Υπάρχει φθηνή λύση κατά του κορωνοϊού;

Είναι πάρα πολύς ο κόσμος στην Κύπρο που πιστεύει ότι και τα δύο lockdowns ήταν αχρείαστα και καταστροφικά. Όπως και τα πλείστα από τα άλλα περιοριστικά μέτρα που λήφθηκαν στο ενδιάμεσο.

Η συντριπτική πλειοψηφία των διαφωνούντων υποστηρίζει ότι έπρεπε «απλώς» να προστατέψουμε τους ηλικιωμένους και όσους θεωρούνται άτομα ευπαθών ομάδων. Διότι, σύμφωνα με στατιστικές, εννιά στους δέκα (με τα υφιστάμενα μέτρα περιορισμού και προστασίας) περνούν τον κορωνοϊό χωρίς να χρειαστεί να νοσηλευτούν. Άρα, προστατεύουμε τον ένα στους δέκα που θα μπλέξει άσχημα και οι υπόλοιποι 9 συνεχίζουν τη ζωή τους.

Το πρόβλημα είναι πως δεν ξέρουμε εκ των προτέρων ποιος είναι αυτός ο ένας στους δέκα, που αφού νοσήσει θα τη βγάλει καθαρή. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων «χωρίς υποκείμενα νοσήματα» και χωρίς να έχουν ξεπεράσει τα 65-70, που νόσησαν αρκετά σοβαρά και ταλαιπωρήθηκαν για μέρες. Και ένας μικρός αριθμός δεν τα κατάφερε. Και υπάρχουν και πολλοί ηλικιωμένοι που νόσησαν, αλλά χωρίς να χρειαστούν ιδιαίτερη ιατρική φροντίδα. Δηλαδή, υπάρχουν φαινομενικά υγιείς που μπορεί να την πάθουν και φαινομενικά ευπαθείς που μπορεί να αρνητικοποιηθούν χωρίς προβλήματα.

Αν αποφασίσουμε να απομονώσουμε «μόνο» όσους εμπίπτουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου, θα πρέπει να αποφασίσουμε πόσοι και ποιοι είναι αυτοί. Κι αυτό πρέπει να το αποφασίσουν οι γιατροί. Και ήδη είπαν οι γιατροί και ο ΠΙΣ και το Υπουργείο Υγείας πως ηλικιωμένοι (άνω των 65), ανοσοκατασταλμένοι, άτομα με υποκείμενα νοσήματα, έγκυες, λεχώνες, κλπ, είναι περίπου 300 χιλιάδες. Ένας στους τρεις μας. Ένα στους τέσσερις, λέω εγώ.

Πώς θα δέσουμε, λοιπόν, την κουδούνα στην ουρά του γάτου; Πώς θα τους απομονώσουμε όλους αυτούς, χωρίς να προκαλέσουμε ζημιά στην οικονομία; Διότι αυτό είναι το ζητούμενο. Θα βγει ένα διάταγμα και θα λέει «όσοι ανήκετε σε αυτές και αυτές τις κατηγορίες θα μείνετε σπίτι σας ένα μήνα;». Και όταν περάσει ο μήνας τι θα τους κάνουμε, αφού ο κορωνοϊός θα συνεχίσει να κάνει πάρτι στον υπόλοιπο πληθυσμό, που θα ζει χωρίς περιορισμούς, επειδή τάχα… δεν κινδυνεύει;

Ας πούμε όμως ότι βρίσκουμε τρόπο να απομονώσουμε το 25-30% των εν δυνάμει υψηλού κινδύνου. Τι θα γίνει με τα άτομα που συγκατοικούν με αυτό το 30%; Τι θα γίνει με τους/τις συζύγους, τα παιδιά, αδέλφια, εγγόνια ή άλλες πολύ στενές και αναπόφευκτες επαφές τους; Να πολλαπλασιάσουμε π.χ. επί 2, επί 1,30 ή 1,40 για να βρούμε πόσοι πρέπει να απομονωθούν για να συνεχίσουμε… οι υπόλοιποι να ζούμε «κανονικά»; Πόσοι θα μείνουν εκτός απομόνωσης; Μήπως λιγότεροι απ’ όσοι κυκλοφορούν και εργάζονται υπό τις συνθήκες του υφιστάμενου lockdown;

Υπάρχει, εν ολίγοις, τρόπος να περιορίσουμε τον κίνδυνο μεγαλύτερης εξάπλωσης χωρίς να πληγεί η οικονομία;