Στα 26μου χρόνια ρώτησα τα έξοδα για την κηδεία μου

4η μέρα του Φεβρουαρίου σήμερα, για πολλούς είναι απλά Πέμπτη για άλλους η παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου.

Είναι μια μέρα που μας θυμίζει την σκληρή μάχη που δίνεται καθημερινά με τον καρκίνο, το θάνατο και τη νίκη της ζωής

Ήμουν 26 ετών όταν έπρεπε να αρπάξω το τέρας από τα κέρατα... Του έδειξα το μεσαίο δάκτυλο και ξεκίνησε η μάχη.... 

Υπήρχαν συμπτώματα, είχα χάσει βάρος απότομα χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος ή αλλαγή στη διατροφή και είχα πόνους στην κοιλιακή χώρα. Δεν έδωσα πολλή σημασία πίστευα ότι λόγω εργασίας ήμουν απλά κουρασμένος, τουλάχιστον έτσι πίστευα. Δεν είχα ιδέα ότι ζούσα με το τέρας μέσα μου, μέχρι που οι πόνοι άρχισαν να γίνονται αρκετά δυνατοί. Άρχισε να αλλάξει η ζωή μου προς το χειρότερο. Η διάγνωσή μου ήταν το σημείο που άλλαξε τη ζωή μου. Έβαλα τα όνειρά μου σε ένα τσουβάλι και τα πέταξα στην ηλικία των 26 ετών.

Ξέρεις ότι τα νέα δεν είναι καθόλου καλά όταν ο γιατρός αρχίζει να σου μιλάει για την ποιότητα ζωής και κάπου εκεί κοντά έφτασε η στιγμή που έμαθα με τον ποιο δύσκολο τρόπο ότι η ζωή είναι μικρή και το μοναδικό πράγμα που έχει σημασία είναι η υγεία.

Είδα τη γυναίκα μου να σπάζει σαν καθρέφτης όταν μας ανακοίνωσαν ότι έχω όγκο στο συκώτι, λίγα τα ελληνικά της μα κατάλαβε κάθε λέξη, την είδα να σπάζει, ήταν η αρχή του δράματος μας, την είδα να δακρύζει, ήταν ίσως η μοναδική φορά που πραγματικά δεν ήξερα πως να διαχειριστώ την κατάσταση. Έπρεπε να αρχίσω τη δική μου μάχη άμεσα, έπρεπε να είμαι δυνατός για μένα αλλά και για την οικογένειά μου.

Ο δρόμος της επιστροφής στο σπίτι έμοιαζε ατελείωτος, χάνεις την επαφή σου με τον χρόνο, αμίλητος, ανέκφραστος, φέρνεις στο μυαλό όμορφες στιγμές, κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι ίσως να μην έχεις πολλή χρόνο.

Αναγκάζεσαι να εξηγήσεις στο παιδί σου ότι είσαι άρρωστος με κάτι πολύ κακό. Αναγκάζεις το παιδί σου να βλέπει τη μάνα του δακρυσμένη, σπασμένη ψυχολογικά, μαζεύεις τις δυνάμεις σου, μαζεύεις τα κομμάτια τους, προσπαθείς να μην κλάψεις στην εικόνα απελπισίας να είσαι δυνατός για αυτούς. Λες "θα τα καταφέρουμε" αλλά βαθειά μέσα σου ξέρεις ότι η κλεψύδρα της ζωής σου αδειάζει με γρήγορο ρυθμό και μόνη σου ελπίδα ο εαυτός σου αλλά και να κάνεις όσο ποιο ανώδυνο το ψυχολογικό τραύμα που προκάλεσε η κατάσταση. Προσπαθείς για σένα και για αυτούς που αγαπάς. 

Τα νέα είχαν μαθευτεί πολύ σύντομα σε συγγενείς και φίλους, το τηλέφωνο αρχίζει να χτυπάει συνέχεια και λες τα κακά μαντάτα σε φίλους, και συγγενείς. Όλοι με το δικό τους αισιόδοξο μήνυμα και η παράκληση τους στο Θεό "να περάσει το κακό". Η ζωή έχει σταματήσει πλέον, είσαι αναγκασμένος να πολεμήσεις το τέρας με όλες σου τις δυνάμεις.

Αν με ρωτούσαν ποιο είναι το τραγικό σε αυτή τη μάχη σίγουρα θα απαντούσα "τα παιδιά" καρκινοπαθης ετών 5, ότι ποιο τραγικό μπορείς να δεις στη ζωή σου. Παιδιά χωρίς μαλλιά, γονείς ζωντανοί νεκροί να περιμένουν, πραγματικά τους εγκατέλειψε ο Θεός. Εκεί μέσα ο Θεός απλά δεν υπάρχει όταν δεις πόσα παιδιά πολεμούν την ασθένεια αυτή. Πρόσωπα απελπισμένα, χειρουργικές μάσκες και μια ατελείωτη μάχη για τη ζωή. Ο κάθε ένας ελπίζει να σωθεί. 

Ο ένας δίνει δύναμη στον άλλο. Μόλις μπεις στη μάχη η οικογένειά σου είναι οι άλλοι ασθενείς. Μαθαίνεις ονόματα, αλλά και όνειρα, μοιράζεσαι τη ζωή σου και τη ψυχή σου. Τραγικό όταν βλέπεις πρόσωπα να απουσιάζουν. Ρωτάς και μαθαίνεις "τον χάσαμε χθες βράδυ", περιμένεις τη σειρά σου σπασμένος ψυχολογικά και με την σκέψη αν είμαι ο επόμενος που θα φύγω νικημένος από το θηρίο.

Η διαδρομή δύσκολη μέχρι να κάνεις τη θεραπεία σου. Μαθαίνεις ακόμη και τη ρουτίνα της Αστυνομίας όπως έμαθαν και αυτοί τη δική μου. Μια όμορφη στιγμή ήταν σε τυπικό έλεγχο ρουτίνας από την Αστυνομία έμαθαν την περίπτωσή μου και με συμπάθεια μου χάρισαν το εξώδικο πρόστιμο για ταχύτητα, και με την ευχή "καλό δρόμο καλή δύναμη φίλε ο Θεός μαζί σου". Άρχισαν να μαθαίνουν τους αριθμούς εγγραφής του οχήματός μου, με χαιρετούσαν, τους χαιρετούσα, μια όμορφη ανθρώπινη πράξη. Μια όμορφη ανάμνηση. 

Αν έμενα σπίτι θα πέθαινα, όταν άρχισα τις θεραπείες δεν σταμάτησα να εργάζομαι. Ήταν η διαδρομή από το σπίτι μέχρι τη θεραπεία και πίσω και μετά εργασία. Είχα κάτι να ελπίζω, να ξεφεύγω λίγο από τη μάχη μου. Μιλούσα με κόσμο, αλλάζαμε λίγο συζήτηση μιλούσαμε για κάτι άλλο, μου πρόσφερε λίγη ηρεμία. Ο σκοπός βέβαια ήταν ποιο μακάβριος από το απλά εργάζομαι για να ξεχάσω. 

Στα 26 μου χρόνια είχα φυλάξει τα λεφτά για την κηδεία μου.

Τραγικό αν το σκεφτεί κανείς ότι πήγα σε γνωστό γραφείο τελετών και ρώτησα τιμές για τελετή ταφής φέρετρο και τα λοιπά, για μια αξιοπρεπή κηδεία. Τόσο μακάβριο αλλά τόσο ρεαλιστικό συνάμα, δεν ήξερα αν θα νικούσα το θηρίο έτσι "κανόνισα" στην περίπτωση που έχανα τη μάχη να έχω έτοιμη την τελευταία μου υποχρέωση. Είχα μιλήσει με φίλους, είχαμε όλοι ετοιμάσει μια οικονομική βοήθεια για τους δικούς μου ανθρώπους στη χειρότερη περίπτωση για να μπορέσουν να ζήσουν μέχρι να ξανασταθουν στα πόδια τους.

Ναι, ήταν τόσο τραγικές οι στιγμές που ζήσαμε. Μου έτυχε στιγμή που έσπασα, δεν άντεξα στην επιστροφή μου από θεραπεία, απλά δεν μπορούσα άλλο. Έκλαιγα σαν παιδί, απλά δεν άντεξα. Έκλαιγα κρυφά και μόνος να μη με δουν οι δικοί μου άνθρωποι. Φοβόμουν ότι θα χάσω τη μάχη. Αυτή ήταν μια πολύ άσχημη στιγμή, που έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου. 

Τελικά νίκησα το τέρας μετά από 8 μήνες, και μια επέμβαση αφαίρεσης του όγκου. Οκτώ μήνες και κάτι όταν οι ελπίδες μου και τα όνειρά μου μπήκαν σε αναμονή. Οκτώ μήνες και κάτι μέχρι να ζήσω ξανά το τηλεφώνημα στη γυναίκα μου και τα δάκρυα χαράς, επιτέλους χαρά! Ξέχασα ότι υπήρχε και αυτό το όμορφο αίσθημα. Η αγκαλιά και το χαμόγελο του παιδιού, τα δάκρυα χαράς της γυναίκας μου, η αντίστροφη κατάσταση να παίρνω τηλέφωνο να λέω τα καλά νέα και οι σπασμένες φωνές με τις δικές τους ευχές οι υποσχέσεις για το τραπέζι γιορτής της νίκης της ζωής.

Ναι, νικήσαμε το τέρας και στις 4 του Φεβρουαρίου κάθε χρόνο οι σκέψεις μου μα και η ψυχή μου είναι μαζί με αυτούς που σήμερα δίνουν τη δική τους μάχη με τον καρκίνο. Σε αυτούς τους ήρωες της ζωής εύχομαι ολόψυχα να αρπαξουν το τέρας από τα κέρατα και να το φέρουν στα γόνατά του. Σε αυτούς τους ήρωες η σημερινή μέρα σημαίνει πολλά στον αγώνα τους, σε αυτούς που πολεμούν, σε αυτούς που τολμούν να κοιτάξουν το τέρας στα μάτια. Στους γιατρούς και όλους όσους βοηθούν στη μάχη ενάντια στον καρκίνο είσαστε οι ήρωες μας. 

Μέχρι ο καρκίνος να γίνει απλά ένα ζώδιο η μάχη συνεχίζεται....