Τα κάναμε και στην πανδημία

Όταν γραφόταν το κείμενο τα ημερήσια διαπιστωμένα περιστατικά κορωνοϊού είχαν μόλις ξεπεράσει για πρώτη φορά τα 900. Δεν ξέρουμε αν σήμερα που δημοσιεύεται η στήλη η ημερήσια ψαριά έχει αυξηθεί, ούτε αν πιάσαμε επισήμως τετραψήφιο αριθμό. Τον οποίο, βέβαια, επί της ουσίας προφανώς τον έχουμε πιάσει και ξεπεράσει προ πολλού, αφού ο αριθμός που ανακοινώνεται αφορά στα περιστατικά που επιβεβαιώνονται μέσα από επιδημιολογικούς ελέγχους. Αν συνυπολογίσουμε και όλους όσοι έχουν κορωνοϊό και δεν έχουν υποβληθεί σε τεστ ή δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα, τότε αντιλαμβάνεστε. Θα ακούσατε, υποθέτω, κι εσείς συνανθρώπους μας να εκλιπαρούν άλλους «αν βγεις θετικός, μην με δηλώσεις στενή επαφή, να χαρείς!»...

Ξεκινήσαμε με 2-3 κρούσματα, είπαμε οκ, δεν γινόταν να τη βγάλουμε εντελώς καθαρή, πήγαμε στα 10-12, είπαμε δεν είναι πολλά, πεταχθήκαμε κάποια στιγμή κοντά στα 50, είπαμε είναι η κορύφωση, μην ανησυχείτε έρχεται σταθεροποίηση και μετά μείωση, τα ρίξαμε σε μια περίοδο και νιώσαμε ότι έχουμε τη λύση και για τον κορωνοϊό, μετά σκεφθήκαμε πως, αφού αποδείξαμε ανά το παγκόσμιο ότι τον «έχουμε» τον ιό, γιατί να μη δουλέψει «κανονικά» η οικονομία και όταν ανέβηκαν ελαφρώς οι αριθμοί είπαμε ότι μπροστά στο κακό που θα συνέβαινε αν παρατεινόταν το λοκντάουν, δεν χάθηκε ο κόσμος με λίγα κρούσματα παραπάνω. Ύστερα είδαμε πως ο κορωνοϊός έκανε νάζια και πεταγόταν μια πάνω, μια κάτω. Μπερδεύτηκε και ο Καραγιάννης και μια μας έλεγε σταθεροποιηθήκαμε, την άλλη ότι πέφτουμε «όπως το είχαμε προβλέψει» και την παράλλη ότι «δυστυχώς κάποιοι συμπολίτες μας δεν εφαρμόζουν τα μέτρα». Εν πάση περιπτώσει, κανονικά η οικονομία, διότι δεν γίνεται χωρίς το επιχειρείν.

Κάπου εκεί οι άλλες χώρες-εταίροι αντιλήφθηκαν ότι χωρίς σοβαρά και εκτεταμένα και μακράς διάρκειας περιοριστικά μέτρα, ακόμα και γενικά λοκντάουνς, ο κορωνοϊός είναι ικανός να καταφάει τα πάντα και να προκαλέσει ανυπολόγιστες ζημιές σε πολλά επίπεδα και σε βάθος χρόνου. Εμείς ακούγαμε για τα οριζόντια λοκντάουνς των άλλων και λέγαμε πως δεν είναι καλός σύμβουλος ο πανικός, ας διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και προπάντων ας κρατήσουμε σαν άσσο στο μανίκι την επιστροφή του λοκντάουν για επόμενες φάσεις, όταν δεν θα μπορούμε να σκεφθούμε κάτι άλλο. Κάποιοι από τους επιστήμονες και από άλλους ενδιαφερόμενους προειδοποιούσαν «ναι, αλλά αν μας... γελάσει ο... μπιπ-μπιπ και γεμίσουν τα νοσοκομεία ή δεν μας φτάνει το ιατρικό-παραϊατρικό προσωπικό, δεν θα μπορεί να ελεχθεί η κατάσταση ούτε με λοκντάουν».

Η κατάσταση ήτο, όμως, διαχειρίσιμη, όπως μας έλεγαν, καθότι έπρεπε να το παλέψαμε να έρθουν έστω και λίγοι τουρίστες, να δουλέψουν τα κέντρα αναψυχής, να μπορούμε να πιούμε έναν καφέ με φίλους και τα τοιαύτα. Τους έλεγες «προωθήστε την τηλεργασία, να μειωθεί ο κόσμος στους χώρους εργασίας» και... off the record έλεγαν «και πού ξέρουμε αν θα δουλεύουν σπίτι και δεν θα βλέπουν neftlix;». Να τα βράσω τα συστήματα αξιολόγησης του προσωπικού σας, καλοί μου ιδιώτες εργοδότες, άμα δεν μπορείτε να καταλάβετε ποιος δουλεύει και ποιος όχι. Τουλάχιστον μην κοροϊδεύετε το δημόσιο για το δικό του τραγικό σύστημα αξιολόγησης...

Να μην τα πολυλογούμε, φθάσαμε κάποια στιγμή στα 300-350 κρούσματα και μας είπαν, ναι, αλλά κάνουμε πολλά τεστ. Ναι, καλέ μου, όταν αυξάνεις τα τεστ και αυξάνονται τα κρούσματα σημαίνει πως υπάρχει διασπορά στην κοινωνία, την οποία απλά ανακαλύπτεις σε κάποιο ποσοστό. Σωστό, σου απαντούσε, αλλά είναι ελαφριά περιστατικά ή ασυμπτωματικά, γιατί να μιας πιάνει πανικός; Του έλεγαν (κάποιοι) επιστήμονες «είναι θέμα στατιστικής: Όσοι παραπάνω οι θετικοί, τόσοι περισσότεροι στα νοσοκομεία και στις ΜΕΘ». Μέχρι που δεν ντρέπονταν και μας έλεγαν πως «εν γέροι», «εν καρκινοπαθείς», «ήταν να πεθάνουν... anyway».

Την Τρίτη που μας πέρασε βρέθηκαν 900 τόσοι θετικοί και αυτοί που πριν 10 μέρες απέκλειαν το ενδεχόμενο να πάμε σε τετραψήφιο αριθμό, έλεγαν -την Τρίτη- πως το θέμα ήταν πλέον αν θα είχαμε τετραψήφιο αριθμό μέσα στο 2020 ή αν το ρεκόρ θα σπάσει μέσα στο 2021.

Ποιον να κατηγορήσεις, όμως, και ποιον να αφήσεις πίσω; Η διαχείριση βέβαια από την κυβέρνηση και τους επιδημιολόγους είναι εξόφθαλμο ότι απέτυχε παταγωγωδώς. Μια -μόνο- επιτυχία οφείλουμε να πιστώσουμε στην κυβέρνηση: Κατάφερε να πείσει την κοινή γνώμη ότι η διαχείριση γινόταν και γίνεται από τους επιδημιολόγους, τους ειδικούς...

Πρέπει να αναληφθούν ευθύνες; Πρέπει. Να χαρείτε, μόνο, μην διορίσετε ερευνητική επιτροπή, δεν θέλουμε. Στην ανάγκη ας μην αποδοθεί καμιά ευθύνη.

Δείτε μόνο τι θα κάνετε τώρα. Άραγε, έχετε καταλάβει έστω και τώρα πως ΜΟΝΟ με τη δραστική μείωση των επαφών παντού θα συγκρατηθεί η αύξηση των κρουσμάτων ή θα επέλθει κάποια σταθεροποίηση μπας και αποφύγουμε τον αυτοεξευτελισμό να μην μπορούμε να περιποιηθούμε ασθενείς μας;

Καταλάβατε έστω και τώρα πως πάθαμε με τον κορωνοϊό ό,τι παθαίνουμε εδώ και δεκαετίες στο Κυπριακό; Όσο αναβάλλουμε αποφάσεις, μας βρίσκουν τα χειρότερα και πλέον δεν μπορούμε να πάρουμε ούτε καν τις επώδυνες αποφάσεις που είχαμε αναβάλει. Μόνο δυσκολότερες και πιο επώδυνες είναι οι επιλογές μας τώρα. Και στην πανδημία και στο Κυπριακό.