τις στιγμές, επιλέγω να σκέφτομαι δυνατά.