Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι άριστοι μαθητές

Σε κάθε συνάντηση καθηγητών και γονέων για τους βαθμούς, κάπου υπάρχει ένα παιδάκι με ανήσυχο βλέμμα σε κατάσταση άγχους. Αν είναι ο «μέτριος» μαθητής που δεν πήρε τους προσδοκώμενους βαθμούς για τους γονείς,  το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι ο εξάψαλμος που θα ακούσει μετά από την μαμά του.

Η πίεση που ασκείται στα παιδιά ως προς τις σχολικές τους επιδόσεις είναι διαχρονική. Όλοι οι γονείς θέλουν να δουν τα παιδιά τους αριστούχους και να τα καμαρώσουν να μπαίνουν σε κάποια σχολή, αφού εδώ και χρόνια επικρατεί η ιδεολογία του να σπουδάσεις για να γίνεις «κάτι».

Δεν μιλάμε όμως για την προφανή καθοδήγηση του μέσου γονιού, που προσπαθεί να κάνει το παιδί του υπεύθυνο και επιμελές, τόσο για να μάθει, όσο και για να συνηθίσει ότι πρέπει να είμαστε καλοί στην δουλειά μας, στην προκειμένη περίπτωση, το σχολείο. 

Ο λόγος γίνεται για τον πιεστικό, τον χειριστικό γονιό που ρίχνει το βάρος τον φιλοδοξιών του στο παιδί. Που περιμένει το μεσημέρι για να τριπλοελέγξει τα τετράδια του. Που ταυτίζει την επιτυχία με ένα βαθμό της κλίμακας 1-20. Που δεν συμβιβάζεται με την «μετριότητα», γιατί το δικό ΤΟΥ παιδί οφείλει να είναι άριστο.Όμως το αδυσώπητο κυνήγι των βαθμών δεν έχει καμία απολύτως θέση στη ζωή ενός μαθητή. Ούτε στην ακαδημαϊκή, ούτε στην κοινωνική αλλά ούτε και στην οικογενειακή.

Η «αποστολή» ενός παιδιού στο σχολείο είναι δική του. Εκείνο θα διαβάσει, εκείνο θα πάρει το μπράβο, εκείνο θα αποτύχει, γιατί όλη στην ζωή μας όλοι έχουμε αποτυχίες και μέσα από αυτές μαθαίνουμε και μπαίνουμε στο σωστό δρόμο. Το σχολείο του δίνει την ευκαιρία να αναπτυχθεί, να ανθίσει, να ατσαλωθεί και να διαπρέψει σε ένα νέο, ανεξάρτητο περιβάλλον, στο οποίο οι γονείς πρέπει να έχουν ρόλο υποστηρικτή και όχι αφεντικού.

Διαβάζουμε για να μάθουμε, γράφουμε διαγωνίσματα για να εμπεδώσουμε όσα μάθαμε, βαθμολογούμαστε για να αξιολογηθεί η προσπάθεια μας. Μπορεί κανείς να μισεί από καρδιάς το εκπαιδευτικό σύστημα ή να επικροτεί κάθε μέθοδο και πρακτική του. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι βαθμοί είναι απλώς το μέσο για την επιτυχία και όχι μια πίστα που πρέπει να τερματιστεί με καλό σκορ.

Ασκώντας πίεση στα παιδιά για να αριστεύσουν, συγκρίνοντάς τα με τον σημαιοφόρο ή με οποιοδήποτε άλλο συμμαθητή τους και φορτώνοντάς τα διαρκώς με την προσωπική μας φιλοδοξία για πρωτιά, όχι μόνο δεν επιτυγχάνουμε τη βελτίωση και την ωριμότητα τους αλλά τα ωθούμε στον ανταγωνισμό, το άγχος και την πίεση.

Καλό θα ήταν να γνωρίζει ο κάθε γονιός ότι  η επιτυχία είναι άρρηκτα  συνδεδεμένη  με ψυχολογικές ικανότητες όπως η αυτοπεποίθηση, η φιλομάθεια, η αισιοδοξία και η ικανότητα διαχείρισης αρνητικών αισθημάτων καθώς και η αποδοχή της αποτυχίας. Δεν είναι λοιπόν παραδοξότητα να δημιουργούμε ένα ασφυκτικό κλίμα πίεσης, βαθμοθηρίας και στρες στο παιδί για να γίνει επιτυχημένο όταν η επιτυχία του εξαρτάται ακριβώς από το αντίθετο κλίμα;

Κακά τα ψέματα, όταν ένα παιδί δεν θέλει να διαβάσει, δεν θα διαβάσει. Ο επιτυχημένος άνθρωπος δεν προέρχεται αποκλειστικά και μόνο εάν ήταν καλός μαθητής ή όχι. Είναι απόλυτα λογικό και θεμιτό για κάθε γονιό να στοχεύει στην εξέλιξη και την επιτυχία του παιδιού του όμως σε ρόλο καθοδηγητή θα το βοηθήσει καλύτερα στην πορεία της ζωής του. Και στο κάτω – κάτω τι να τον κάνεις έναν αγχωμένο σημαιοφόρο με μάτια κλαμένα;

Για αυτό γονείς, την επόμενη φορά που θα μπείτε στην διαδικασία να κατσαδιάσετε το παιδί σας γιατί δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα για σας, διπλοσκευτείτε το και σκεφτείτε πως η ζωή και η ευτυχία του παιδιού σας δεν μετριέται από το 1 μέχρι το 20.