Στέλιος Νικολάου

Στη σημερινή μας παρέα ο συγγραφέας κύριος Στέλιος Νικολάου θα μας παρουσιάσει τη συλλογή του με τον τίτλο ΝΤΕΡΤΙΑ ,ΘΑΛΑΣΣΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ…που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις βακχικόν.

Καλώς ορίσατε. Σας ευχαριστούμε πολύ. Μιλήστε μας για το συγγραφικό σας έργο.
Καλώς σας βρήκα! Εγώ σας ευχαριστώ για την πολύ όμορφη ευκαιρία που μου δίνετε να συζητήσω για το έργο μου.

Ποιο είναι το περιεχόμενο του βιβλίου σας;
Ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος. Ντέρτια, θαλάσση και πατρίς. Στην ουσία είναι μια ποιητική συλλογή ‘αφιερωμένη’ στην αγαπημένη πατρίδα μας, την Κύπρο, στη Μεσόγειο μας, και στα ντέρτια (τα μαράζια και τους καημούς) που κρύβουμε σαν άνθρωποι μέσα μας.

Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε μέσα από αυτό;
Θα ήθελα προπαντός να περάσω το μήνυμα ‘αγαπάτε την πατρίδα και τους ανθρώπους σας’. Ωστόσο, με αρκετά ποιήματα σαν το «Τη Ρωμιοσύνη» θέλω να επαγρυπνήσω τους συμπολίτες μας, και να τους κάνω να νιώσουν το συναίσθημα του τί εστί Κύπριος και Κύπρος.

ΝΤΕΡΤΙΑ, ΘΑΛΑΣΣΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ …τιτλοφορείται το βιβλίο σας. Ποιο ήταν το κίνητρο που σας ώθησε να δώσετε τον συγκεκριμένο τίτλο;
Η αγάπη μου για το πάθος που νιώθω όταν σκέφτομαι τα όμορφα συναισθήματα που γεννιόνται μέσα στους ανθρώπους, και ειδικότερα στη δική μου τη ψυχή όταν σκέφτομαι την Κύπρο μας.

Στο ποίημα με τον τίτλο Αγάπη ο αναγνώστης διαβάζει τη φράση: Μονάχα της αγάπης τη λαχτάρα θα ‘θελα για πάντα να μου χαρίζεις. Θέλετε να τη σχολιάσετε;
Υπέροχη ερώτηση. Πρόσφατα, στην προσωπική μου ζωή, είχα κάποια περιστατικά που με κάναν να σκεφτώ το συγκεκριμένο ποίημα (μεταξύ άλλων). Ως εκ τούτου, θα αφήσω αυτό εδώ: Όλοι οι άνθρωποι αγαπούμε κάτι. Μια δραστηριότητα, ένα άτομο, μια κατάσταση, μια αίσθηση. Ωστόσο, ειδικά όταν μιλάμε για ερωτική αγάπη, θαρρώ πως η ένταση της προσμονής, της ελπίδας, και του πόθου να είμαστε μαζί με ένα άτομο που νιώθουμε συνδεδεμένοι μαζί του, ίσως στην τελική να είναι η πιο αγνή ένδειξη αγάπης. Η αγάπη δηλαδή, δεν βρίσκεται στις πράξεις, στα λόγια, ή σε όποια παραπανίσια πράματα. Η αγάπη βρίσκεται εκεί που υπάρχει λαχτάρα να είσαι μαζί με ένα άτομο. Να κοιτάς τα μάτια της και να περιμένεις με ανυπομονησία να σε κοιτάξουν πίσω, να βλέπεις τα χείλια της και να περιμένεις υπομονετικά να σου εκφράσουν όσα κρύβει μέσα της. Αυτή η λαχτάρα λοιπόν, είναι αγνή αγάπη, και στην τελική, αυτή είναι τα θεμέλια εκείνου του λατρεμένου
συναισθήματος. Και όσο η λαχτάρα μένει, η αγάπη ανθίζει. Γιατί προσμένουμε, ελπίζουμε, αναμένουμε, αγαπούμε. Ζούμε για να βιώσουμε εκείνη τη λαχτάρα, που θα μας χαρίσει ένας άνθρωπος, κάνοντας μας να ζήσουμε την αληθινή αγάπη.

Στο ποίημα με τον τίτλο: Ανθρωπιά υπάρχει ο στίχος: μα τελικά ένα μονάχα θέλουμε λίγη ανθρωπιά. Πιστεύετε ότι στη σύγχρονη εποχή είναι εύκολο να αποκτήσουμε την ανθρωπιά που δυστυχώς έχουμε θυσιάσει πάνω στο βωμό της ατομικότητας και του εγωισμού;
Είμαι σίγουρος ότι γίνεται. Όλοι κρύβουμε μέσα μας τις αρετές που μας έχουνε διδάξει οι παλαιότεροι, και τα αγνά αισθήματα του αλτρουισμού, του φιλότιμου, και της καλοσύνης, ωσάν άνθρωποι και πλάσματα του Θεού. Εν τέλει όμως, η κάθε μέρα όντως είναι μια δοκιμασία για αυτή την ανθρωπιά. Αλλά, πάντα ήταν, και πάντα θα είναι έτσι οι συνθήκες, άσχετα με το ότι τώρα είμαστε περισσότερο δικτυωμένοι. Έτσι, στην τελική έχω δει πως είναι πάνω στις πλάτες του κάθε ενός από εμάς να αναλογιστεί που βρίσκεται και να συμπεριφερθεί όπως θα ήθελε να του συμπεριφερόντουσαν. Γίνεται. Αρκεί, να κάτσουμε πρώτα όλοι, και να
συλλογιστούμε ποιοι είμαστε όντως. Ίσως εκεί χάνουμε τη μπάλα. Στη γνώση εαυτού, ανάμεσα σ’ αυτή τη βαβούρα.

Ποια ήταν τα ερεθίσματα που στάθηκαν πηγή έμπνευσης για να γράψετε το συγκεκριμένο βιβλίο;
Η Κύπρος, η ζωή, και η ελπίδα.

Στο ποίημα με τον τίτλο: Κόπος υπάρχει η φράση Με κόπο και υπομονή φτιάχνονται τα όνειρα. Θέλετε να τη σχολιάσετε;
Ένα από τα πιο σύντομα ποιήματα που έγραψα, με τεράστιο νόημα. Θυμάμαι, όταν είχα αρχίσει το ταξίδι μου στη συγγραφή, ήμουνα ένας νεαρός δικηγόρος που είχε παραιτηθεί από τη δουλειά του, άνεργος, με όπλα μου τις πένες μου. Για χρόνια έγραφα στη σιγή, χωρίς να με γνωρίζει κανένας, αλλά με την ελπίδα μέσα μου, και την υπομονή για όσα θα ερχόντουσαν. Πλέον, Δόξα Τω Θεώ, έχω τόσα άτομα που με στηρίζουν από τον κύκλο της συγγραφής (και όχι μόνο), υπέροχους συνεργάτες, σαν το Βακχικόν, μια υπέροχη δουλειά σαν ContentWriterσε μια από τις πιο μεγάλες (και ίσως την πιο επαγγελματική) εταιρίες στην Κύπρο, την XM, και σιγά-σιγά, όπως μου είπε πρόσφατα ένα πολύ αγαπημένο μου άτομο, προχωρώ να μεταδώσω αυτή τη φλόγα που έχω μέσα μου, στο Ελλαδικό, και παγκόσμιο (με το καλό) κοινό. Εξού λοιπόν «Με κόπο και υπομονή φτιάχνονται τα όνειρα. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο, αυτά και λίγη θέληση, όση θέλει ένα βήμα.». Το μόνο που χρειάζεται, είναι η ελπίδα. Σε ένα όνειρο. Και όλα έρχονται.

Ποιοι είναι οι συνταξιδιώτες – συνοδοιπόροι που σας βοήθησαν στην ολοκλήρωση του συγκεκριμένου συγγραφικού σας ταξιδιού;
Σίγουρα ο εκδοτικός οίκος με τον οποίο συνεργάζομαι για τα ποιήματα μου, το Βακχικόν. Η αγαπημένη μου επιμελήτρια, Σταυρούλα Μπίου, που ελπίζω να μην τρελάνω κάποτε με τις παραξενιές της γραφής μου, αλλά και η καλή μου φίλη και συγγραφέας, Μαρίνα Χρυσή, που έδωσε μορφή στο εξώφυλλο αυτού του υπέροχου βιβλίου. Εκτός αυτού, και ο εαυτός μου κι ο Θεός, που μου δώσανε τη δύναμη να εκφραστώ. Επίσης, και ο συγγενής μου Χρήστος Κωνσταντίνου, του οποίου έχω αποδώσει φόρο τιμής, με τα λόγια του που βρίσκονται στην αρχή του βιβλίο σαν απόφθεγμα.

Οι αναγνώστες που επιθυμούν να ταξιδέψουν μέσα από το Ντέρτια, Θαλασσης και Πατρίς, που μπορούν να αναζητήσουν το βιβλίο σας;
Εξ όσων γνωρίζω, για Κύπρο, σίγουρα μπορούν να το προμηθευτούν από το βιβλιοπωλείο Πάργα, και από Ελλάδα, από όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία (Πολιτεία, Ιανός, κτλ), όπως επίσης και από τον εκδοτικό απευθείας. Με μια έρευνα στο διαδίκτυο, θα το βρούνε πολύ εύκολα.

Ευχαριστούμε πολύ. Να είστε πάντα καλά και το βιβλίο σας να είναι καλοτάξιδο.
Εγώ σας ευχαριστώ! Σας εύχομαι τα καλύτερα.