Ο Λάζαρος (Ελεάζαρ), Εβραίος από τη Βηθανία, ήταν φίλος του Ιησού, τον οποίο μάλιστα είχε φιλοξενήσει στο σπίτι του. Ο Λάζαρος είχε δύο αδελφές, τη Μάρθα και τη Μαρία. Όταν ο Λάζαρος πέθανε, σε ηλικία 30 ετών, οι αδελφές του ειδοποίησαν αμέσως τον Ιησού, ο oποίος έφθασε με τους μαθητές του στη Βηθανία όταν ο Λάζαρος ήταν ήδη νεκρός (τετραήμερος). Ο Κύριος ζήτησε να τον οδηγήσουν στο μνήμα του Λαζάρου, έξω από την πόλη, και όταν σήκωσαν τον λίθο που έφραζε τον τάφο, αναφώνησε: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Αμέσως εμφανίστηκε αναστημένος ο Λάζαρος, έβγαλε τα σάβανα με τα οποία ήταν τυλιγμένο το σώμα του και ξεκίνησε για το σπίτι του.
Το θαύμα της έγερσης του Λαζάρου, ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα που περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη, απεικονίστηκε με τρόπο παραστατικό σε πολλά έργα της βυζαντινής τέχνης.
Ακόμα, η έγερση του Λαζάρου υμνήθηκε από την Εκκλησία ως προεικόνιση της Ανάστασης του Χριστού, και γι’ αυτό από το Σάββατο του Λαζάρου μέχρι την Κυριακή του Πάσχα δεν επιτρέπεται η τέλεση μνημοσύνων με κόλλυβα.
Η ανάσταση του Λαζάρου προσφέρει ελπίδα για τη λύτρωση κάθε πιστού κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Επίσης, η φρίκη και τα δεινά που αντίκρισε ο Λάζαρος τις μέρες που πέρασε στον κάτω κόσμο, αποτρέπουν τους πιστούς από την αμαρτία για να αποφύγουν τη Θεία τιμωρία. Λέγεται ότι μετά την ανάστασή του ο Λάζαρος δεν μπόρεσε να γελάσει ποτέ από τη θλίψη και την πικρία που του άφησε η θέα του Κάτω Κόσμου.
Το Σάββατο του Λαζάρου σε αρκετά χωριά και πόλεις της Κύπρου συνήθιζαν να τελούν το συμβολικό δρώμενο της αναπαράστασης του θανάτου του Λαζάρου και της επιστροφής του από τον κόσμο των νεκρών και να τραγουδούν το τραγούδι του Λαζάρου. Πολύ παλιά τα παιδιά γύριζαν τα σπίτια και κρατούσαν κλαδιά φοινικιάς με πλεγμένα τα κάτω φύλλα και στολισμένα με λουλούδια. Στις βελονωτές μύτες της φοινικιάς στερέωναν κίτρινες μαργαρίτες που ονομάζονταν «λάζαροι». Η κίτρινη αυτή μαργαρίτα θεωρείται ότι συμβολίζει την εναλλαγή του θανάτου (χειμώνα) με τη ζωή (άνοιξη). Με στεφάνια και γιρλάντες από τα ίδια λουλούδια στόλιζαν ένα παιδί που υποδυόταν τον Λάζαρο. Το παιδί/Λάζαρος ξάπλωνε σε κάθε σπίτι παριστάνοντας το νεκρό, και στο σημείο που το τραγούδι έλεγε «Λάζαρε δεύρο έξω» σηκωνόταν αναστημένο. Οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά χρήματα, τυριά και αυγά, που θα βάφονταν κόκκινα για το Πάσχα.
Η αναπαράσταση αυτή εξακολουθεί ακόμα να πραγματοποιείται σε κάποιες περιοχές της Κύπρου.