ΓΕΝΙΚΑ
«Όχι», μία τόσο μικρή λέξη αλλά με τόση βαρύτητα!
ΤΑ ΌΧΙ που πρέπει να πεις σε κάποια Φάση της Ζωής σου.
Το «Όχι», η Δισύλλαβη λέξη, με την απόλυτη δυναμική και τη βαρύτητα που κουβαλά ολόκληρη την Ιστορία.
Μία τόσο μικρή λέξη, που όταν την ξεστομίσουμε προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα,προστριβές, αλλάζει ή βελτιώνει ή καταστρέφει σχέσεις, πρόσωπα και καταστάσεις, με θετικές ή αρνητικές συνέπειες.
Νιώθουμε την ανάγκη όταν την πούμε να είμαστε προσεχτικοί, ότι χρειάζεται να δικαιολογηθούμε και να τη συνοδεύσουμε με μία εξήγηση. Όταν λέμε ΌΧΙ πρέπει να είμαστε απόλυτα συγκεκριμένοι και να κατανοητοί, ώστε να γίνει και κατανοητό ότι το εννοούμε.
Είναι άβολο όταν το ΟΧΙ μετατρέπεται σε «Ναι» ή «Ίσως».
Είναι απόλυτα φυσικό κάποια στιγμή της ζωής μας να μετανιώσαμε για τα «όχι» που είπαμε, ενώ άλλες στιγμές να τα βάζουμε με τον εαυτό μας γιατί δεν τολμήσαμε να αρνηθούμε και να «υψώσουμε ανάστημα». Μία τόσο μικρή λέξη κουβαλά μία τόσο απόλυτη δύναμη που ίσως φαίνεται δύσκολο να τη σηκώσεις στους ώμους σου ή και να την διαχειριστείς στη ζωή σου.
Πολλές φορές τα «Όχι» ταυτίζονται με τα «Δεν» και υποδεικνύουν την προσωπική επιλογή- «δεν θέλω αυτή την εμπειρία, δεν επιθυμώ αυτή την κατάσταση, δεν είναι αυτό που πραγματικά θέλω». Σε αυτές τις περιπτώσεις, η άρνηση δίνει εσωτερική δύναμη και αίσθηση ελέγχου πάνω στη ζωή, τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας.
Ωστόσο υπάρχουν και περιπτώσεις όπου το «όχι» συνδέεται με φόβο- «θα ήθελα κάτι τέτοιο αλλά φοβάμαι τις συνέπειες, οπότε θα πω όχι». Όταν ο φόβος είναι δικαιολογημένος (βασίζεται, δηλαδή, σε αυθεντικά στοιχεία και δεδομένα που να τον τροφοδοτούν) τότε η άρνηση νιώθουμε ότι μας προστατεύει. Εάν όμως ο φόβος βασίζεται σε προσωπικές ανασφάλειες και εμπόδια που έχουμε συνηθίσει να βάζουμε στον εαυτό μας, τότε το «όχι» κουβαλά θλίψη και απογοήτευση γιατί δεν έχουμε τη δύναμη να πούμε «ναι», να βγούμε από το καβούκι μας και να αδράξουμε την στιγμή που περνά και την ευκαιρία που ίσως δεν θα ξαναβρούμε στη ζωή μας.
ΤΑ ΌΧΙ που πρέπει να πεις σε κάποια Φάση της Ζωής σου:
- Στους Τοξικούς Ανθρώπους στη Ζωή σου. Είναι αυτοί που συνεχώς κατακρίνουν ό,τι και αν κάνεις και πάντα καταστροφολογούν στην πρώτη ευκαιρία. Εστιάζονται πάντα στα αρνητικά γεγονότα ακόμα και στην πιο όμορφη κατάσταση, ενώ δεν διστάζουν να κατηγορούν συνεχώς τους άλλους (πολλές φορές και πίσω από την πλάτη τους) ενώ δικαιολογούν κατ’εξακολούθηση τον εαυτό τους.
- Στις Αρνητικές σου Σκέψεις. Κάθε άνθρωπος έχει τις δυσκολίες του και τις άσχημες ημέρες του. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του (κρυφό, πολλές φορές) πρόβλημα να διαχειριστεί και επιλέγει να το κρύβει. Πάντα θα υπάρχουν προβλήματα, όμως με το να κάνεις συνέχεια αρνητικές σκέψεις δεν λύνεις τίποτα, ούτε αισθάνεσαι καλύτερα για αυτά που σου συμβαίνουν.
- Στους Συμβιβασμούς που φέρνουν Δυστυχία. Για να υπάρξει λειτουργικότητα στην καθημερινότητα μας χρειάζεται να κάνουμε συμβιβασμούς όλοι, σε σημείο όμως που να μην βλάπτεται η ίδια η ψυχική μας υγεία. Όταν μία κατάσταση φέρνει, ως επί το πλείστον, δυστυχία τότε ο οποιοσδήποτε συμβιβασμός απλώς παρατείνει αυτή τη δυστυχία χωρίς να φέρνει λύση.
- Στην οποιουδήποτε είδους βία. Η ψυχολογική, νοητική και συναισθηματική βία αποτελούν εξίσου τραυματικές εμπειρίες όσο και η σωματική- και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι και χειρότερες. Όταν η ψυχολογική βία κρύβεται κάτω από τη μάσκα της «αγάπης» τότε μπορεί να γίνει πολύ πιο ψυχοφθόρα και επικίνδυνη για τον τρόπο που θα αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις (όποιου είδους) γύρω μας.
- Σε ό,τι έχει κάνει τον κύκλο του και έχει πια ολοκληρωθεί. Μία δουλειά που μόνο άγχος και ένταση προκαλεί, μία σχέση που δεν υπάρχει αμοιβαία κατανόηση αλλά κυρίως τύψεις, μία φιλία όπου δεν υπάρχει υποστήριξη, οτιδήποτε απλώς κρατιέται ακόμα «εν ζωή» για να κρατηθεί, χωρίς λόγο και αιτία. Το να μάθουμε να λέμε «όχι» σε αυτά που πλέον δεν μας κάνουν καλό είναι μία μεγάλη πρόκληση καθώς φοβόμαστε να μην μετανιώσουμε για κάτι που θα διώξουμε από τη ζωή μας. Εκεί χρειάζεται να αναλογιστούμε τί πραγματικά νιώθουμε σε κάθε κατάσταση και αν τελικά αξίζει να δίνουμε συνεχώς ευκαιρίες σε κάτι που έχει δώσει όσα μπορούσε.
- Στο να παραιτείσαι με την πρώτη ευκαιρία. Αν κάθε όραμα κάθε ανθρώπου είχε σταματήσει στο πρώτο εμπόδιο που είχε να αντιμετωπίσει, σήμερα δεν θα είχαμε ιατρική, επιστήμες, μουσική, γνώσεις για το πώς λειτουργεί ο κόσμος (και ο μικρόκοσμος!), τίποτα που πλέον θεωρούμε δεδομένο. Όλα δημιουργούνται μετά από προσπάθεια και επιμονή στο όραμα μας, ακόμα και αν χρειαστεί στην πορεία να το μετατρέψουμε σε κάτι άλλο και να το αναδιοργανώσουμε.
- Στους υπερβολικούς φόβους. Είναι αυτοί που σε καθηλώνουν και σε κάνουν να πιστεύεις πως η ζωή είναι μία μόνιμη δυσκολία και θλίψη. Αν και οι φόβοι είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, η εμμονική προσκόλληση σε αυτούς είναι προσωπική επιλογή λόγω παρελθοντικών εμπειριών και εσωτερικών προγραμματισμών. Αφού μπορούμε να μάθουμε να έχουμε φόβους, τότε μπορούμε και να αλλάξουμε αυτή τη διαδικασία.
Το όραμα μας είμαστε εμείς και η παραίτηση από αυτό είναι σαν παραίτηση απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.