Ζούμε σε ένα τόπο όπου...

Ζούμε σε ένα τόπο όπου μπορεί να σε φάνε οι σκύλοι -στην κυριολεξία- καθώς περπατάς, αλλά να μην φταίει κανείς. Ήτανε η κακιά ώρα που βρέθηκαν οι σκύλοι ελεύθεροι με άγριες διαθέσεις στο δάβια σου. Μην πούμε πως είναι και δική σου ευθύνη που περπατούσες στους αγρούς. 

Ζούμε σε ένα τόπο όπου μπορεί να πας για εγχείρηση καταρράκτη αλλά να χάσεις την όραση σου, να κινδυνεύσεις να χάσεις και την ίδια τη ζωή σου, αλλά πάλι δεν φταίει κανείς. Ήταν ένα ατύχημα που μπορεί να συμβεί. Σπάνια, αλλά συμβαίνει. 

Ζούμε σε ένα τόπο όπου ο πρόεδρος της Βουλής μπορεί να περιγράφει πως μπορεί να δώσει full support στον κάθε απατεώνα για να αλλάξει το όνομα του και να ξεπλύνει τα εγκλήματα του, αλλά δεν μπορεί η περιγραφή αυτή, την οποία άκουσαν και είδαν οι πάντες, να σταθεί στο δικαστήριο. Μια κουβέντα του κρασιού ήταν. 

Ζούμε σε ένα τόπο όπου μια τεράστια μονάδα μπορεί να λειτουργεί παράνομα για χρόνια και όταν επιτέλους η παρανομία έρθει στο φως, ο ιδιοκτήτης της μπορεί να εκβιάζει γιατί ξέρει πως χωρίς αυτόν το χάος. Κι ο πρόεδρος της χώρας τον δικαιώνει.

Ζούμε σε ένα τόπο όπου οι όροφοι στα ξενοδοχεία μπορούν να αυξάνονται χωρίς άδεια αλλά κανείς να μην παρεμβαίνει. 

Ζούμε σε ένα τόπο που έχεις μάθει από παιδί ότι η αποταμίευση είναι κανόνας ζωής. Κι ενώ αποταμίευες μια ζωή να βοηθήσεις τα παιδιά σου να σπουδάσουν, να αποκτήσουν στέγη, να σταθούν στα πόδια τους, αλλά να έχεις και εσύ κάτι στην άκρη για τα γεράματα σου, μια κακή πρωία τα χάνεις όλα. Κούρεμα ονομάζεται. Αν δε είχες τοποθετήσει τις καταθέσεις σου σε αξιόγραφα, γιατί κάποιοι σε έπεισαν πως είναι συμφέρον, κακό του κεφαλιού σου. Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα. Δική σου όλη η ευθύνη για την απώλεια. 

Ζούμε σε ένα τόπο όπου μια χώρα έχει εισβάλει έχει κατακτήσει τον μισό, έχει εκδιώξει 200,000 ανθρώπους από τα σπίτια τους, έχει βιάσει, έχει σκοτώσει και συνεχίζει να προκαλεί, αλλά έχεις πειστεί πως η ευθύνη είναι δικιά σου για όλα τα δεινά. 

Δεν φταίει ο τόπος φυσικά. Ο τόπος είναι (ή μάλλον ήταν) πανέμορφος. Και κάποτε ήταν και ευλογημένος. Από το τίποτα έδινε ζωή. Τι έφταιξε, τι πήγε λάθος, πως καταλήξαμε σε αυτό που ζούμε; Και πάνω από όλα πως είναι δυνατόν να το ανεχόμαστε όλο αυτό;